Gepost door: pharailde | maart 25, 2008

[wijvenweek] shoppen

ww_logo_120x120.gif Dag twee van de wijvenweek. Een megawijs wijfinitiatief, die wijvenblog. Alleen ontregelt dit mijn hele dagritme. Normaal gezien lees ik een aantal blogs in vaste volgorde, zoals ze in mijn favorieten staan. En neen, ik werk nog niet met een feedreader, een van de vele dingen op mijn todolijst. Maar ik blijf nu hangen op die algemene wijvenblog (kan daar wel aub geen archief of zo op, want mijn dochter wou de stukjes van gisteren lezen, maar vond ze nergens terug), en daar zijn zoveel leuke en interessante en herkenbare en onthullende ervaringen te lezen, dat de tijd voorbijvliegt. En dan blijkt de afwas niet gedaan, en de kleren niet gestreken, en het eten is maar een snelle hap ipv een supergezonde en uitgebalanceerde maaltijd, en er is niet gestofzuigd, en de huisgenoten beginnen te reclameren, maar dan antwoord ik hen, zoals aan anderen op het net, “ge zijt verdorie allemaal groot en oud genoeg om eens uw plan te trekken, het is nu aan mij om te doen wat ik leuk vind, neh!”.

Dit gezegd zijnde, wordt het tijd om over te gaan naar het thema van de dag: shoppen. Zoals ik gisteren reeds zei, ik ben een atypisch vrouwmens. En dat houdt dus ook in dat ik niet hou van shoppen. Ik trek alleen de stad in als iemand van ons echt, maar dan ook echt, iets nodig heeft (lees als er meer broeken mét dan broeken zonder gaten in de kast liggen, als de mouwen van die t-shirts stilaan op driekwart mouwen gaan gelijken of als je voeten bij regenweer even nat worden met als zonder schoenen), en dan gaan we doelgericht naar die winkels waar ik denk iets te vinden, en o wee als ik na twee of drie winkels mijn gading nog niet gevonden heb. Huiswaarts gaan wordt dan een heel verleidelijk alternatief. Laat staan dat we een namiddag voor het plezier gaan “vitrines  lekken”! Ik ken veel leuker manieren om te ontspannen.

Klerenwinkels zijn wel het ergste. Door het feit dat ik perfect pas in de doelgroep “voor breed publiek”, ben ik al aangewezen op gespecialiseerde winkels, waardoor ik maar weinig interesse kan opbrengen voor al die bloesjes en jurkjes die je vanuit de etalage toelachen. Maar eigenlijk heb ik dat altijd gehad, ook toen ik nog meer courante winkelmaten had. ‘Snuisterwinkels’ – genre Essenza of Dille en Kamille – kunnen mij al veel meer bekoren en ook in boekenwinkels kan ik uren vertoeven, maar dan ook weer niet zonder de nodige frustratie: al die interessante boeken, maar … de stapel ongelezen boeken naast mijn bed begint nu al gigantische proporties aan te nemen. Bij de dvd’s idem dito. En of het nu in de genen zit, of door het voorbeeld dat ze krijgen, ook mijn dochters zijn geen van beiden shoppers: het idee om een namiddag met enkele vriendinnen giechelend de winkels te gaan afdweilen, is duidelijk ook niet aan hen besteed. (En ik ben gerustgesteld, toen ik tussendoor eens diagonaal wat andere wijvenposts bekeek, bleek dat ik niet zo atypisch ben als ik altijd dacht: er zijn blijkbaar veel meer vrouwen dan vermoed die dat shoppen niet zo top of the bill vinden).

Hier nog enkele bedenkingen die bij mij opkomen als ik het woord shoppen hoor:

1. De absolute horror van de solden. Ik hoef er hier geen tekeninkske bij te maken, iedereen kent de gebruikelijke beelden, ze komen ook genoeg in het nieuws aan bod. Wel ik haat het en ik mijd het. Ik kan fysiek absoluut niet tegen drukke, wriemelende, wringende, drommende mensenmassa’s, of het nu winkels of Gentse Feesten zijn, en zeker als ze dan nog allemaal tegelijk in dezelfde bak staan te graaien of aan hetzelfde rek draaien. Dan begin ik zo lichtjes over mijn toeren te geraken, moet ik diep ademhalen en proberen ‘zen’ de drukte te ondergaan. Of weggaan. Dus, hoe leuk het natuurlijk altijd is om de ultieme slag te kunnen slaan, tijdens de solden zien ze me meestal niet. Ik heb het enkele jaren geleden zelfs gepresteerd om een nieuwe outfit voor dochter E. te kopen in de week voor de solden. Zalig was dat. Ok, ik heb de volle pot betaald, maar het genot om de hele winkel voor mij alleen te hebben, heeft dat ruimschoots vergoed. Kwaliteit betaal je.

2. De terreur van de mode. Ik ken vrouwen die gelijk dwangmatig bezig zijn met wat volgend seizoen mode is. En de hele garderobe bij manier van spreken vervangen omdat dit model of die kleur nu mode is. Ik vind dat een beetje ridicuul. Je koopt toch wat je graag ziet, of waarmee je staat! Als ik nu dol ben op rood, dan mag het nog honderd keer groen in de mode zijn, als ik ergens toch iets roods vind, dan koop ik dat. Ik geef ook grif toe, dat de mode je soms voor problemen stelt. Als je ze echt niet graag ziet, dan wordt het moeilijk om iets te vinden. Bovendien hebben alle winkels hetzelfde aanbod. En wie het in zijn hoofd gehaald heeft om al die jaren zeventig kleuren en motieven weer op te rakelen en massaal aan te bieden, weet ik niet, maar ik herinner mij dat ik zo blij was, toen we er eindelijk van verlost waren. Enfin, nog even geduld zeker, over enkele jaren is ook dat weer passé.

3. Pashokjes. Ik vraag me af wie die dingen ontwerpt, maar als er één plaats in de wereld is waar je gefrustreerd raakt van je spiegelbeeld is het daar. Zijn het de spiegels, is het het licht, is het de kleine ruimte, ik weet het niet, maar nergens vind ik mijn spiegelbeeld zo afgrijselijk als in dat kleine hokje. Het is toch de bedoeling om kleren te verkopen, niet om mensen weg te jagen? Ik  herinner me mijn grote verbazing toen ik als tiener eind de jaren zeventig in Londen was. We hadden een vrije shoppingnamiddag en trokken met een paar vriendinnen het warenhuis in op zoek naar een nieuwe outfit. We zochten en vonden het paskot, en tot onze opperste verbazing bleek dat een heel grote ruimte te zijn, vol met passpiegels, waar vrouwen zich aan het omkleden waren. Wij, nog onzekere tieners, moesten toch enige gêne overwinnen om die jurken te passen, maar het lukte. Ik weet niet of dit systeem daar nog gebruikelijk is, maar ik vraag mij af of we met z’n allen niet minder complexen zouden hebben indien dat hier ook zou ingevoerd worden.

Advertenties

Responses

  1. Ook bij mij blijft de strijk en het stof liggen, en de andere rommel, en ook ik krijg het eten nog nauwelijks op tijd op tafel, maar voor volgende week heb ik beterschap beloofd…

  2. oefening baart kunst.

  3. […] maar toch wijvendag te houden, d.w.z.: de vrouwen des huizes zijn – noodgedwongen – wezen shoppen. En o wonder, ze hebben een fijne tijd gehad. Noodgedwongen, inderdaad, want dochter E. doet half […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: