Gepost door: pharailde | mei 12, 2008

Gastblogger: Stadskind

E-Mino is ermee begonnen, met het gastbloggenstokje. Alle uitleg vindt u alhier. Zo is mevrouw Eve bij hem op bezoek geweest, en heeft zij mij vervolgens uitgenodigd om haar met een bezoek te vereren. Als u nieuwsgierig bent naar mijn bijdrage, klik dan hier. En op deze zonnige tweede pinksterdag is de lieve en charmante mevrouw No Butterfly, collega-redactielid van Het Project, hier bij mij te gast. Zoek een plekje in de schaduw, maak het u gemakkelijk en alvast veel leesplezier gewenst. Welgekomen mevrouw No Butterfly.

Een uitnodiging mag je niet weigeren, heb ik geleerd. Dit stokje heb ik een beetje verwaarloosd omdat ik niet goed wist waarover te schrijven. Pharailde is natuurlijk een toffe madam, met een grote voorliefde voor spellingsfouten, dus ik let maar beter op mijn lettertjes. De inspiratie kwam een beetje met de mooie dagen, maar dan zijn er natuurlijk plezantere dingen dan een warmtebron op je schoot te nemen, nee, geef dan maar een glaasje rosé onder een grote parasol. Maar het moest er toch van komen, dus is het iets geworden over wat me de laatste weken wel eens bezig houdt.

Toen de komiek van dienst op het festival een grappige noot wou brengen door te stellen dat ook mensen van Kortrijk van hier zijn (we waren in West-Vlaanderen ter verduidelijking) en dat Vlamingen dat altijd zo lokaal-lokaal zien, gaf mijn broer teken. “En die van Oost-Vlaanderen dan.” Mijn eerste reactie was: “maar nee, ik ben een West-Vlaamse”. Maar het mocht niet zijn. Zowat iedereen trekt grote ogen als ze mij in het West-Vlaams bezig horen, mijn algemeen Nederlands, of wat er moet voor doorgaan is doorspekt met kleine accenten waardoor niemand West-Vlaanderen herkent. Iets beter luisteren naar mijn g’s zou wel helpen, maar de andere accenten klinken blijkbaar harder door. Ik heb er geen probleem mee om toe te geven dat ik West-Vlaamse ben, laat staan om toe te geven dat ik een beetje een boerentrien ben, van een klein plattelandsdorpje. Mama een simpel bureaubediende, papa iets met computers, geen van beiden een diploma hoger onderwijs, mijn ma heeft het zelfs niet tot haar 18de volgehouden, dat moest toen nog niet. Ik trok grote ogen in het middelbaar, in de eerste Latijnse wemelde het van de dochters van advocaten, dokters en huisvrouwen. Een meisjesschool, op haar laatste benen. Op een moment dat je alles in vraag stelt, is dat wel eens schrikken. In Gent aan de universiteit trok ik nog meer ogen; geen plechtige communie, maar lentefeest, socialistische mutualiteiten,… Een boerentrien in de grote stad, maar wel een stad waar ik thuisgekomen ben. Elke zondagavond was ik opgelucht toen ik de boekentoren zag vanuit de trein, ik kwam thuis. Ik ben natuurlijk blijven plakken, hoe kon het anders?

Stiekem ben ik jaloers op kinderen die dat altijd hebben kunnen doen: stadskinderen. Ik bouwde kampen, haalde mijn knieën open, muziek was er altijd in huis, lezen werd aangemoedigd, maar voor culturele uitstapjes was ik aangewezen op schoolbezoeken en zo veel gingen we niet naar de grote stad. Ondertussen heb ik mijn schade wat ingehaald, maar er is nog zo veel te ontdekken. Ik geniet met volle teugen van de mogelijkheden van de stad. Zomaar elke avond een restaurant kunnen binnenstappen en elke avond een andere keuken proeven. De ene avond een concert meepikken, een andere wat theater of dans. Soms gratis, achteraf een terrasje meepikken in alweer een ander café. Meer moet dat niet zijn. Toen onze familie uit Amerika vroeg of ik in de stad zou kunnen wonen, kon ik niet anders dan volmondig ja antwoorden. Ik woon in de stad, ook al is Gent soms een dorp. Ze keken verbaasd, voor hen is dat te crowdy. En toen ik vrijdagavond afzakte naar Oostende zei een collega: “jij bent toch echt wel een stadsmeisje” heb ik maar niet geprotesteerd. Tijd om de waarheid onder ogen te zien.

Goh, en nu mag ik zelf iemand bij me uitnodigen, zeker? Moeilijk in een periode waar het mooie weer bloggers aan het twijfelen lijkt te brengen, weet je, stuur een mailtje naar no_butterfly[at]hotmail[dot]com en je bent welgekomen. Ik zorg wel voor een drankje en knabbeltje. Proost!

Awel No Butterfly, dat heb je schoon verteld. Nog een glazeke rosé op ons stadsterras?

Advertisements

Responses

  1. Amai, wat een mooi stukje! Indrukwekkend!

  2. euh, westvlaams boeredorp klinkt me bekent in de oren… eind van de beschaving, achter den stekkerdraad… jep das waar ik woon.
    maar geef mij maar Brugg ipv Gent 😉

  3. Mohow!
    De stad dient hier om culturele uitstapjes te maken en dan achteraf zo dankbaar zijn dat je terug van je rust en stilte kan genieten.

  4. Lang leve de stad 🙂 Leuk stukje, en zeker herkenbaar voor deze Brabantse boerentrien 😉

  5. ter zin der iere noh die de westvlaamsche modder zijn ontvlucht 😉
    boerentrein of citygirl 😉 best of both worlds, zo doe ik dat 😉 ind e velden ben ik alleen en afgezonderd van iedereen 😉 only me and mother nature en in de stad ben ik weer vollop ter udneren beschikkink 😉


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: