Gepost door: pharailde | september 22, 2008

Vertrokken

Ze zijn deze ochtend vertrokken. Dochter E. dus naar Borzée in dardennen en zoon J. naar Amsterdam. Alle leerlingen van de school zijn deze week op vaardigheidsstage en dat dat heel wat georganiseer van de school vergt, daar kan ik inkomen. Dit jaar vertrokken ze op een gespreid uur. Zoon J. moest om kwart voor negen aan de Watersportbaan zijn en vertrok om negen uur. Dochter E. moest om negen uur op school zijn om dan om half tien aan de Coupure te vertrekken. Op het eerste gezicht mooi geregeld. Maar. Normaal gezien gaan de kinderen met de fiets naar school, wat nu niet kon. Bovendien zitten ze met hun bagage, waardoor het aangewezen is om hen met de auto af te zetten. Gelukkig werkt wederhelft E. als zelfstandige en heeft hij wat speling met zijn werkuren, maar als beide ouders uit werken gaan, is dat allemaal toch niet zo evident, zeker niet voor de jongsten.

Maar dit terzijde.
Ik wou nog even vertellen over Murphy.
Hij was deze ochtend weer op zijn best.

Ik was gisteren in de weer geweest met wassen en drogen en opplooien, en ik had dochter E. geholpen met inpakken (naar zoon J. had ik eigenlijk geen omzien, en als hij iets vergeten is, is dat een goede levensles voor de toekomst). Gisteravond stond alles reeds klaar en moest alleen haar toiletgerief er nog bij. Zij deed dat vanochtend heel flink, ritste de tas dicht en oeps, ze stond met beide trekkers van de rits in haar handen. Probleem. Als we zelf met de auto op reis gaan, is een tas die niet dicht kan niet direct een probleem (weten we uit ervaring met andere tassen), maar op een bus vol leerlingen en bijhorende bagage, kan het wel gebeuren dat bij aankomst de inhoud van de tas her en der terug te vinden is. Als ze al terug te vinden is. Dus in zeven haasten alle kasten doorzocht op zoek naar een andere tas, en dan nog zoeken naar een oplossing om de plastic zak met haar laarzen aan die tas te bevestigen (want die kon er niet meer in, en ze mochten maar 1 stuk bagage meenemen). Gelukkig viel alles snel op zijn plooien, en aangezien ik nog geen alarmberichten gehoord heb, ga ik ervan uit dat ze alletwee goed toegekomen zijn.

En ja, ik ben een heel slechte moeder. Ik ga hen niet missen en ik tel niet af tegen dat ze terug zijn. Integendeel. Ik vind het nog zo gemakkelijk en rustig nu. Twee kinderen minder in huis, dan kan een mens eens iets anders plannen. Zoals naar toneel gaan morgenavond, en uit eten gaan voor mijn verjaardag.
Alleen vrijdag kan lastig worden. Tegen dat het uur nadert dat ze verwacht worden, dan kan het niet snel genoeg gaan, en tel ik af tot ik ze terugzie. Om een half uur later alweer te verlangen naar de rust.

Advertisements

Responses

  1. Dat laatste paragraafje zou ik geschreven kunnen hebben 😀 Bij ons zijn ze wel regelmatig naar hun papa, en dan tel ik niet af tot ze terug zijn. Maar als ze op kamp zijn of zo, dan wel natuurlijk!

  2. Ik mis afwezige kinderen eigenlijk ook niet zo, er is nog volk genoeg om me bezig te houden. Bovendien vliegt de tijd gewoonlijk zo snel, dat ze terug zijn voor je het weet.

  3. Borzee, daar heb ik ook nog jeugdherinneringen aan. Aan kapotte zakken eigenlijk ook.
    Het is slechts een goeie moeder die haar kinderen kan loslaten. Al eens ooit dit soort praat gehoord als het over vaders gaat? Ikke niet.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: