Gepost door: pharailde | september 24, 2008

Boontje

We zijn gisteravond naar onze eerste toneelvoorstelling van het seizoen geweest. Hoor mij bezig. Het klinkt alsof we al jaren met de regelmaat der klok naar toneelvoorstellingen gaan. Neen dus. Of ja toch, eens per jaar is eigenlijk ook een regelmaat.
Maar het komende jaar zijn we er dus voor het eerst sinds lang in geslaagd om de programmabrochures te bekijken én te beslissen wat we wilden zien én data vast te leggen én tickets te kopen.

Zo gingen we dus gisteravond naar het NTGent voor de voorstelling van Vergeten Straat van Louis Paul Boon.
Helaas was het niet echt een succes. Vooreerst waren het ongenummerde plaatsen, waardoor we ruimschoots op tijd moesten zijn (om daar dan geruime tijd aan te kijken tegen gesloten deuren naar de zaal). De theaterzaal was compleet getransformeerd: er was een volledig nieuwe vloer aangebracht bovenop scène en stoelen van het parterre, met het speelvlak over de volledige lengte en aan weerszijden de toeschouwers op tribunes. Met osb-platen werd een straat gesuggereerd, met huizen met ramen en deuren (waardoor je de toeschouwers aan de overkant zag zitten). Er waren 13 personages, gespeeld door 7 acteurs en 5 poppen. Behalve Elsie de Brauw hadden alle acteurs grote maskers op.
Dat had als groot nadeel dat je niet altijd doorhad welk personage aan het spreken was, te meer omdat ze zich soms aan de andere kant van de straat bevonden. Dat maakte het stuk meer dan eens verwarrend, zeker ook door de dubbelrol van Elsie de Brauw – zij speelde zowel Roza als Hermine – en het feit dat ook Roza als kind werd uitgebeeld. Dat van die dubbelrol, dat snapte ik trouwens nu pas door nog eens het programmaboekje ter hand te nemen (want in het theater zelf heb je niet altijd de tijd om dat volledig te lezen) en nu begrijp ik ook waarom ze het ene moment wel een masker op heeft en het andere niet. En dan te bedenken dat er zoveel acteurs zijn die nood hebben aan werk, of zou deze speelwijze ingegeven zijn door besparingsmaatregelen in het NTGent?

Het stuk kwam ook heel statisch over, ook al renden de personages de helft van de tijd van de ene kant naar de andere. Dat kwam uiteraard gedeeltelijk door de maskers, maar ook door de taal. Als ik aan Boon denk (ook al heb ik eerlijk gezegd minder van hem gelezen dan ik zou willen), denk ik aan volkse personages en volkse personages spreken volkse taal ipv hoogdravend Nederlands. Het zal wellicht aan mijn gebrek aan intellegentie gelegen hebben, maar ik vond de dialogen te hoog gegrepen, te intellectualistisch en te filosofisch (ook wederhelft E. en dochter M. waren trouwens die mening toegedaan), ook al beschrijft Boon in deze roman een utopische maatschappij waarin de mensen als vrije individuen hun leven in eigen handen nemen, zonder een centraal gezag. Het taalgebruik contrasteerde ook met de namen van sommige personages: Vieze, Wiske, Koelie, Madame Kaka.
Toen het stuk een tiental minuten bezig was, herbegonnen de personages een deel van de dialogen, als een stukje film dat teruggespoeld werd. De betekenis ervan ontging mij ook totaal, maar het zal ongetwijfeld wel een kunstzinnige meerwaarde gehad hebben.

Ik geef toe, ik was gisteravond doodmoe, het was snikheet in de zaal, en twee volle uren zonder pauze is lang. Deze factoren hebben zeker niet bijgedragen tot een beter begrip van de inhoud, maar anderzijds doet een stuk waarvoor je op het puntje van je stoel gaat zitten, vermoeidheid en andere ongemakken snel vergeten.

Tot slot toch nog een positieve noot: de muzikale begeleiding was zeer goed, was nergens overheersend en gaf uitstekend de sfeer van het verhaal weer: een mengeling van plezier en treurnis.

Ondanks de ontzettend rijke inhoud van het verhaal, bleef het stuk niet ‘hangen’. Ik bedacht mij vandaag bv. dat ik er gisteravond in mijn bed geen moment meer aan gedacht heb. Als ik iets gezien of gelezen heb dat beklijft, dan blijft dat door mijn hoofd spoken, zeker op het ogenblik tussen waken en slapen.

Ik hoop dus van harte dat het de volgende keer beter bevalt.

Advertenties

Responses

  1. Toch nog maar even verder zagen. Acteurs met maskers op, het lijkt een goed idee, maar het werkt niet. Om de verstaanbaarheid te garanderen werden alle acteurs dus ook nog maar eens versterkt. Dat heeft tot gevolg dat hun stemmen uit de luidsprekers komen, en dus van overal. Zo kan je zelfs niet meer zien of horen welke acteur nu eigenlijk aan het praten is! Verwarrend!

  2. Dialogen die opnieuw beginnen, dat hebben wij ook al een paar keer meegemaakt. Bij ons was de ene of de andere gewoon zijn tekst vergeten en begon hij opnieuw, waarop de rest terug inpikte. Vrij idioot.

  3. Acteurs met maskers op. De parterre opgeofferd aan een uitbreiding van de toneelvloer. Het lijkt mij eerder een poging om Boon te plaatsen in het oervorm van het theater, de Griekse tragedie, en van het NTG een soort Epidauros te maken. Blijkbaar is de poging niet bijster geslaagd. Ten tijde van de Grieken werkte het concept met de maskers wel (zonder geluisversterking natuurlijk, maar die jongens hadden iets meer kaas gegeten van akoestiek dan de ontwerpers van het NTG), maar tijden hebben de eigenaardige eigenschap dat ze wel eens veranderen.

  4. Ai, ik heb voor volgende week een kaartje. de open repetitie vond ik niet slecht anders, maar dan kregen we ook wel de uitleg


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: