Gepost door: pharailde | april 30, 2008

Vijftien!

Vandaag hebben we opnieuw een jarige in huis. Zoon J. mocht vijftien kaarsjes uitblazen. Dus tijd voor nog een bevallingsverhaal. Maak het u gemakkelijk.

Zoon J. was verwacht voor 18 april (hoewel we toen nog niet wisten dat het zoon J. zou worden, het kon evengoed dochter Lara geweest zijn). Ik was reeds in bevallingsverlof sinds 3 april of zoiets. Ik werkte toen in Beveren-Waas en alle dagen die bus- en treinritten begonnen zwaar te wegen. Hoewel ik al ervaring had met dochter M. (14 dagen) en zoon S.W. (10 dagen overtijd), hoopte ik toch dat het niet weer zolang ging duren. En ik, silly me, maar schrik hebben dat hij ook overal 13 april als zijn geboortedatum zou moeten invullen. Die datum was van zijn broer.

Wiegje

Maar de dagen verstreken, het wiegje was klaar, de koffer stond gepakt maar zoon J. vond het veel te goed waar hij zat. Tijdens de laatste controle bij de gynaecoloog werd dan ook beslist om de natuur een handje te helpen en op vrijdagochtend 30 april werd ik in het ziekenhuis verwacht. Op donderdagavond brachten we de twee oudsten naar mijn ouders en profiteerden er nog even van door naar de bioscoop te gaan en nog een hapje te gaan eten. Wie weet wanneer de volgende kans zou komen? (Ik had hier graag neergeschreven naar welke film we geweest zijn, maar dat lukt vooralsnog niet (ik zou het nochtans zelf ook willen weten). Maar mijn agenda van toen zit ergens in een archiefdoos tussen vele andere voorlopig definitief ergens in dit huis verstopt, en om alleen daarvoor de hele boel ondersteboven te keren, neen bedankt. Wel één van mijn vele frustraties, hier in huis niet gewoon kunnen nemen wat ik wil. Maar bon, misschien kan ik het voor zijn twintigste verjaardag achterhalen).

Op vrijdagochtend, rond acht uur, stonden we in het ziekenhuis (toen nog Sint-Vincentius (in Gent), het huidige Sint-Lucas). Om een of andere reden kwam ik niet in een arbeidskamer terecht maar in een weinig gebruikte verloskamer. Ook goed. De omgeving was wel wat minder aangenaam (voor zover ook die arbeidskamers enige gezelligheid uitstraalden, want in tegenstelling tot de kamers waren die technische ruimtes nog niet heringericht), maar dat had uiteindelijk minder belang. We waren daar voor andere dingen.

We mochten ons installeren, ik werd onderzocht, het water werd gebroken, de weeën kwamen heel zachtjes op gang (meen ik mij te herinneren), maar na enige tijd werd toch beslist om een bakster te steken. In het begin probeer je tussen de weeën door toch nog wat te lezen, maar met zo’n infuus volgen die elkaar wel veel sneller op, dus geen lectuur meer. Veel concrete dingen over het verloop van de voormiddag weet ik niet meer. Alleen dat ik mij op een bepaald moment nogal raar begon te voelen en dat bleek dat ik aan het hyperventileren was door te snel te puffen. Oh ja, en dat wederhelft E. een middagmaal kreeg. Hij wel, ik niet (uit veiligheid voor mocht er iets mis gaan en ze volledig moesten verdoven). En net zoals toen dochter M. geboren is, stond er vis op het menu: het was immers opnieuw een vrijdag.

Tegen een uur of één werd ik nogmaals onderzocht: vijf centimeter. We waren nog maar aan de helft! Nog zolang! Ik zag het even niet zitten en begon te overwegen of ik toch geen epidurale verdoving zou vragen. Maar eerst nog eens gaan plassen. Ik had in de loop van de ochtend al ondervonden dat de pijn beter te dragen was als ik rechtop zat, maar volgens de vroedvrouw vlotte de ontsluiting beter als ik op mijn zij lag. Door dus naar het toilet te gaan, en mij vooral niet te veel te haasten, kon ik toch nog even rechtop zitten. En dat deed deugd. En terwijl ik daar zo zat te zitten en te puffen en de tijd te rekken, voelde ik iets drukken, alsof ik een grote boodschap moest doen maar dat kon niet want ik had uren ervoor een lavement gehad. Toen drong het tot me door dat ik het hoofdje voelde, en ik had al visioenen van een kind dat op het toilet geboren werd. Maar zo snel gaat dat nu ook weer niet. Desondanks heb ik toch maar hulp gevraagd. Opnieuw onderzoeken en jawel, 10 cm ontsluiting. Verhuis naar de gewone verloskamer, op de verlostafel, inmiddels mijnheer doktoor erbij geroepen, enkele keren persen en om 13.20 u. waren wij de trotse ouders van zoon J., 51,5 cm lang en 4,2 kg. zwaar.

Zoon J.

Na de nodige verzorging van moeder (incl. een beetje naaiwerk) en zoon, mochten we naar de kamer om daar wat te bekomen en vooral om te genieten van ons nieuwste wereldwonder. Toen ik wat later moest plassen, had ik geen zin om zo’n bedpan te vragen. Ik voelde mij goed en zou wel zelf naar het toilet gaan. Dat was een misrekening. Ik had blijkbaar iets met toiletten die dag want alles begon te draaien en zwart voor mijn ogen te zien, ik meen dat ik nog iemand geroepen heb, en het volgende moment dat ik mij herinner lag ik op de grond van de kamer, met mijn hoofd op de knie van wederhelft E. en rond mij overal bloed (pas bevallen, weet u wel). Toen ik weer in mijn bed lag, wilde men het voeteneind wat hoger zetten, maar dat lukte niet goed. Het gaf wel een leuk gevoel, alsof ik op een schip zat: omhoog en omlaag en omhoog en omlaag. Het mechanisme bleek stuk te zijn, dus een nieuw bed. In de kamer was echter geen plaats genoeg om met die bedden te manoeuvreren, dus bed met mij naar buiten, in de gang in een nieuw bed, nieuw bed met mij weer binnen.

Na een verblijf van vijf dagen in het ziekenhuis, met een zoon die wel lang niet zo rustig was als zijn broer, konden we thuis genieten van ons gezinnetje van vijf.
Tot slot nog enkele cijfertjes: zat alleen rechtop aan zes maand (mee in de kinderstoel aan tafel), eerste tand aan zeven maand, trekt zich alleen op in zijn park aan tien maand, stond alleen aan een jaar en liep aan veertien maand (kruipen weet ik niet meer, ik heb blijkbaar zeer weinig opgeschreven over hem).

Advertenties

Responses

  1. de jongste zoon iere werd gisteren 14 🙂

    prettig en zonnig weekend 😉

  2. Een half jaar later ben ik in hetzelfde ziekenhuis van mijn oudste dochter bevallen! 10 dagen na de uitgerekende datum 🙂

  3. Dat is geen bevallingsverhaal, dat is horror 😉
    Of hoe tijd toch zo kan vliegen hè.
    En hipperdepip voor de jarige.

  4. Horror, hoezo?
    Dat doet me eraan denken, ik denk dat ik nog twee bevallingsverhalen achter sta, of tenminste een. Al goed dat de betreffende dochter(s) dat nog niet gemerkt hebben.

  5. Proficiat voor moeder en zoon!

  6. Flauwvallen en een plas bloed veroorzaken IS horror!

  7. […] was het dus zestien jaar geleden dat zoon J. geboren werd. Inmiddels is die baby van toen een opgeschoten tiener met lange blonde haren en bijna even […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: