Gepost door: pharailde | april 29, 2008

Eelt

Zondagavond dus naar de voorstelling Eelt van Wouter Deprez geweest en er meer dan 100 % van genoten. Ik had hem daarvoor al een keer aan het werk gezien in Comedy Casino op Canvas en een keer of twee als kandidaat in De Slimste Mens (zonder toen eigenlijk te weten wie hij was), maar hij was mij bijgebleven. In zoverre zelfs dat ik wel nieuwsgierig was om eens een voorstelling te zien. Dochter M. had enkele maanden geleden, samen met een schare vriendinnen, kaarten voor de voorstelling op 27 april besteld, en toen enkele weken later bleek dat er nog een kaart op overschot was, heb ik er dankbaar gebruik van gemaakt. Want dat is wel een van mijn minpunten: ik wil graag overal naartoe en vanalles zien, maar tegen dat het er ooit van komt om kaarten te bestellen, is de zaal uitverkocht of de voorstelling al voorbij.

Maar zondagavond togen wij dus gezellig naar de Capitole (Gent).

Wie denkt met Eelt een gewone stand-upcomedian aan het werk te zien, heeft het mis. We kregen in de plaats een – bijwijlen zelfs zeer ontroerende – theatermonoloog. Wouter Deprez kruipt immers in de huid van zijn vader, een eenvoudige mens van weinig woorden, en vertelt zo diens verhaal. En vader Frans blijkt veel meer woorden in zich te hebben dan uit bv. de telefoongesprekken met zijn zoon afgeleid zou kunnen worden. Vader Frans, geboren uit het werkvolk, vertelt over zijn kinderjaren en zijn jeugd en zijn vrouw en zijn kinderen en vooral over zijn eigen kleine koninkrijkje, zijn werkkot! Frans doet tussendoor ook zijn klapkes met het publiek. ’t Is te zeggen, met de vaders. Want iedereen moest in de huid van zijn eigen vader kruipen en ook aldus antwoorden. Dus als Frans naar de naam van je kinderen vroeg, moest je jouw naam en die van je broers en zusters geven. Een leuke denkoefening die wel ongelooflijk veel effect had, vond ik.
De voorstelling was vanzelfsprekend doorspekt met de nodige dosis humor (zou anders ook niet geafficheerd staan op het programma van Cabaretten). Zo geeft Frans onverstoorbaar kritiek op al die overbodige en zinloze moderne uitvindingen en op onze halfzachte maatschappij. In zijnen tijd …

Er was aangekondigd dat er geen pauze was, en ik ging ervan uit dat het zo een klein uurtje zou duren en toen het applaus begon, had ik echt het gevoel: “Is het nu al gedaan, hij is nog maar bezig”. Bleek dat we ruim een uur en veertig minuten hadden mogen genieten van zijn meesterschap. Als u dus ooit de kans krijgt om Wouter Deprez aan het werk te zien, neem ze met beide handen en ga kijken (en neen, ik behoor niet tot het promotieteam). Voor Eelt is de kennis van enig West-Vlaams idioom wel een pluspunt.

Nu kijken we uit naar de allerlaatste voorstelling van Loebas van Henk Ryckaert op 10 mei in de Minard. Als je je haast zijn er misschien nog kaarten.

 

Advertenties

Responses

  1. Dat van die kaartenverkoop zachtjes laten passeren tot het te laat is, komt me bekend voor.
    Fijn dat je zo genoten hebt.

  2. […] ik reeds eerder schreef, zijn wij niet direct haantjes-de-voorste als het erop aan komt om onze neus buiten de deur […]

  3. […] ik het wel soms iets moeilijker om het westvlaams accent te verstaan… Blijkbaar vonden ze in Gent […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: