Gepost door: pharailde | juli 9, 2008

Zondagse uitstap

Onze beide dochters spanden samen: ze wilden nog eens een dagje naar zee. Nu, dol op de zee als wij zijn, hadden wij er wel oren naar om dit diepliggende verlangen in vervulling te laten gaan. Aangezien dochter M. haar agenda evenwel goed gevuld is door de repetities voor de Gentse Feestenproductie (van maandag tot zaterdag van tien of elf uur ’s ochtends tot acht of negen uur ’s avonds) hadden ze een week of twee geleden een datum geprikt: dolenthousiast liepen zij al zingend door het huis “de zesde juli gaan we naar zeehee, de zesde juli gaan we naar zeehee, …”, daarmee hun broers lichtelijk tot wanhoop drijvend en hun eventuele zin om mee te gaan onherroepelijk in de kiem smorend. Gelukkig is dat een van de voordelen van grote kinderen: willen ze echt niet mee (tenzij naar gelegenheden waar we niet buiten kunnen), dan blijven ze maar thuis. Liever dat dan een hele dag met lange gezichten en gezaag opgescheept te zitten. En zo vertrokken we zondag na de middag met de twee dochters richting Cadzand (ja dat hadden zij ook bedisseld).

Ik ben helaas wel niet de meest aangename persoon bij het treffen van voorbereidingen. Op voorhand bedenken wat we allemaal moeten meenemen, vind ik een hele krachttoer (het liefste zou ik zo vertrekken, maar dat vind ik dan ook riskant, zeker als de kinderen mee zijn). En het weer werkte ook niet mee. Het was zodanig wisselvallig dat je op al die wisselvalligheden voorzien moest zijn: èn zonnecrème èn een trui èn een parasol (ik haat het om in de vlakke zon op het strand te zitten) èn een paraplu enz. Anderzijds ben ik daar in gedachten wel mee bezig en dan wringt het als de anderen – de lieverds – willen helpen en mij bestoken met allerlei vragen: wat ze kunnen doen, wat er nog moet gebeuren, wat we gaan meenemen voor dit en wat we gaan meenemen voor dat. Begrijp me niet verkeerd, ik vind dat heel fijn dat ze willen helpen (en ik geef toe dat, indien ze gewoon in de zetel zouden zitten wachten tot ik klaar ben, ik behoorlijk pissig zou zijn) en het probleem ligt duidelijk bij mij. Het is alsof die verschillende impulsen (ik wil nu dit doen en iemand anders vraagt dat) voor kortsluiting zorgen in mijn hersenen, met onnodige prikkelbare reacties tot gevolg. Ik hou al mijn hart vast voor als we over enkele weken op reis gaan. Als iemand een gouden tip heeft om dit dilemma op te lossen, laat maar komen. Maar dit eigenlijk geheel terzijde, we vertrokken naar zee.

Op onze vertrouwde kleine parking in Cadzand hadden we geluk: toen wederhelft E. nog bezig was met het bestuderen van de parkeerautomaat en het zoeken naar kleingeld, werd ons door mensen die het terrein verlieten, hun dagticket toegestopt. Een mens mag zo af en toe ook eens chance hebben.
Op het strand was het zalig. Zon maar niet te warm, wel veel wind, maar geen die onmiddellijk deed bibberen. Dochter M. dook onmiddellijk het zilte nat in om nadien lekker lui op het zand te liggen soezen, en wij bogen ons over de programma-brochures van Vooruit en NTGent om uit te zoeken wat we volgend seizoen absoluut niet en vooral wel willen zien. ’s Avonds konden we dan met het afgewerkte lijstje huiswaarts keren om – toch liefst voor het einde van het seizoen – kaarten te bestellen. Althans, dat was het plan. We zaten nog maar halverwege brochure 1 toen er ergens in de, inmiddels behoorlijk zwarte wolkenmassa, een lek zat. Een blik op het zwerk leerde ons dat achter dat zwart veel lichtere wolken waren, dus wachtten we even af (desnoods kropen we helemaal onder de parasol). En effectief, vijf minuten en tien druppels later baadde het strand alweer in de zon. Tot ik mijn brochures weer bovenhaalde. Opnieuw van dattum. Ik heb ze toen maar diep weggestopt.
Enfin, om een lang verhaal kort te maken, we hebben toch een goede twee uur op het strand doorgebracht. Het was leuk en aangenaam – wandelen met je blote voeten in de branding blijft een zaligheid – maar elke keer die tien druppels zorgden toch voor de nodige spanning. Tegen halfzes terug naar de auto afgezakt om de innerlijke mens wat te versterken (die frigobox meezeulen naar het strand was geen optie) en door het omslaande weer hadden we ook geen zin meer in een wandeling. Weer naar huis dan maar? Bah ja, maar misschien met een ommetje langs Sluis.

Onder een inmiddels weer stralende hemel reden we door de weidse velden van Zeeuws-Vlaanderen om een kijkje te nemen in dat stadje waar menig Vlaming zo graag zijn zondag doorbrengt. We denken dat het succes vooral ligt in het feit dat op zondag daar alle winkels open zijn, eerder dan in de aanwezigheid van die speciale winkeltjes, afgestemd op volwassen tijdverdrijf. Toegegeven, Sluis ziet er een gezellig, Hollands stadje uit – bij veel huizen zie ik zo de dame des huizes in een lang zwart, tot boven toegeknoopt gewaad, met wit kapje op het hoofd en gebedenboek in de hand, buitenkomen – met winkels, cafés en restaurantjes maar het had nu ook niet direct een waw-gevoel van hé, hier willen we nog komen! Wat ons wel opviel: drogisterijen. Amai, in elke straat minstens twee of drie. Waarvan ik natuurlijk geprofiteerd heb om een voorraadje gemberkoek voor wederhelft E. in te slaan. Hij is daar dol op en bij ons zijn er almaar minder winkels die dat verkopen. Opvallend toch hoe zelfs buurlanden zo’n verschillende eet- en drinkgewoonten kunnen hebben (naast alle andere verschillen natuurlijk).

Terug thuis, werd deze fijne dag bovendien afgesloten met een primeur: we konden wederhelft E. overhalen om toch eens afhaal-Chinees te proberen (het feit dat er een op de route naar huis lag, scheelde al veel). Duidelijk een succes. Iedereen heeft ervan gesmuld, ik moest niet koken en op restaurant gaan neemt toch ook behoorlijk wat tijd in beslag, nog afgezien van het feit dat je daarvoor weer de deur uit moet.

Advertenties

Responses

  1. Wederhelft E. leeft al hoelang?
    Nog nooit afhaalchinees meegemaakt? Een unicum, me dunkt. De zee heeft hem duidelijk avontuurlijk gemaakt.

  2. @ zapnimf: neenee, zo ging het niet. Het waren de dochters die zin hadden in chinees, rest nog één taak: de ouders te overtuigen. Het enige wat je moet doen is al het eten beginnen beschrijven: bvb, mhm, die heerlijke varkensbolletjes in zoetzuur, zo lekker, en dan die heerlijk gewokte groenten, en die saus, die vind je echt nergens anders… Mama krijgt zin (fase één geslaagd!). Nu is het drie tegen één, met mama in het bezit van een veto 😉 Het was snel beslist 😉

  3. Aaaaah!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: