Gepost door: pharailde | oktober 25, 2008

Gordijnen

Ik heb magische gordijnen. Ik.
Gordijnen die automatisch langer en korter worden.

Toen we bijna vier jaar geleden verhuisden van een meer dan versleten huis met tal van gebreken naar onze bouwwerf met ook nog tal van gebreken (daarover probeer ik later deze week eens te schrijven), wilde ik wel dat er al gordijnen kwamen, want ik vond dat anders zo kaal.
Het opgeven van de juiste afmetingen was niet zo moeilijk (getrouwd met een architect weet u wel), dus kochten we ruim voor de verhuis al gordijnen voor de living en de eetkamer.
Het ophangen van die gordijnen bleek al heel wat moeilijker (getrouwd met iemand uit het vak, weet u wel): er moet namelijk wel iets zijn om bv. de rails aan te bevestigen.
Maar bon, een mens went aan alles, ook aan leven zonder gordijnen (gelukkig wonen we op de eerste verdieping, dus zaten we niet echt op straat). Een klein anderhalf jaar na de verhuis, ergens in februari, kon ik de gordijnen in de living ophangen, en nog eens een goed half jaar later, vlak voor de 18de verjaardag van dochter M., deze in de eetkamer.
Bij het ophangen van die laatste (kamerbreed, van plafond tot vloer), zagen we dat ze enkele centimeters boven de vloer kwamen, en dus eigenlijk te kort waren. Was er dan zo slecht opgemeten? In elk geval, we gingen eens denken aan een oplossing.
Inmiddels kwamen en gingen de dingen des levens en werd het winter en werd het lente en die te korte gordijnen, die waren niet echt priotair.
Te korte gordijnen?
Welke te korte gordijnen?
Die gordijnen hangen toch gewoon tegen de grond? Zagen wij in november spoken of zo?
En naarmate de tijd verstreek, verlengden onze gordijnen en sleepten ze een centimeter of twee, drie over de grond.
We begrepen er niets van, de stof was toch niet van die aard of zo zwaar dat die zoveel zou uitrekken?

Pas in het najaar, toen ze weer enkele centimeters boven de grond zweefden, kreeg ik het door: die stof is blijkbaar onderhevig aan temperatuurcurves, waardoor ze in de zomer uitzet en te lang is, en in de winter inkrimpt, en dan te kort is.

Niks magisch uiteraard, alleen sterk onderhevig aan de wetten van de fysica. Dus ga ik daarover ook mijn hoofd niet breken om dat op te lossen. Een mens went aan alles.

Advertisements

Responses

  1. Wel lollig, die gordijnen van jullie! 😀

  2. Gewoon nuttig gebruik van maken. Gebruik je gordijnen als thermostaat door ze te koppelen met de centrale verwarming. Of koppel ze aan een generator, zodat de energie die vrijkomt bij het inkrimpen en uitzetten kan omgezet worden in groene stroom. Hoe zou zoiets heten trouwens? Een draperiethermale centrale?

    Of gewoon als thermometer. Zorg ervoor dat de gordijnen precies de grond raken bij nul graden. Slepen ze daarna over de grond, dan weet je dat het vriest. Kunnen de buren binnenkijken is er spraken van een hittegolf.

    Of elke dag een foto van nemen, gedurende een jaar of zo, en ze dan allemaal achter elkaar afspelen.

    Of om doelstellingen te zetten, zoals ‘dit moet afgewerkt zijn vóór de gordijnen aan de grond komen’.

    Maar ben je wel zeker dat het de gordijnen zijn. Zou het niet kunnen dat het gewoon de vloer is die bij het koude weer wat wegzakt en dat het eigenlijk de muren zijn die inkrimpen en uitzetten.

    En hoewel de verleiding hier zeer groot is, ga ik die oude koe maar eens lekker in de gracht laten zitten 😉


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: