Gepost door: pharailde | september 6, 2008

Muziek verzacht de zeden

Dochter E. speelt viool. Of liever, speelde. Sinds vandaag.
Onze kinderen zijn allemaal op hun achtste gestart op de muziekschool. De gewone muziekschool welteverstaan, niet een of ander leuk maar duur privéinitiatief (met vier kinderen wordt dat al lichtjes onbetaalbaar). In de allereerste plaats omdat ze zelf aangaven dat ze daar zin in hadden, al kwam er af en toe wat lichte dwang aan te pas om hen te laten volhouden. Bij de een lukte dat al beter dan bij de andere, maar zo is dochter M. toch tot in haar laatste jaar piano geraakt (helaas zonder diploma wegens medische overmacht) en volgt ze nu zangles. Zoon S.W. heeft een aantal jaren gitaar gedaan, eerst klassieke, later elektrische en ook nog een jaar slagwerk. Zoon J. heeft een aantal jaren slagwerk gedaan. De beide jongens hebben evenwel afgehaakt door de verplichte lessen AMC (Algemene Muziekcultuur), een vak dat hen absoluut niet kon boeien. Doodjammer, maar het is niet anders. Zoon S.W. tokkelt trouwens nog regelmatig op zijn gitaar en probeert al een hele poos in een bandje te geraken.

Ik vond dat trouwens als ouder altijd een moeilijke evenwichtsoefening als ze niet naar de les wilden gaan of bij het eeuwige gezaag dat ze hun lesjes moesten oefenen: wanneer merkte je dat ze echt niet meer wilden (en hen laten stoppen) of tot wanneer moest je volharden en hen leren een beetje doorzettingsvermogen kweken (wat toch af en toe van pas komt in het leven).

Zo ook bij dochter E. Toen ze nog een kleuter was, sprak ze maar over één instrument: “later mag ik viool spelen” Ik zie haar nog gezellig bij mij zitten, samen naar de Koningin Elisabethwedstrijd voor viool kijkend en fantaserend dat ze dat dan later ook ging kunnen. Toen ze evenwel eindelijk aan die vioolles toe was, en fier als een gieter met haar eigen viool, bleek de liefde voor het instrument heel wat minder groot. De voor de hand liggende gedachte was dan ook om haar te laten stoppen. Maar! We konden dat zo moeilijk over ons hart krijgen, want ze had wel talent. Ze slaagde erin om mooie klanken te spelen i.p.v. krassende dissonanten. Dus beslisten we, in overleg met de juf, dat ze toch zou voortdoen en dat ze het misschien wel leuk zou leren vinden eens ze wat beter overweg kon met de viool. Inmiddels heeft ze drie jaar achter de rug en vindt ze het nog steeds niet leuk, ook al kan ze het (haalde in juni 82 %). Maar weer wou ze stoppen (haar dagelijks te laten oefenen vergde heel wat overredingskracht). Maar weer kon ik haar ervan overtuigen om nog een jaartje voort te doen: want na dit jaar zou ze haar lagere graad voltooien en als ze later ooit wou overschakelen op een ander instrument, moet ze de notenleer toch niet meer opnieuw doen.

Het lot heeft evenwel anders beslist. We hadden het gepland om haar deze ochtend in te schrijven. Tot ik gisteravond uit nieuwsgierigheid op tinternet opzocht wanneer de lessen notenleer vielen. Een koude douche: op zaterdagochtend van 8.30 u. tot 11 u. (toch bij de juf waar ze vorig jaar bijzat en bij wie ze zich goed voelde). Dat deed voor haar én voor mij de deur dicht, want ik heb geen zin iin een jaar bijkomende zagerijen om haar op tijd uit haar bed te jagen voor iets waarvoor ze toch geen zin heeft (het is al erg genoeg om haar tijdens de week wakker te krijgen). Dus onverwacht exit muziek (tot grote ontgoocheling van wederhelft E. die altijd hoopte dat een van zijn kinderen daarvan bezeten zou zijn).

Toch hebben we haar vandaag ingeschreven. Niet in de muziekschool, wel in de Academie voor Schone Kunsten. Want tekenen is haar lust en haar leven. We hebben het aanbod aldaar eens bekeken en uiteindelijk was ze het meest gewonnen voor de richting Animatiefilm. Ik heb haar wel uitgelegd dat mangatekenen maar amper aan bod zou komen, maar dat vond ze niet erg.
Ik hoop nu maar dat ze zich daar thuis voelt.

Advertenties

Responses

  1. Ik ken het fenomeen. Gelukkig is er hier maar eentje aan begonnen, en dan nog slagwerk. Toen de leraar een absolute kwal bleek te zijn, is ze er na een jaar mee gestopt. Mind you, gisteren, ongeveer 7 jaar later, praat ze ervan om zang te gaan doen. Net wat ik haar zo lang geleden aangeraden had. We zien wel.
    Toch spijtig van jouw violiste. Maar tekenen is absoluut ook leuk.

  2. Mijn dochter is vorig jaar met spijt in het hart gestopt met muziekschool. Ze was bezig aan haar eerste jaar instrument (of was het het tweede, ik weet het niet meer). Ze kreeg de 3 keer les per week niet meer gecombineerd met school, het was haar te zwaar. Waarbij nog kwam dat haar instrument (traverso, voorloper van de dwarsfluit) haar steeds weer pijn bezorgde in haar handen bij het spelen. Ik heb geen probleem gemaakt van het stoppen, omdat het uiteindelijk toch voor school was. Maar ze vond het zelf heel jammer.

  3. Wij hebben dat geprobeerd met de oudste.
    Anderhalf jaar en toen kregen we er allemaal de wubbe van.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: