Gepost door: pharailde | juli 10, 2008

Jongen vliegen uit …

’t Is eens iets anders: vanmorgen in bed gekropen op een moment dat ik er anders uitkom.
Allé, om eerlijk te zijn, ik ben toen weer in mijn bed gekropen. Op dat moment waren we al vier uren in de weer en al over en weer naar Zaventem gereden. Een mens heeft toch wat over zijn kinders!
Want zoon S.W. vertrok vanmorgen dan eindelijk naar zijn grote avontuur (en grote vlam) in Noorwegen. In plaats van maanden, weken en dagen werden het plots slechts uren om af te tellen. Gisteravond ingepakt (en verbaasd dat ik daar zelfs mocht bij helpen want jongens van zeventien zijn toch o zo zelfstandig en elk advies wordt meestal onthaald op een “dat is toch niet nodig” of “zeg mama, dat weet ik wel hoor” maar toch heel af en toe ook eens op “mmm, you’ve got a point”) en hij is gewoon niet gaan slapen. Wij slechts een schamele twee uurtjes. Het vliegtuig vertrok immers om zeven uur, dus om vijf uur op Zaventem zijn, dus om vier uur vertrekken, dus om drie uur uit ons warme bed.

De rit naar Brussel verliep zoals verwacht zonder problemen en ik blijf het fascinerend vinden om plots dat ene streepje licht in het oosten waar te nemen en het almaar breder te zien worden. Het was uiteraard zeer kalm op de weg en we hadden zeker niet gerekend op dat half uur file aan de luchthaven zelf (er bleken werken te zijn op het niveau van de vertrekhal). Aan de incheckbalie hadden we wel geluk: er stond op dat moment niemand. Na ons bleek er zich een lange rij gevormd te hebben.

Toen was het tijd voor het afscheid en merk je toch goed het verschil tussen je kinderen. Bij dochter M. was dat altijd het moment voor een uitgebreide knuffel, maar dat kon er bij zoon S.W. maar moeilijk af (“zeg mama, al die mensen hier”), zelfs met moeite een zoentje (ik aan hem, uiteraard niet omgekeerd). Tot mijn verbazing draaide hij zich, toen hij door de controle was, wel nog eens om en zwaaide nog even.
En dan sta je daar met een dubbel gevoel: enerzijds geeft het een gevoel van voldoening dat je hen zelfstandig hebt grootgebracht en dat ze dus alleen op reis willen en kunnen, en anderzijds blijft die moederlijke bezorgdheid en zou je mee willen gaan tot hij op het vliegtuig zit, om zeker te zijn dat er zich nergens problemen voordoen die hij zelf niet kan oplossen. Want het is toch de eerste keer dat hij een vliegreis maakt (die keer met ons toen hij vier jaar was niet meegerekend) en dan nog helemaal alleen en bovendien moet hij overstappen in Frankfurt en daar twee uur wachten.

Gelukkig is er het internet en kon ik op de website van de verschillende luchthavens de vluchten volgen (en hopen dat hij effectief op die vliegtuigen zat natuurlijk, want ik had hem uitdrukkelijk gevraagd om een berichtje te sturen als hij toegekomen én opgehaald was, maar zoals te verwachten viel – ik ken mijn pappenheimer toch een beetje – heb ik nog niets gehoord, de snoodaard). Zo kon ik ook zien dat Cupido hem op de proef stelde want de vlucht naar Stavanger vanuit Frankfurt bleek uiteindelijk anderhalf uur vertraagd en is pas geland om kwart voor twee in plaats van kwart over twaalf.

Ik zal nu wel een slechte moeder zijn, maar echt missen (in de zin van de dagen aftellen tot hij terug is en constant lopen denken van “was hij nu maar hier”) zal ik hem niet. Veel verschil zal het wellicht toch niet uitmaken, want we noemden hem nu al “onze hotelgast”. Ik hoop in de allerallereerste plaats dat hij een fantastische vakantie heeft en dat hij heel wat positieve indrukken opdoet die hem de rest van zijn leven zullen bijblijven.

En wij, wij worden oud en lopen rond gelijk twee zombies. Helaas kunnen we vanavond niet eens vroeg in ons bed kruipen want we worden verwacht op een etentje van het werk. Dat belooft alvast.

Update: Ik heb hem zelf dan maar eens gebeld maar hij nam zijn gsm niet op. Dan maar een boodschap ingesproken en gevraagd om terug te bellen. Iets later heeft hij laten weten dat hij veilig geland en toegekomen is. Aan zijn broer, via msn! Hij was te moe om te bellen, zei hij eerst, maar toen bleek dat er iets niet ging met de telefoonnummers. Het belangrijkste was nu wel dat ik 100 % gerust was ipv 99,9 %.

Advertenties

Responses

  1. Natuurlijk zit dat allemaal snor, heb vertrouwen.

    Enne, slaapwel voor later.

  2. Wat een avontuur. Ik heb ook een zoon van zeventien en leef met je mee!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: