Gepost door: pharailde | oktober 26, 2008

Over Willem en open deuren

Gisteravond naar Willem Vermandere geweest in het NTGent.
Ik kan het niet helpen, maar de manier waarop hij met heel eenvoudige woorden de vinger op een pijnplek weet te leggen, heeft mij altijd aangetrokken, net zoals zijn mix van vrolijk stemmende melodietjes en dan weer melancholische liedjes (enig gevoel voor melancholie is mij helemaal niet vreemd). Daarnaast speel hij zalig klarinet.
Een optreden van deze West-Vlaamse “stamelaar en rijmelaar die ’t al bekritiseert en paster en burgers emmerdeert” is al jarenlang een van de vaste programmapunten tijdens de Gentse Feesten. En al even jarenlang wou ik nog eens naar zijn optreden gaan, maar door onze activiteiten tijdens het International Puppetbuskersfestival kwam het er maar niet van. Dit jaar nam ik het fors besluit om, koste wat het kost, naar zijn optreden te gaan, maar ook hier deed Murphy weer heel hard zijn best: Willem Vermandere stond dit jaar niet geprogrammeerd.

Gisteren stond hij dan op het podium van het NTGent (we waren er gelukkig vroeg genoeg bij om nog kaarten te kunnen kopen) en ik heb volop genoten van twee en een half uur optreden (hoewel ik het toch prefereer dat hij zingt i.p.v. teksten voordraagt, maar soit). Ik zat me op een bepaald moment af te vragen welke bisnummers hij zou zingen, maar achteraf beschouwd had ik me dit niet mogen afvragen. Ik had het moeten weten natuurlijk: Blanche en zijn peerd (ik vermoed dat beide ondertussen al eeuwen dood zijn) en Laat mie mo lopen, twee liedjes die mij minder aanspreken, maar waarop het publiek duidelijk dol is. Voor mij had hij gerust Beethoven mogen zingen, of De vluchteling, maar ik weet ook wel dat een zanger uiteraard niet kan beginnen met ieders persoonlijke top tien te zingen, er zou geen einde aan een concert komen.

Vanochtend was het vroeg opstaan geblazen, om half negen, wat ik voor een zondag behoorlijk vroeg vind (gelukkig kregen we vannacht een uurtje extra). Het was namelijk opendeurdag in het Stadsarchief van Gent, en aangezien ik medewerker ben in de Vriendenkring van het Stadsarchief, werd ons ook gevraagd om een handje toe te steken. Gisteren heb ik nog cake gebakken om te verkopen ten voordele van het sponsorproject (restauratie van Het Groot Plan van Gent van Jacques Horenbault uit 1619).
Ik was ingeschakeld tussen tien uur en half drie, eerst aan de balie, later aan het onthaal, en ik kom tot de vaststelling dat ik dat eigenlijk wel leuk vind, zo eens meedraaien in een andere organisatie dan je eigen werkomgeving, zeker als het met leuke mensen is.

Terug thuis, ben ik nog even binnengesprongen bij mijn vader die vandaag jarig is, en na het opknappen van nog een heleboel huishoudelijke karweitjes (die helaas niet vanzelf verdwijnen), is het alweer slapenstijd om toch enigszins fris aan de nieuwe werkweek te beginnen.
En ja, het is herfstvakantie, maar dat is enkel voor de kinderen. Voor mij is het een gewone werkweek. Mmm, ‘gewoon’, het is momenteel redelijk hectisch op het werk, dus enkele dagen vrijaf zitten er momenteel niet echt in. Ik zou ze nochtans goed kunnen gebruiken.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: