Gepost door: pharailde | juli 29, 2008

Heeltegans gedaan

Ze zijn alweer gedaan, de Gentse Feesten 2008. En ik heb het gevoel dat ze nog sneller voorbij waren dan andere jaren.
Nu beginnen we zo stilaan weer op ons positieven te komen. En ook in een ander ritme.
Niet dat we zulke grote uitgaanders zijn, integendeel.
Sint-Jacobs heb ik dit jaar niet gezien. Oh toch wel, woensdagnacht in het voorbijgaan.
Die avond/nacht vertoefden we ook in Baudelo en hebben er sangria gedronken (en we vragen ons af wat ze daar nog hebben ingedaan, want het was redelijk straffe. En het lag niet alleen aan mij want we waren met drie met dezelfde ervaring, en wederhelft E. kan redelijk goed tegen alcohol).
Ook de programmatie van de Korenmarkt is aan mij voorbijgegaan. Ik heb de Korenmarkt alleen overdag gezien op weg van of naar de bushalte.

Eén avond zijn we wel op het Sint-Baafsplein geweest: voor het optreden van Laïs, waar we na afloop wat ontgoocheld waren dat het alleen werk van hun laatste cd was, en niet wat meer gemengd met werk van vorige cd’s. Niet dat ik problemen heb met deze cd, integendeel, of dat het concert tegenviel, ook integendeel, maar dit concert hadden we eigenlijk al in november gezien in de Handelsbeurs, en we wilden hen graag ook hun andere liedjes live horen zingen.

Twee van de vele, vele toneelvoorstellingen hebben we ook gezien.
Uiteraard I love work waarin dochter M. meespeelde, en dat gelukkig reeds op de vrijdag voor de feesten in première ging, en op de laatste avond De ondernemers in De Minard.
En we hebben twee historische evocaties in het Hotel d’Hane Steenhuyse (Veldstraat) bijgewoond, een op de eerste zondagochtend en een op vrijdagavond.

En toch zijn we de voorbije week bijna niet thuis geweest. De reden ligt voor de hand natuurlijk. Puppetbuskersfestival in het Europees Figurentheatercentrum (EFTC – hartje Patershol). Wederhelft E. draait al sinds de tweede editie mee als geluidstechnicus en blijft dat nog steeds met hart en ziel doen. Ik schrijf er al het tweede jaar voor Gentblogt.
Onze dagen zagen er dan ook redelijk monotoon uit.
Opstaan tussen negen en tien uur (ik) om een (stukje) artikel te kunnen schrijven (lukte ook maar mondjesmaat, afhankelijk van hoeveel kinderen er al op waren), of tussen elf en twaalf uur (wederhelft E.), en de kinderen daar ergens tussen. Vervolgens ontbijten / middagmalen. Vertrekken naar het EFTC, gewapend met pc om daar te proberen verder te schrijven (was zeer handig dat ik daar op het netwerk kon, waardoor ik ook de mailinglijsten van Gentblogt kon opvolgen en dat ’s avonds niet meer moest doen), tegen heel wat mensen goeiedag zeggen en een klapke doen, tussen drie en pakweg zeven uur – halfacht voorstellingen, daarna kregen we daar een avondmaal (de ene dag al lekkerder dan de andere, maar dan is er zoiets als een gekregen paard …) en bleven we dikwijls plakken. Zelden in ons bed gelegen voor één á twee uur, want thuis trachtte ik meestal nog verder te schijven of keken we nog naar het Gentse Feestennieuws op AVS.
Veel mooie voorstellingen gezien en wederom genoten van de contacten met de artiesten. Zo weten we weer waarom we dat doen.
Maar ik ontken niet dat het toch wel wat in de kleren kruipt, zo op de duur.
(Voor meer informatie over wat we allemaal gezien hebben, neem dan gewoon hier een kijkje)

Nog het vermoeiendst van alles: een twaalfjarige dochter waarvoor je ongeveer op eieren moet lopen. Pfff. Zo lichtgeraakt, amai. Het minste geringste was voldoende om haar uit haar hum te brengen. Daarnaast ben ik blijkbaar al te veel gewend aan het gemak met de grotere kinderen, die hun plan kunnen trekken en gaan en staan waar ze willen. Dochter M. stond ’s avonds zelf op het podium en zoon J. hielp ’s namiddags mee als stagecraft, maar beiden konden zelf instaan voor hun vervoer (bus of fiets). Maar dochter E. verveelde zich de helft van de tijd, of was moe en wou naar huis, net op een moment dat wij gezellig zaten te kletsen (en neen, ik liet haar ’s avonds toch nog niet graag alleen met de bus naar huis gaan). Ook bij gelegenheden waar ze zelf naartoe wou, zoals Laïs, speelde het late uur wat parten en was ze plots minder genietbaar door een opmerking van haar zus. Anderzijds bleef ze soms ook wel alleen thuis, en dan zat ik er weer mee in dat ze alleen was. Allemaal niet gemakkelijk, pfff, maar, zoals hierboven al gezegd, bijzonder vermoeiend.
Dit was natuurlijk allemaal zeer momentgebonden, en meestal liep ze wel met een glimlach rond. Bovendien was het ook een plezier om te zien hoe ze van tal van voorstellingen zat te genieten.


Responses

  1. Pubers!
    En dan heb jij nog veel voorsprong, ik heb er nog drie te gaan.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: