Gepost door: pharailde | april 26, 2008

Tandjes

Zoon J. is een tand kwijt.
Nu, op vele blogs die u en ik volgen, durft er al regelmatig eens een stukje te passeren over tandjes krijgen en alle kopzorgen en slapeloze nachten die daarbij horen. Dan moet ik denken aan de tijd toen ik nog een kersverse moeder was en zoals alle kersverse moeders – in meerdere of mindere mate – stralend lag te wezen met die kersverse baby, die door het bezoek uitgebreid werd geknuffeld en gekeurd. En dan komt vroeg of laat het gesprek op het krijgen van tandjes en over hoe lastig dat kan zijn. Ook bij Kind en Gezin en in de gespecialiseerde lectuur ter zake krijg je allerlei informatie en tips over het beperken van de mogelijke ongemakken.
En dan komt – soms vroeg, soms laat – die eerste tand erdoor, en dan de tweede, en dan de derde, en dan zo voort, en dan is er het moment dat hij er eindelijk staat, die twintigste tand. En dan denk je als ouder – of dat tandjeskrijgen nu een fluitje van een cent was, of een lijdensweg: “Oef, deze fase hebben we nu ook gehad, we zijn erdoor”.

Maar wat nooit ofte nimmer, nergens en door niemand verteld wordt, is dat het hele tandengebeuren nog niet gedaan is. Nog lang, lang niet.

Want veel vlugger dan je lief is (bij mijn dochters was dat reeds toen ze net vijf werden, anderen zijn veel later) beginnen ze aan het tandenwisselen: “mama, mijn tand staat los”, “mama, mijn tand doet pijn”, “mama, ik kan die korst (of die appel of die, … vul zelf maar aan) niet opeten want mijn tand staat los en dat doet pijhijn”. Ik herinner mij dat ik ooit eens gedacht heb, toen een van de oudsten een net uitgevallen tandje kwam tonen: “oef, nu nog 56 tanden te gaan”.
Met het doorkomen van acht extra kiezen, met alle bijkomende last van dien (en met een bijtring moet je nu echt niet meer afkomen), gaan zij normaal gezien hun tienerjaren in met 28 tanden.

Op dat moment staat, in ons gezin toch, een bezoek aan de orthodontist op het programma om te onderzoeken of er een – duur – metalen tijdperk aanbreekt. Bij dochter M. was dat duidelijk nodig (gelukkig alleen bovenaan) maar na twee jaar van foto’s maken, afdrukken nemen, rekkertjes plaatsen, blokjes plaatsen, blokjes aanspannen (met telkens twee, drie dagen pijn en moeilijk kunnen bijten) en maandelijkse controles, zag zij het leven weer met een stralende glimlach tegemoet.
Maar nog was het tandenverhaal niet afgelopen, want, zo leerden we lang geleden op school, een mens heeft in totaal 32 tanden. Die vier wijsheidstanden moesten er ook nog doorkomen. En ik kan u verzekeren, die kunnen venijnig zijn. Ik vermoed dat ze er inmiddels alle vier zijn (ben de tel een beetje kwijt).

Zoon S.W. had meer geluk. “Een perfecte beet”, luidde het oordeel van mevrouw de orthodontiste. Om esthetische redenen – zijn voorste tanden staan niet echt in een perfect rechte rij – kon er natuurlijk wel een behandeling gestart worden, maar dat zou ook inhouden dat er vier tanden moesten getrokken worden. Daarvoor hebben we bedankt. Ik ben niet zo’n voorstander van de “maakbare” mens. En als hij daarom geen liefje vindt, wil dat zeggen dat ze het toch niet waard zijn.
Zijn wijsheidstanden moeten nog komen, denk ik (zijn wijsheid ook, weet ik).

En zoon J., die moest ook aan de metaalwinkel geloven. Vandaar dat er deze week een tand getrokken werd (om de komende wijsheidstand ernaast plaats te geven). Gelukkig zonder al te veel last, ik had erger verwacht. Momenteel is er alleen nog een beugel bovenaan (met weliswaar ’s nachts ook een buitenbeugel, den duts), de blokjes onderaan moeten nog komen. Daarmee zijn we nog een tijdje zoet.

Wat onze jongste dochter E. betreft, dat is nog even afwachten. Ik vermoed wel dat zij nu stilaan volledig gewisseld is.

En dan besef ik maar al te goed dat wij in heel dit verhaal nog veel geluk gehad hebben. Want op al die jaren dat we regelmatig op tandartscontrole gaan, is er nog maar één enkel gaatje geweest. Ik ben benieuwd over enkele weken, voor de nieuwe controle. Ik hoop dat het zo blijft
 

Advertenties

Responses

  1. Oooo, zwijg me ervan!
    Een mens moet tegenwoordig het brood uit zijn mond sparen om wat handig geknutselde ijzerdraadjes met een rekkertje errond te kunnen betalen.
    Mijn ex-man kreeg het letterlijk aan zijn hart toen ik hem de prijs van de beugel en de verdere behandelingen doormailde. Lap, had hij er nog een doktersrekening bovenop en wie weet straks een peacemaker.

  2. misschien kun je hem op boksles doen, is veel goedkoper!!

  3. haha zapnimf :p

    ik hoop dat je een pacemaker bedoelt? anders is een peace maker misschien ook wel handig 😀

  4. Ja, ik vind ook dat die orthodontisten soms wel wat overdrijven… Wat moet, dat moet, maar voor mij zijn er ook grenzen. Wij beginnen binnenkort aan nummer drie. Nog twee te gaan daarna. Maar ik ga alleen voor het noodzakelijke! Bij nummer twee diende ik haar zogezegd te onderwerpen aan zes maanden logopedie (als ondersteuning). Daar heb ik fijntjes voor bedankt en alles is toch goed gekomen. Alsof ik niets anders te doen heb 😉


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: