Gepost door: pharailde | augustus 29, 2008

Pubertijd

Na anderhalve week weer aan het werk te zijn geweest, vond ik het alweer meer dan genoeg: ik heb nog een halve dag verlof genomen om tijdens deze laatste schoolvakantiedagen nog iets met dochter E. te ondernemen.
Want dochter E. heeft het lastig en ik vermoed dat de hormonen massaal, maar dan ook echt massaal cross houden in heel dat lijfje dat zo op de grens zit tussen kind en vrouw, om nog maar te zwijgen over al die werken die onder die hersenpan uitgevoerd worden, uw en mijn verbouwingen kunnen daar niet aan tippen. Naar het schijnt worden daar heelder strengen nieuwe elektriciteitsleidingen gelegd en – vooral – nieuwe verbindingen gemaakt.
En wij, wij zullen het geweten hebben. Bij het minste geringste uitvliegen, boos zijn, zichzelf wegsteken (liefst in vestjes en onder kappen en liefst van al achter een pc), zich vervelen, depressief lopen, zich omgeven met een eigen droomwereld (manga in haar geval), voorstellen tot activiteiten afwijzen, het ene moment aan uw lijf hangen om direct daarna het summum van afstandelijkheid te zijn, alle wereldleed op haar schouders torsen, zenuwachtig zijn voor het middelbaar, en zo kunnen we nog even doorgaan.
Verbouwen, dat vergt wat van een mens en zijn omgeving.

Dus wou ik toch wat tijd uittrekken voor haar. Maar het was vooral zoeken naar iets dat haar kon boeien. Gelukkig is er Het Project, en aldaar vond ik de tip om eens naar de Wereld van Kina, de Tuin (het vroegere Schoolmuseum ofte Museum Michel Thierry) te gaan. Ik was daar tot mijn scha en schande nog nooit geweest en aangezien ze toch wel een voorliefde voor de natuur heeft, kon ik haar daarmee boeien. We hebben er een gezellige namiddag van gemaakt (die alleen wat overschaduwd werd door het feit dat ze zich fysiek niet echt lekker voelde, wat maag- en buikpijn, en wat misselijk, vermoedelijk wat last van zenuwen ook al wil ze dat niet geweten hebben, tja, Murphy was in the house).
De Wereld van Kina De Tuin, is een heel mooie tuin in het hartje van Gent, destijds aangelegd door Michel Thierry als didactische tuin, met diverse thematische perken en gedeelten: het bos, de vijver, de boomgaard, de moestuin, geneeskrachtige planten, sierplanten geel (waarbij ik de opmerking maakte dat het toch wel leuk was, zo al die felgele bloemen samen; waarop mijn dochter: “ja mama, niet moeilijk he, er staat hier een bordje: sierplanten geel ” – dat had ik tussen het groen en geel dus niet gezien), sierplanten wit, sierplanten paars, enz. Hoewel de tuin toch iets meer onderhoud zou kunnen verdragen, is het er aangenaam vertoeven in de lommerte van bomen die er al wat langer dan vandaag staan. Spontaan kwam bij mij de gedachte op: een vergane glorie. Maar ik hoop van harte dat men deze tuin wat in zijn eer zal herstellen en dat er nog vele generaties zullen kunnen van genieten.
Ik wil er trouwens nog regelmatig eens langs gaan, want we zijn op zoek naar geschikte planten voor op het terras, en het lijkt me een zeer geschikte plaats om te beginnen en te leren en te kijken naar welke planten we graag zien.

Vervolgens hebben we nog wat boodschappen gedaan, en ja, ik kon het weer niet laten om haar van nog wat leesvoer te voorzien. Ik hoop alvast dat dochterlief er ook wat van genoten heeft. Ik alvast wel.

Oh ja, in de loop van de namiddag kwam mijn dochter met de volgende quote af: “Mama, ik vraag mij soms af, als mensen ons zo samen zien, wat zouden zij dan denken?” “Wat bedoel je, meisje?” “Wel ja, zouden zij nu denken dat jij mijn mama bent, of mijn oma?”
’t Is dus van je kinderen dat je het moet hebben (en eigenlijk verwees ze naar het in haar ogen grote leeftijdsverschil met dochter M. In ons ogen is acht jaar niet veel, in haar ogen duidelijk wel.). Zal ik mij nog eens inspannen om haar een leuke namiddag te bezorgen. Tssss.

Advertenties

Responses

  1. Wat een vervelende opmerking. Acht jaar verdwijnt met het ouder worden. Mijn nichtjes en neefjes vinden mij ook een oude doos, maar hoe ouder ze worden hoe minder groot ze zelf het verschil vinden. Gewoon op de tanden bijten.

  2. Ik mag zelfs niet meer mee met hen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: