Gepost door: pharailde | november 2, 2008

Verhuizen

Zoals u eergisteren al kon lezen, hebben we reeds in 1994 beslist om dit pand te kopen, met de bedoeling om het te slopen en er iets nieuws op te zetten. Zo kon u ook lezen dat er jaren voorbij gingen waarin alle vrije tijd opging aan compromissen, leningen, notarissen, koopakten, leenakten, ontwerpen, plannen tekenen, plannen aanpassen, indienen van de bouwaanvraag (en het wachten), afspreken met aannemers, wachten op offertes, beslissen, afbreken, bouwen, en vooral heel veel zelf de handen uit de mouwen steken.
In het voorjaar 2004 hebben we alles eens goed op een rijtje gezet: ofwel in het najaar verhuizen en ginder enige tijd (we waren nog optimistisch, toen) kamperen, ofwel wachten tot het verder in orde stond, wat inhield dat het nog jaren kon duren vooraleer te verhuizen.
We kozen voor optie 1:
– het huis waar we toen woonden, werd echt te klein: de drie jongsten (toen 13, 11 en 8 jaar) sliepen bv. op 1 kamer, wat veel te dikwijls het nodige vuurwerk gaf

– dat huis was ontzettend versleten en vertoonde veel te veel gebreken om comfortabel te wonen: dan liever wonen in een huis dat nog niet af was (en met gelijkaardige gebreken), maar alleen maar beter kon worden

– het eeuwige pendelen tussen beide huizen om nog wat voort te werken, werd op de duur toch wel te veel
– ook al woonden we zeer goedkoop (we huurden het huis van familie), het was toch een maandelijkse meeruitgave waarop bespaard kon worden.

We prikten een datum: op zaterdag 30 oktober zouden we ons hele hebben en houden naar onze nieuwe stek overbrengen. Het was de eerste zaterdag van de herfstvakantie, waardoor de kinderen wat tijd hadden om te wennen vooraleer ze weer naar school moesten (én ook een handje konden toesteken bij het uitpakken).
Naarmate de verhuizingsdatum naderde, sloeg bij mij wel meermaals de paniek toe: het zou nooit lukken. Het heeft inderdaad bloed, zweet en tranen gekost. Met de nadruk op tranen, liters.
Kamperen is een ding, het huis moest toch wel een beetje leefbaar zijn (lees: dicht). Want in die periode zaten er bv. nog niet overal ramen in het huis. En wat ooit de eetkamer moest worden, bestond enkel uit de zijmuren en twee pilasters waartussen het schuifraam moest komen. Neen, een dak lag er nog niet op. Dat timmerden wederhelft E. en zijn vader pas in de loop van september. Het dak werd van pannen voorzien maar isolatie, bekleding binnen en afwerking was pas voor later:

Het weekend voor de verhuizing (u leest het goed: het weekend ervoor) werd dan eindelijk met man en macht het schuifraam gestoken. En toen moest er nog een vloer gelegd worden. Er restten nog vijf dagen … en soms, heel soms, kan er getoverd worden:

Die laatste dagen van oktober was er nog een plaats waar getoverd moest worden. Onze toekomstige living lag een heel klein beetje overvol. Allemaal materiaal en gereedschap en stof en rommel dat elders een plaats moest krijgen, wilden we onze living als living kunnen gebruiken:

 

En ook dit kwam in orde. Wederhelft E. heeft die laatste dagen nagenoeg dag en nacht doorgewerkt om op te ruimen, terwijl ik thuis, met de hulp van een vriendin druk in de weer was met het inpakken van ons leven in kartonnen dozen (naast het gebruikelijke huishoudelijke werk zoals koken en moedertje spelen).

Wordt vervolgd …

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: