Gepost door: pharailde | augustus 10, 2008

Terug van weggeweest

We zijn terug. Sinds gisteravond tien uur, na twaalf uur onderweg geweest te zijn. Bagage en kinderen uitgeladen en dan weer de stad in voor het verjaardagsfeestje van deze toffe madam. Want dat konden we toch niet missen, reis of geen reis.
Inmiddels zijn de valiezen geleegd, de frigoboxen uitgewassen, de poezen uitgebreid geknuffeld, draait meneer miele op volle toeren en is zoon S.W. het gezinsleven alweer ontvlucht om bij een vriend te gaan slapen. Het leven zoals het is.

Maar de vakantie is goed geweest en heeft deugd gedaan. We hebben in totaal bijna 2.800 km afgemaald en heel veel gezien.
Gedetailleerder verslagen volgen – wellicht – de komende dagen, al is het maar om de gezinsannalen bij te houden, maar hier alvast enkele eerste indrukken:

Dat het zalig was om eindelijk comfortabel met zijn allen met de auto op reis te gaan. In februari konden we, na heel lang wachten, dan toch een – tweedehands – VW Transporter de onze noemen. Daardoor heeft iedereen (én de bagage) ruim plaats, waardoor de anders onvermijdelijke conflicten door té lang té benepen te zitten, onbestaande waren en we in alle rust konden rijden. Het feit dat ze al een stuk groter zijn en zichzelf kunnen bezighouden, hielp daar natuurlijk ook aan.

Dat je op Duitse wegen onbelemmerd kan doorvlammen bleek veelal een fabeltje (niet dat we dat gingen doen, want met ons “buske” lukt dat toch niet): grote stukken van de reis slechts aan 60 of 80 km/h kunnen rijden over versmalde rijstroken. Die Duitsers zijn blijkbaar zo ijverig dat ze overal tegelijk aan hun wegen werken. Tijdens de heenreis leverde dat niet zoveel problemen op omdat het redelijk kalm was op de weg – hoewel ik zelfs dacht dat we in een ‘zwart’ weekend vertrokken – maar tijdens de terugreis was er heel wat meer verkeer en kwamen we zelfs af en toe in een “stau” terecht, gelukkig telkens van korte duur.

Dat ze in Duitsland blijkbaar minder moeilijk doen over het plaatsen windmolens. We zagen er ettelijke langs de snelwegen en verderop, zeker tijdens het eerste stuk van de reis. Ik begrijp dan ook niet goed waarom er hier niet veel meer windmolens langs de snelwegen geplaatst worden. Zoveel meer last (geluid, uitzicht) dan men al van de snelwegen heeft, kan dat toch niet berokkenen.
Eigenlijk vind ik dat zelfs wijs, zo’n windmolen: ik vind het fascinerend om naar die draaiende wieken te kijken.

Dat grote delen van Duitsland, en zeker Beieren, er uitzien als ‘postkaarten’: zo lieflijk en zo netjes. Ook de huizen zien er allemaal zo gelijkaardig en afgewerkt uit en bovenal, je ziet daar geen of amper ‘koterijen’. Ik had meermaals het gevoel van in een ‘Märklin’landschap te rijden.

Dat het weer soms wisselvallig was, maar met het grootste deel van de tijd toch wel zon. En die was dan onmiddellijk om in te bakken. Alleen de laatste dag, toen we van plan waren om ergens een meertje of zo op te zoeken zodat de kinderen konden gaan zwemmen, toen roerde Murphy zich weer door om de haverklap regen op ons af te sturen. Nooit erg en tussendoor zelfs zon, maar toch veel te onzeker om het risico te nemen om ons ergens buiten te installeren.
Oh ja, toen we vertrokken en ik de zonnige en warme voorspellingen had gezien, was ik blij dat we nu een auto met airco hadden. Dat was echter buiten onze chauffeur gerekend. Want airco betekent ten eerste dat je de ramen dicht moet houden en ten tweede maken die blazers lawaai – zeker als je het wat koeler wilt. En wederhelft E. wil in de eerste plaats het verkeer rondom hem én de motor horen, wat allebei perfect te begrijpen valt, zodat de airco na een uur of twee definitief uitgeschakeld bleef. Dus was het zweten geblazen, want ook hier deed Murphy zijn duit in het zakje: in welke richting we ook reden, het grootste deel van de tijd zat de zon langs mijn kant.

 

Dat er in Duitsland heel stekelige muggen zitten. Vooral de vrouwelijke helft van het gezin staat onder de extra bulten.

Dat we ons zorgen maak over de toekomst van het toerisme: toen wij enkele kastelen van Ludwig II bezochten (later daarover meer), voelden wij ons net drijfvee. Bovendien kan je die enkel bezoeken onder begeleidiing van een gids, maar hoe kan je nu in amper vijfendertig minuten grondig een kasteel vol pracht en praal bekijken en al dan niet bewonderen?

Dat we in al die toeristische trekpleisters zeer regelmatig prachtige en mooi opgemaakte dames zagen, gekleed in lange zwarte gewaden en zwarte hoofddoeken, soms zelfs zodanig dat alleen de ogen vrij waren, maar dat hun mannelijk gezelschap er, oh ironie, zeer Amerikaans gekleed bij liep.

Dat tot mijn grote verwondering (én vreugde), onze tienerzonen zich niet slepend en sloffend doorheen de reis bewogen, maar zeer belangstellend alles in zich opnamen. Bij dochter M. was dat ook geen enkel probleem, maar dat lag in de lijn der verwachtingen, leergierig naar van alles en nog wat zoals zij is. Alleen dochter E. had het af en toe wat moeilijk, maar hier zal de leeftijd ongetwijfeld dan wel veel mee te maken hebben.

Dat we wel in Duitsland op vakantie waren, maar dat na afloop bleek dat we vooral Italiaans gegeten hebben. De keren dat we op restaurant gingen, kwamen we steevast bij een Italiaan uit, en ook toen we – onafhankelijk daarvan – zelf eten kochten, kwamen we voor het gemak op pizza en spaghetti uit. Alleen in Salzburg aten we niet Italiaans, hoewel dochter E. en zoon S.W. het presteerden om ook daar een spaghetti te bestellen. Ik opteerde voor een slaatje en de rest voor een soort gefrituurde ‘zwan’worsten met frietjes. Voor de rest geen schnitzels of sauerkraut gegeten.

Dat ik toch eens ga uitkijken om een deftig digitaal fototoestel te kopen. Ik gebruikte nu het toestelletje van dochter M., wat handig is om bij te hebben en toch wat souvenirfoto’s te trekken, maar ik ben niet altijd gelukkig over het resultaat ervan. Maar eerst een beetje sparen.
En beginnen met een nieuwe gsm te kopen. Slachtoffer van de reis. Donderdagavond kwamen we bij het verlaten van het restaurant in een serieuze regenvlaag terecht en het was toch wel nog een vijftal minuten lopen naar de auto. We hadden wel regenjassen en paraplu’s bij, maar … jawel, in de auto. Dus wij doorweekt. Mijn linnen jasje lag gelukkig ook in de auto zodat ik maar mijn kletsnatte t-shirt uittrok en verving door mijn jasje (was gelukkig al donker). Ondertussen met een zakdoek mijn armen en gezicht grotendeels afgedroogd en die zakdoek zonder nadenken weer in mijn zak gestoken. Waar mijn gsm zat. Niet goed, want toen ik enkele uren later wou kijken hoe laat het was, staarde ik naar een verlicht maar blanco scherm. Ondanks het inschakelen van de haardroger kijk ik na drie dagen nog steeds naar een leeg scherm. Ik kan hem zelfs niet uitschakelen zonder de batterij te verwijderen. Kieken dat ik ben.

Advertenties

Responses

  1. Klinkt toch als genieten, ondanks de gsm en het gezweet. Hup hup, terug naar de structuur.

  2. […] Ik heb vanmiddag dus een nieuwe gsm gekocht. En mét camera en radio. Nooit van mezelf gedacht dat ik dergelijke snufjes zou kopen. […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: