Gepost door: pharailde | maart 28, 2008

[Wijvenweek] A story

ww_logo_120x1202.gif  Er was eens. Neen, hier volgt geen verhaal over koningen en prinsessen maar over een gewoon gelukkig gezin, met een vader en een moeder, een dochter en twee zonen. Hun eigen prinsen en prinses. Het leven was er zeker niet altijd rozengeur en maneschijn maar er was wel veel liefde. De vader en de moeder vonden dat ze nog ruimschoots liefde op overschot hadden en er mocht gerust nog een prinsje of prinsesje bij komen. Aldus geschiedde. Het duurde even vooraleer echt duidelijk was of er inderdaad nieuw leven groeide, maar toen die zekerheid er was, waren de vader en de moeder dolgelukkig. Omdat alles nog zo pril was, besloten ze het grote nieuws voorlopig nog als hun eigen kleine geheimpje te bewaren, ook voor de andere prinsjes, want 9 maanden zijn toch wel heel lang voor ongeduldige kindertjes.

Ook in vreugdevolle tijden moet er brood op de plank komen, en de moeder ging zoals gewoonlijk elke ochtend om zeven uur de deur uit, om na anderhalf uur bus en trein haar dagtaak te vervullen. Ruim een week na het goede nieuws moest de moeder, zoals wel meer gebeurt in zwangere (en niet-zwangere) tijden, naar het toilet. Groot was haar verbijstering toen bleek dat er wat bloedverlies was. Niet zo erg veel, maar toch genoeg om de wereld te doen stilstaan. Vervolgens sprak de moeder zichzelf vermanend toe: het schijnt dat dat nog voorkomt in het begin van de zwangerschap (hoewel ze dat zelf nog geen enkele keer voorhad), het heeft iets met de innesteling te maken, het zal wel in orde komen. Maar het kwam niet in orde.

Gewerkt werd er niet meer, wel zevenhonderd keer geloop naar het toilet. Het was pas toen ze daar, Ally Mc Beal’s gewijs, een collega (die vroeger twee miskramen gehad heeft) in vertrouwen nam, dat ze deed wat iedereen een ander onmiddellijk aanraadt, maar voor zichzelf uitstelt: de dokter bellen. Stante pede komen. Verwarring alom. Stante pede is niet evident als je meer dan 50 km van huis bent met het openbaar vervoer. Gedachten ordenen. Stap 1: eerstvolgende trein uitzoeken, want het duurt veel te lang als vader haar met de auto ophaalt. Stap 2: thuisfront toch maar opbellen. Uitleggen wat er aan de hand is (pijnlijk, zo aan de telefoon) en of vader haar aub kan ophalen aan het station om naar het ziekenhuis te gaan (de treinreis ziet moeder nog zitten, de bus of tram is er te veel aan). Stap 3. Naar het station gaan en op de trein wachten. Het was einde maart en een van de eerste mooie lentedagen, met zonneschijn en veel witte wolken, en ondanks de frisse wind al aangename temperaturen. In normale omstandigheden zou de moeder daar enorm van genoten hebben, maar nu waren haar gedachten elders.

Eindelijk binnen bij de dokter, en na enkele vragen beantwoord te hebben, kreeg de moeder na die uren van onzekerheid eindelijk een echo. Het verdict kwam aan, maar was diep vanbinnen eigenlijk al geweten. Dit zo gewenste wezentje zou nooit uitgroeien tot een baby. Er was zelfs geen sprake van een vruchtje want het moet al misgegaan zijn voor de innesteling. Er brak een storm van emoties in de moeder los: weg nieuw leven, weg dromen, weg verlangens. Die buik was weer leeg en de roze wolk was een zwarte geworden. De moeder troostte zich met het idee dat hoogstwaarschijnlijk de natuur zelf hen voor veel verdriet had behoed, want hoe hard het ook klinkt, een ziek of gehandicapt kindje zou een zeer zware belasting zijn.

Inmiddels was de vader de prinsjes en prinses op school gaan afhalen, want dit moest uitgerekend op een woensdag gebeuren. Zij hadden het goede nieuws nog niet eens gehoord en nu moest de vader hen in de auto al het slechte nieuws vertellen, want hij moest toch uitleggen waarom ze naar het ziekenhuis reden in plaats van naar huis. Bovendien waren de vader en de moeder van oordeel dat je kinderen zoveel mogelijk, op hun niveau de waarheid moet vertellen, hoe erg ook. Maar dit was iets waar zij zich heel moeilijk een voorstelling konden van maken. Hoe leg je aan prinsjes van twee, vier en zes jaar uit dat het wezentje er nog niet uitzag als een baby’tje zoals zij dat kennen, ondanks de foto’s in het schitterende boek van Lennart Nilsson. Zo vroeg een van de prinsjes of het baby’tje nu in een glazen kistje op bloemetjes lag. Of wat antwoord je op de vraag: “Mama, waar is het baby’tje nu?” Een antwoord in de trant van “samen met het bloed in het toilet” klinkt nogal gruwelijk voor tere kinderzieltjes.

Maar zoals het dikwijls gaat in het leven, de emoties slijten en de dagelijkse beslommeringen nemen het over. ’s Anderendaags moesten de vader en de moeder trouwens present zijn bij de notaris om de koopakte van hun nieuwe huis te ondertekenen. De vader en de moeder hadden één groot geluk: ze werden niet geconfronteerd met een leeg huis. Er liepen drie prinsjes rond aan wie ze al hun liefde kwijt konden en die hun zorg meer dan nodig hadden. Maar het verlangen naar een vierde prinsje bleef, en met wat medische hulp kwam in oktober van dat jaar dan toch het goede nieuws. Ditmaal was alles goed en in juni werd een langverwacht prinsesje geboren, dat door iedereen aanbeden werd en nog steeds wordt, want de liefde bleef ruimschoots aanwezig in het huis van de vader en de moeder. De liefde voor elkaar en de liefde voor hun kinderen.

Een waargebeurd verhaal, nu dertien jaar geleden.

Advertenties

Responses

  1. Een verhaal dat voor 1 op de 7, die met zwangerschap bezig is toch, herkenbaar is. Incluis ondergetekende.

  2. […] heel welgekomen was en waar we enorm naar uitkeken. Ruim een jaar ervoor had ik een, heel prille, miskraam gehad, en het was niet zo evident om onmiddellijk weer zwanger te geraken, dus was de vreugde […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: