Gepost door: pharailde | mei 19, 2008

Avondje uit

Leuk. Zaterdagavond een onverwachts avondje uit.
In de mailbox was eerder deze week een uitnodiging toegekomen voor de opening van een tentoonstelling van Hans, dit in het kader van het buurtfeest in de Moestuinstraat, Jacob Van Caeneghemstraat en Groenbrugstraat. Daar wilden we wel naartoe: omdat wij het werk van deze fotograaf ten zeerste appreciëren, omdat wij altijd nieuwsgierig zijn naar plaatsen in onze stad die wij niet of nauwelijks kennen en omdat we er ook enkele toffe mensen gingen zien. De tentoonstelling is een echte aanrader (en mocht u willen gaan, u bent niet afhankelijk van de openingsuren van galerij Jan Colle, vermits de foto’s nog geruime tijd ook aan de gevels ophangen). De foto’s geven via een schitterende invalshoek de architectuur van de wijk weer.

In de late namiddag maakten we de bedenking dat we na afloop nog een hapje konden gaan eten. Ik had geen zin om in zeven haasten te koken en te eten om op tijd te zijn (19 u. is soms moeilijk). Bovendien bleek dat de twee oudsten niet thuis waren. De twee jongsten zagen een ‘snelle hap’ goed zitten (lees: voor zoon J. een pizza en dochter E. wou alleen een kom granen van het een of het ander want zij lust geen pizza). Ik weet het, ik ben een slechte moeder. Soms. Maar dat maakt de dingen af en toe wel gemakkelijker.
Dus zijn we, op aanraden van deze sympathieke meneer, naar het eetcafé, de Multatuli, geweest. Dat is gevestigd in het mooi gerestaureerde gebouw van het Van Crombrugghe’s Genootschap, zodat ik daar nu ook eindelijk eens binnengeweest ben. Het eten was zeer lekker (dorade met tuinkruiden voor wederhelft E. en struisvogel met mangosausje en rijst voor mij) en de avond gezellig. Altijd leuk om eens te kunnen bijpraten zonder onderbroken te worden door nieuwsgierige wezentjes. Een van de gespreksonderwerpen ging over de graad van restauratie: tot hoever moet je gaan in het historisch correct bewaren of vervangen van bouwelementen? De aanleiding waren de ramen: die waren duidelijk volledig vernieuwd, maar men had wel opnieuw ‘onvolkomen’ glas (‘oorlogsglas’ zoals wederhelft E. dat noemde) geplaatst, waardoor het zicht op de binnenplaats nogal troebel was (en neen, dat was niet door de lekkere rosé). We zaten ons af te vragen of dat niet wat overdreven was, een dergelijke ingreep. Wij vonden van wel. Maar wij zijn wel zeer kritische mensen, wij.

Advertenties

Responses

  1. Zonder het ‘slechte moederschap’ soms, zouden we helemaal niet die waardevolle moeders zijn die we nu eenmaal zijn.
    Wat kan je nu met een perfecte moeder aanvangen? Niks toch?

  2. Zoals je vanzelfsprekend al begrepen hebt, ben ik van mening dat je je kinderen dat af en toe eens echt moet gunnen, van een slechte moeder te zijn

  3. Uhu.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: