Gepost door: pharailde | april 16, 2008

Sneeuw op de donkere was en nagellak

Ik ben niet het prototype van wat kan worden omschreven als ‘de ideale huisvrouw’, maar als er iets is dat hier in huis redelijk goed bijgehouden wordt, is het de was. Al zeg ik het zelf. Het scheelt natuurlijk dat wassen en strijken zaken zijn waar ik geen hekel aan heb (gewagen van een hobby is weer overdreven). Kuisen daarentegen valt onder een heel andere categorie.
Wassen doe ik doorgaans in het weekend en is een routineuze bezigheid: was in wasmachine, was uit wasmachine, was in droogkast, volgende was in wasmachine, was uit droogkast, was opplooien, volgende was in droogkast, nieuwe was in wasmachine, enzovoort, enzovoort. Soms tot vijf, zes keer op een dag diezelfde routine. Grote wasjes, kleine wasjes, … En door de was onmiddellijk op te plooien (lukt zeker niet altijd, zo perfect gaat het hier nu ook weer niet), wordt de hoeveelheid strijk drastisch beperkt. Zeker nadat ik ontdekte dat als ik zaken zoals T-shirts, die vroeger automatisch naar de strijkmand werden verwezen, manueel gladstrijk en opplooi, die behoorlijk goed voor de dag komen. Vooral omdat ze bij sommigen op de meest creatieve manieren in de kast belanden. Als ze daar al terechtkomen. En als dat T-shirt een half uur aan hebben, zie je niet meer dat het zich niet heeft kunnen koesteren in de hete gloed van het strijkijzer.

Heel soms heb ik ook tijdens de week een vlijtige bui. Zoals gisteravond. Ik zag dat de bak met de donkere was goed vol was (ik heb een aantal curverbakken waarin de was gesorteerd moet belanden, ook de kinderen doen dit nauwkeurig) en stak hem in de machine. Om een goed uur later pisnijdig vast te stellen dat het weer van dattum is: een hele bak zwarte en donkerblauwe kleren, ondergesneeuwd met miniscule vlokjes van wat kort daarvoor nog een papieren zakdoekje was. Grrr. Welke snoodaard heeft nu weer zo’n ding in zijn/haar zak laten zitten?

Mijn hernieuwd voornemen om de volgende keer eerst alle zakken te controleren, houdt evenwel slechts stand tot de was in de droogkast zit en de natte vlokjes opgeruimd.

 

Tot slot nog een klein toemaatje dat helemaal niets met het voorgaande te maken heeft, maar dat ik toch niet wil vergeten.
Het moet bijzonder boeiend geweest zijn bij zoon S.W. op school. Naar zijn zeggen lag hij met zijn hoofd op de bank (het leven is lastig, weet u wel, zeker als je nog maar net zeventien bent) en hebben de meisjes zich onledig gehouden met het omtoveren van de nagel van zijn wijsvinger in een prachtig, blinkend, barbieroze exemplaar. Wat aan tafel natuurlijk de nodige opmerkingen van de andere liefhebbende familieleden ontlokte. Waardoor hij krampachtig probeerde die flashy vinger te verbergen. Wat natuurlijk nieuwe commentaar ontlokte.

Nog nooit iemand zo blij gezien bij het aanschouwen van de werking van dissolvant.

 

Advertenties

Responses

  1. Die wasprocedure lijkt wel heel sterk op die van ons. De was gaat hier in die Ikeabakken (vanonder smal boven met klep), strijken voor kinderen vind ik onnozel werk, als ze het vijf minuten aan hebben, zie je er inderdaad niks meer van, maar dat opplooien is hier een verschrikking. Meestal vissen ze zelf hun propere kleren uit de wasmanden die staan te wachten tot hun inhoud eens in een vormpje gedraaid wordt.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: