Gepost door: pharailde | juli 22, 2008

En dan staat je hart even stil …

Vanmiddag had dochter M. om één uur afgesproken in het Bloedtransfusiecentrum om bloedplaatjes te geven en nadien ging ze bij ons komen in het Europees Figurentheatercentrum (EFTC) voor het International Puppetbuskersfestival (IPBF), een onderdeel van de Gentse Feesten. Ondertussen maakten wij ons thuis ook klaar om de bus te nemen en naar het centrum af te zakken.
Het was inmiddels kwart over twee toen de telefoon rinkelde. Dochter E. had opgenomen en kwam mij melden dat het Bloedtransfusiecentrum vroeg waar dochter M. bleef. Ze was blijkbaar niet komen opdagen.
En dan staat je hart even stil. Als ze daar niet was, waar was ze dan wel, want ze nam haar gsm ook niet op. Hij was zelfs niet geactiveerd wat helemaal haar gewoonte niet is. Normaal zet ze die op stil als ze ergens is waar gsm-gerinkel stoort.
Dan schiet er vanalles door je hoofd en vooral: heeft ze pech gehad met haar fiets (neen, want dan zou ze gebeld hebben), was er iets misgegaan met de afspraak en is ze rechtstreeks naar het EFTC gegaan (ik kon wederhelft E. die al voor mij vertrokken was en nog van niets wist, niet bereiken want ik wist dat zijn gsm niet aanstond), heeft ze een accident gehad en ligt ze op een of andere spoed (wanneer begin je de hospitalen af te bellen?), of is er iets nog ergers gebeurd (kan ik eigenlijk wel vertrekken of moet ik thuisblijven voor als de politie naar huis komt met vreselijk nieuws)?
Ik besloot toch maar zo snel mogelijk te vertrekken naar het EFTC en dan verder te zien. Eerst en vooral checken of ze daar was, en bovendien waren we dan met twee om eventuele beslissingen te nemen.
De bus kon niet snel genoeg rijden, en al dat volk waar we ons doorheen moesten worstelen – het zijn dus wel Gentse Feesten hé – slenterde volgens mij veel te traag.
En dan, we waren bijna ter bestemming, de telefoon. Dochter M. Een zucht van verlichting bij het zien van dat schermpje.
En dan, laconiek, “Jij hebt gebeld?”
“Ja natuurlijk heb ik gebeld! Waar ben jij nu?”
“In het Bloedtransfusiecentrum, waar anders?”
“Hoe, maar ze hebben daarstraks gebeld dat je niet was komen opdagen!”
“Ah ja, maar dat bleek een misverstand te zijn. Het was de persoon onder mijn naam die ze eigenlijk zochten!”
Grrrr. Maar vooral ook Oef!
Missen is menselijk natuurlijk, en mijn gedachten lijken achteraf wat overdreven, maar op het moment zelf …


Responses

  1. Ik ben het tegenovergestelde : een te geruste moeder die erop vertrouwt dat haar kinders niet in zeven sloten tegelijk lopen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: