‘t Is eens iets anders: vanmorgen in bed gekropen op een moment dat ik er anders uitkom.
Allé, om eerlijk te zijn, ik ben toen weer in mijn bed gekropen. Op dat moment waren we al vier uren in de weer en al over en weer naar Zaventem gereden. Een mens heeft toch wat over zijn kinders!
Want zoon S.W. vertrok vanmorgen dan eindelijk naar zijn grote avontuur (en grote vlam) in Noorwegen. In plaats van maanden, weken en dagen werden het plots slechts uren om af te tellen. Gisteravond ingepakt (en verbaasd dat ik daar zelfs mocht bij helpen want jongens van zeventien zijn toch o zo zelfstandig en elk advies wordt meestal onthaald op een “dat is toch niet nodig” of “zeg mama, dat weet ik wel hoor” maar toch heel af en toe ook eens op “mmm, you’ve got a point”) en hij is gewoon niet gaan slapen. Wij slechts een schamele twee uurtjes. Het vliegtuig vertrok immers om zeven uur, dus om vijf uur op Zaventem zijn, dus om vier uur vertrekken, dus om drie uur uit ons warme bed.

De rit naar Brussel verliep zoals verwacht zonder problemen en ik blijf het fascinerend vinden om plots dat ene streepje licht in het oosten waar te nemen en het almaar breder te zien worden. Het was uiteraard zeer kalm op de weg en we hadden zeker niet gerekend op dat half uur file aan de luchthaven zelf (er bleken werken te zijn op het niveau van de vertrekhal). Aan de incheckbalie hadden we wel geluk: er stond op dat moment niemand. Na ons bleek er zich een lange rij gevormd te hebben.

Toen was het tijd voor het afscheid en merk je toch goed het verschil tussen je kinderen. Bij dochter M. was dat altijd het moment voor een uitgebreide knuffel, maar dat kon er bij zoon S.W. maar moeilijk af (”zeg mama, al die mensen hier”), zelfs met moeite een zoentje (ik aan hem, uiteraard niet omgekeerd). Tot mijn verbazing draaide hij zich, toen hij door de controle was, wel nog eens om en zwaaide nog even.
En dan sta je daar met een dubbel gevoel: enerzijds geeft het een gevoel van voldoening dat je hen zelfstandig hebt grootgebracht en dat ze dus alleen op reis willen en kunnen, en anderzijds blijft die moederlijke bezorgdheid en zou je mee willen gaan tot hij op het vliegtuig zit, om zeker te zijn dat er zich nergens problemen voordoen die hij zelf niet kan oplossen. Want het is toch de eerste keer dat hij een vliegreis maakt (die keer met ons toen hij vier jaar was niet meegerekend) en dan nog helemaal alleen en bovendien moet hij overstappen in Frankfurt en daar twee uur wachten.

Gelukkig is er het internet en kon ik op de website van de verschillende luchthavens de vluchten volgen (en hopen dat hij effectief op die vliegtuigen zat natuurlijk, want ik had hem uitdrukkelijk gevraagd om een berichtje te sturen als hij toegekomen én opgehaald was, maar zoals te verwachten viel - ik ken mijn pappenheimer toch een beetje - heb ik nog niets gehoord, de snoodaard). Zo kon ik ook zien dat Cupido hem op de proef stelde want de vlucht naar Stavanger vanuit Frankfurt bleek uiteindelijk anderhalf uur vertraagd en is pas geland om kwart voor twee in plaats van kwart over twaalf.

Ik zal nu wel een slechte moeder zijn, maar echt missen (in de zin van de dagen aftellen tot hij terug is en constant lopen denken van “was hij nu maar hier”) zal ik hem niet. Veel verschil zal het wellicht toch niet uitmaken, want we noemden hem nu al “onze hotelgast”. Ik hoop in de allerallereerste plaats dat hij een fantastische vakantie heeft en dat hij heel wat positieve indrukken opdoet die hem de rest van zijn leven zullen bijblijven.

En wij, wij worden oud en lopen rond gelijk twee zombies. Helaas kunnen we vanavond niet eens vroeg in ons bed kruipen want we worden verwacht op een etentje van het werk. Dat belooft alvast.

Update: Ik heb hem zelf dan maar eens gebeld maar hij nam zijn gsm niet op. Dan maar een boodschap ingesproken en gevraagd om terug te bellen. Iets later heeft hij laten weten dat hij veilig geland en toegekomen is. Aan zijn broer, via msn! Hij was te moe om te bellen, zei hij eerst, maar toen bleek dat er iets niet ging met de telefoonnummers. Het belangrijkste was nu wel dat ik 100 % gerust was ipv 99,9 %.

Onze beide dochters spanden samen: ze wilden nog eens een dagje naar zee. Nu, dol op de zee als wij zijn, hadden wij er wel oren naar om dit diepliggende verlangen in vervulling te laten gaan. Aangezien dochter M. haar agenda evenwel goed gevuld is door de repetities voor de Gentse Feestenproductie (van maandag tot zaterdag van tien of elf uur ’s ochtends tot acht of negen uur ’s avonds) hadden ze een week of twee geleden een datum geprikt: dolenthousiast liepen zij al zingend door het huis “de zesde juli gaan we naar zeehee, de zesde juli gaan we naar zeehee, …”, daarmee hun broers lichtelijk tot wanhoop drijvend en hun eventuele zin om mee te gaan onherroepelijk in de kiem smorend. Gelukkig is dat een van de voordelen van grote kinderen: willen ze echt niet mee (tenzij naar gelegenheden waar we niet buiten kunnen), dan blijven ze maar thuis. Liever dat dan een hele dag met lange gezichten en gezaag opgescheept te zitten. En zo vertrokken we zondag na de middag met de twee dochters richting Cadzand (ja dat hadden zij ook bedisseld).

Ik ben helaas wel niet de meest aangename persoon bij het treffen van voorbereidingen. Op voorhand bedenken wat we allemaal moeten meenemen, vind ik een hele krachttoer (het liefste zou ik zo vertrekken, maar dat vind ik dan ook riskant, zeker als de kinderen mee zijn). En het weer werkte ook niet mee. Het was zodanig wisselvallig dat je op al die wisselvalligheden voorzien moest zijn: èn zonnecrème èn een trui èn een parasol (ik haat het om in de vlakke zon op het strand te zitten) èn een paraplu enz. Anderzijds ben ik daar in gedachten wel mee bezig en dan wringt het als de anderen - de lieverds - willen helpen en mij bestoken met allerlei vragen: wat ze kunnen doen, wat er nog moet gebeuren, wat we gaan meenemen voor dit en wat we gaan meenemen voor dat. Begrijp me niet verkeerd, ik vind dat heel fijn dat ze willen helpen (en ik geef toe dat, indien ze gewoon in de zetel zouden zitten wachten tot ik klaar ben, ik behoorlijk pissig zou zijn) en het probleem ligt duidelijk bij mij. Het is alsof die verschillende impulsen (ik wil nu dit doen en iemand anders vraagt dat) voor kortsluiting zorgen in mijn hersenen, met onnodige prikkelbare reacties tot gevolg. Ik hou al mijn hart vast voor als we over enkele weken op reis gaan. Als iemand een gouden tip heeft om dit dilemma op te lossen, laat maar komen. Maar dit eigenlijk geheel terzijde, we vertrokken naar zee.

Op onze vertrouwde kleine parking in Cadzand hadden we geluk: toen wederhelft E. nog bezig was met het bestuderen van de parkeerautomaat en het zoeken naar kleingeld, werd ons door mensen die het terrein verlieten, hun dagticket toegestopt. Een mens mag zo af en toe ook eens chance hebben.
Op het strand was het zalig. Zon maar niet te warm, wel veel wind, maar geen die onmiddellijk deed bibberen. Dochter M. dook onmiddellijk het zilte nat in om nadien lekker lui op het zand te liggen soezen, en wij bogen ons over de programma-brochures van Vooruit en NTGent om uit te zoeken wat we volgend seizoen absoluut niet en vooral wel willen zien. ’s Avonds konden we dan met het afgewerkte lijstje huiswaarts keren om - toch liefst voor het einde van het seizoen - kaarten te bestellen. Althans, dat was het plan. We zaten nog maar halverwege brochure 1 toen er ergens in de, inmiddels behoorlijk zwarte wolkenmassa, een lek zat. Een blik op het zwerk leerde ons dat achter dat zwart veel lichtere wolken waren, dus wachtten we even af (desnoods kropen we helemaal onder de parasol). En effectief, vijf minuten en tien druppels later baadde het strand alweer in de zon. Tot ik mijn brochures weer bovenhaalde. Opnieuw van dattum. Ik heb ze toen maar diep weggestopt.
Enfin, om een lang verhaal kort te maken, we hebben toch een goede twee uur op het strand doorgebracht. Het was leuk en aangenaam - wandelen met je blote voeten in de branding blijft een zaligheid - maar elke keer die tien druppels zorgden toch voor de nodige spanning. Tegen halfzes terug naar de auto afgezakt om de innerlijke mens wat te versterken (die frigobox meezeulen naar het strand was geen optie) en door het omslaande weer hadden we ook geen zin meer in een wandeling. Weer naar huis dan maar? Bah ja, maar misschien met een ommetje langs Sluis.

Onder een inmiddels weer stralende hemel reden we door de weidse velden van Zeeuws-Vlaanderen om een kijkje te nemen in dat stadje waar menig Vlaming zo graag zijn zondag doorbrengt. We denken dat het succes vooral ligt in het feit dat op zondag daar alle winkels open zijn, eerder dan in de aanwezigheid van die speciale winkeltjes, afgestemd op volwassen tijdverdrijf. Toegegeven, Sluis ziet er een gezellig, Hollands stadje uit - bij veel huizen zie ik zo de dame des huizes in een lang zwart, tot boven toegeknoopt gewaad, met wit kapje op het hoofd en gebedenboek in de hand, buitenkomen - met winkels, cafés en restaurantjes maar het had nu ook niet direct een waw-gevoel van hé, hier willen we nog komen! Wat ons wel opviel: drogisterijen. Amai, in elke straat minstens twee of drie. Waarvan ik natuurlijk geprofiteerd heb om een voorraadje gemberkoek voor wederhelft E. in te slaan. Hij is daar dol op en bij ons zijn er almaar minder winkels die dat verkopen. Opvallend toch hoe zelfs buurlanden zo’n verschillende eet- en drinkgewoonten kunnen hebben (naast alle andere verschillen natuurlijk).

Terug thuis, werd deze fijne dag bovendien afgesloten met een primeur: we konden wederhelft E. overhalen om toch eens afhaal-Chinees te proberen (het feit dat er een op de route naar huis lag, scheelde al veel). Duidelijk een succes. Iedereen heeft ervan gesmuld, ik moest niet koken en op restaurant gaan neemt toch ook behoorlijk wat tijd in beslag, nog afgezien van het feit dat je daarvoor weer de deur uit moet.

Ik ben heel hard mijn best aan het doen om niet gek te worden. Hierbuiten, op de binnenkoer van het werk, zijn ze al de hele dag aan het graven en manoeuvreren om regenwaterputten te steken (en dit is nog maar een voorproefje van de bouwactiviteiten van de komende maanden), het waait en regent mij te veel (het is echt pannenkoekenweer ipv barbecueweer), ergens buiten op straat staat een auto al de hele tijd te toeteren, telkens ik mij weer geconcentreerd heb op wat ik moet doen, komt er iets anders tussen en zijn we weer bij af, en mijn pc heeft de helft van de tijd last van CVS, zo traag reageert hij soms.
En we kunnen dan wel aftellen naar de vakantie, de tijd gaat zodanig snel dat die vakantie in een zucht ook weer voorbij is.
Enfin, vlug een beetje voortdoen.

Hier toch nog rap efkes passeren.
Gisteren, zo na de middag. Ik was net de laatste hand aan het opruimwerk in de keuken aan het leggen en mijzelf manend aan het toespreken om eerst nog die ene was op te plooien en de andere in de desbetreffende machines te pleuren, om mij vervolgens pc-waarts te begeven en aldaar de rest van de namiddag in peis en vree door te brengen met het schrijven van enkele mijner ‘boeiende’ belevenissen of hersenspinsels alhier en een artikel voor die andere blog alginder, en vooral genieten van het bijlezen van die talrijke andere virtuoze schrijfsels - een mens moet toch op de hoogte blijven nietwaar. Toen kwam zoon S.W. naar beneden met de fijne mededeling dat de telemeter op maximaal verbruik stond en dat Telenet bijgevolg overgeschakeld was naar een veel lagere versnelling. Veeeeeel lager. Tot aan de volgende facturatieperiode. Die begon gelukkig vandaag. Ik kon zelfs niet eens de site van telenet opladen om GB bij te kopen (niet dat ik dat echt van plan was, ze konden het maar eens voelen). Daar gingen mijn plannen, want behalve heel af en toe eens wel, was er in heel de internetbevoorrading niet veel leven te krijgen. Dus hier geen schrijfsels (en neen, laptop is uiteraard nog niet terug).
Ik zal dus eens een hartig woordje moeten klappen met mijn kroost, dat ze er op zijn minst voor zorgen dat ik tot het einde van de maand toekom.

Vandaag zijn we dan de hele dag gezellig de hort op geweest, maar daarover vertel ik de komende dagen meer. Nu is het al wat laat, en in tegenstelling tot de halve blogwereld alhier, zo lijkt het althans, is het morgen helaas werkdag. En mijn bedde lonkt. Slaap lekker ende droom zoet.

Ik moest plooien. Mijn laptopke was niet meer te doen. Gisteravond viel hij om de haverklap uit. Niet praktisch als je dus iets wil schrijven.
Dus hebben we hem vandaag maar binnengestoken bij de pc-boer, die ook vermoedt dat het ergens aan de koeling ligt. Ik hoop in elk geval dat ze het vlug vinden, en vooral dat ik geen gegevens kwijt ben (ja, ik weet het, ik moet dringend eens werk maken om van een en ander een back-up te maken, een mens denkt daar altijd pas aan als het te laat is).
Alleen ben ik nu tot dinsdag of woensdag laptoploos. Dus als het hier wat stiller is, geen paniek, ik ben niet gaan lopen.
Gelukkig kan ik mij wel behelpen met een andere pc die vooral gebruikt werd/wordt door de kinderen, maar daar werk ik niet zo graag aan. Ik sta er altijd versteld van hoe je je een pc eigen maakt: instellingen, favorieten, … en werken op andermans pc voelt helemaal niet vertrouwd aan. Enfin, we gaan niet verder zagen, er zijn grotere problemen op deze bol.

Hoewel, toch nog even. Niet leuk. Sinds vanavond ook weer last van mensenvirussen. Een vreselijk irritante kriebel in de keel, wat meestal een onmiskenbaar teken is van een opkomende verkoudheid. Duimen maar dat het zich niet doorzet, want dat kan ik toch wel missen.

Het is weer de tijd van het jaar. In de buurt van het werk zie je overal ouders (meestal moeders, soms loopt er ook een vader ergens verloren bij) met 18- á 19-jarige zoon of dochter in het kielzog en een plannetje in de hand rondlopen en vooral rondkijken. De enen nog fris en monter, de anderen al wat meer afgepeigerd. Er wordt duidelijk naar een geschikt kot gezocht.

Mijn eigen luiheid kennende, en eigenlijk vooral mijn aversie om op zoek te moeten naar dergelijke zaken, ben ik zo blij dat we in een studentenstad wonen. Dat maakt de kans dat we ooit ergens naar een kot moeten zoeken al heel veel kleiner. En het scheelt in de portemonnee ook natuurlijk.

Heel kort, voor diegenen die toch benieuwd zijn naar het resultaat.
Vanmiddag was het dus proclamatie voor dochter M. Dat ze tweede zit had, wist ze dus al, maar nu heeft ze zekerheid over het aantal en vooral, voor welke vakken. Negen moet ze er opnieuw doen. Vraag me evenwel niet op hoeveel vakken, want dat is nogal een ingewikkeld systeem met clusters enzo, vakken die samenblijven (als je het een moet herdoen, moet je automatisch het andere ook opnieuw doen, of zoiets).
Nu eerst bekomen van de emoties, want het komt hoe dan ook toch altijd aan en het doet zeker geen deugd aan je zelfbeeld, dan een en ander laten bezinken. Vervolgens zich de komende weken volop concentreren op de productie voor de Gentse Feesten, om er nadien met goede moed weer tegenaan te gaan.
En by the way, ze is zeker niet de enige, want op de proclamatie werden alleen de namen van de geslaagden afgeroepen en ze schat dat er zo een dertig namen waren. Op 300 studenten in het eerste jaar.

Murphy op zijn best vandaag.
Zoon J. is al heel lang aan het sparen voor een eigen pc. Wij hebben nog een tijd de boot afgehouden, maar na de examens was het zover. Hij wist al lang wat hij wilde, maar dat kwam nogal duur uit, vonden wij. Enfin, links en rechts toch nog wat informatie bijeengezocht en dan de knoop doorgehakt voor een behoorlijk exemplaar dat voldeed aan zijn wensen, maar toch een kleine € 1.000 minder kostte dan het droomexemplaar (vraag mij dus niet naar technische gegevens hé, want daar heb ik bijzonder weinig verstand van).
Vandaag was het dan eindelijk zover. Hij mocht eindelijk “het ding” afhalen. Ik hou enerzijds mijn hart vast voor toekomstig schoolwerk, zo met een pc (en vooral ‘wow’) op zijn kamer, maar anderzijds moet hij toch leren zelf de verantwoordelijkheid dragen. We zien dus volgend jaar wel (en, niet onbelangrijk, ondertussen heb ik vooral mijn schrijfhoek weer een stuk meer voor mij alleen).

En hier is het dat murphy op de proppen komt.
Want uitgerekend vandaag viel mijn pc om de haverklap zomaar plots uit. Bon, die om de haverklap is misschien wat overdreven, maar ik schat dat het toch een keer of vier, vijf was, en elke keer was er een te veel. Te meer daar ik van de namiddagrust hier ten huize wou profiteren en aan een artikeltje was begonnen voor Het Project. Allesbehalve praktisch dus. Gelukkig heeft de ervaring mij geleerd om zeer regelmatig dingen te bewaren. Maar dat artikel, dat zal dus voor morgen zijn. Of voor overmorgen. Want inmiddels ben ik toch te moe.
(En hout vasthouden, inmiddels heb ik toch alweer een hele tijd kunnen werken zonder uitvallen. Zal het maar vlug publiceren).

Gisteren waren we rond de middag uitgenodigd op zomaar een feest. Geen verjaardag, geen trouw, geen jubileum. Neen, C. en J.M. hadden gewoon zin om bij het begin van de vakantie een aantal vrienden uit te nodigen om vooral gezellig samen te zijn.
En gezellig was het. Ze mochten gebruik maken van een eigendom van andere vrienden van hen in de buurt van Zottegem, en daar was het zalig vertoeven. Een bloementuin, met erachter een groot grasveld met zwembadje, trampoline, glijbaan, klimboom en dan nog meer dan genoeg plaats om dertig á veertig man te zetten.
De jeugd (variërend in leeftijd van drie, vier jaar tot twintig) had de tijd van zijn leven. Ook al kende niet iedereen elkaar, er werd gebadmintond, met de bal gespeeld, gebabbeld, gesprongen, getafelvoetbald en on top of the bill: elkaar nat gemaakt. Het duurde niet zo heel lang of al dat jong geweld was doorweekt tot op hun vel (bespoten met waterpistolen, overgoten met emmers, in het zwembad gegooid), uiteraard allemaal met kleren aan. De temperatuur werkte op dat vlak gelukkig goed mee, want toen we huiswaarts gingen, waren ze grotendeels opgedroogd (en veroorzaakten ze geen overstromingen meer in de auto).
Wij, volwassenen, hebben, hoe kan het anders, grotendeels gekletst (en lekker gegeten en gedronken). Met D. en G., vrienden die wederhelft E. al heel lang kent, met mensen die we nog nooit gezien hadden, met mensen die we lang geleden ook wel eens op een feest tegen het lijf liepen (wisten zij ons te vertellen, ikzelf kon mij hen niet meer voor de geest halen). In de loop van de namiddag hebben we dan toch ook even onze benen gestrekt voor een korte wandeling in de prachtige omgeving.

Waarmee ik evenwel geen rekening gehouden had, was de zon. Toen we ’s ochtends vertrokken, zat de hemel onder een dik wolkendek en dacht ik totaal niet aan dingen zoals zonnecrème. En ik ging er onbewust van uit dat er wel parasols of zo zouden zijn, indien de zon doorbrak. Niet dus. Bovendien speelde de zon zeer regelmatig verstoppertje met de wolken, zodat ik nooit echt lang in de zon zat (gelukkig maar, want zoals u inmiddels weet, kan ik daar niet echt tegen). Groot was mijn verbazing dan ook toen we tegen het einde van de dag meer en meer mensen een rodere tint zagen krijgen. Inclusief dochter M. en ikzelf. Het toppunt was zelfs dat een deel van mijn rechterbovenarm wat rood zag, ondanks het feit dat ik lange mouwen aanhad, maar weliswaar iets voileachtigs. Mijn lippen hebben het meeste te lijden, de rest is eigenlijk wel goed te doen.

Toen we dan rond negen uur terug naar huis reden, hadden we een bijzonder aangename en luie dag achter de rug. Maar moe dat we waren, zo van dat nietsdoen. Niet te geloven.

De deur is dichtgevallen. Definitief.
Officieel toch. We zijn uiteraard nog steeds welkom om eens goeiedag te komen zeggen, werd ons verzekerd.
Door de directie en door de leerkrachten.
Van de school van dochter E. (en van zoon J. en van zoon S.W. en van dochter M.).
Gisteren was haar allerlaatste schooldag op de lagere school.
En na zestien jaar dus ook voor ons een afscheid. Hoewel we in het laatste jaar bijna niet meer op school kwamen. We werden moderne ouders en zetten haar vlakbij school uit de auto. Dat was vroeger wel anders: auto ergens parkeren en met de kinderen (eerst een, dan twee, dan drie, dan vier, dan weer drie, weer twee, weer een) mee naar binnen, naar de klas, in de mappen nakijken waarmee ze bezig zijn in de klas, lezen in het verslagboek van de praatronde waarover ze verteld hebben, groepsprojecten bekijken, een babbelke slaan met de juf of met andere ouders. En als er ’s ochtends geen tijd genoeg was, probeerden we dat ’s avonds te doen.

Donderdagavond trokken we met heel ons bende naar de proclamatie en afscheidsreceptie. Vermits het mooi weer was, werden we verwelkomd op de kleurrijk versierde speelplaats.

We kregen de nodige speeches en afscheidswoorden. 
Van de directie en van een van de leerkrachten. Van de kinderen kregen we te horen wat ze zich nog herinnerden van hun negen jaar op school (ik wou hier nog de tekst van dochter E. opschrijven, maar ik mocht niet, ze vond hem niet goed genoeg).

Na de speeches was het tijd voor de uitreiking van de getuigschriften en de rapporten van de vierentwintig zesdejaars. Ja inderdaad, slecht 24 zesdejaars, ik schrok er zelf wat van dat het er zo weinig waren. Maar hun school is een Freinetschool en daar wordt enerzijds het aantal leerlingen beperkt en anderzijds wordt gewerkt met graadklassen of leefgroepen. De hoogste leefgroep telde jaren drie klassen, en daar moeten dus ook de kinderen van het vijfde leerjaar bijgeteld worden.
Bij de uitreiking hoort natuurlijk ook een kus van de juf.

En toen was het tijd voor een kleine receptie en vooral nog een klapke met leerkrachten en andere ouders. Eén keer raden waarover de gespreksonderwerpen gingen. Juist, de kinderen.

Om het einde van het schooljaar te vieren zijn we na de receptie nog een hapje gaan eten met de kinderen in de Ankara, ons vertrouwd Turks restaurant. Ook de resultaten mogen er best wezen. Dochter E. ontving net haar getuigschrift en had een goed resultaat. Ook de jongens kwamen thuis met een mooi A-attest. Nu is het nog in spanning afwachten tot dinsdag voor de uitslag van dochter M. Dat ze een tweede zittijd heeft, weet ze wel al, nu is het vooral spanning over het aantal vakken.
Het etentje was heel gezellig en eindigde zowaar in het ophalen van herinneringen van toen ze veel kleiner waren: welke boeken favoriet waren, welke televisieprogramma’s (en wat een verschil met nu reeds: toen dochter M. kleuter was, bestond het aanbod vooral uit Tiktak en Samson, en dat op een beperkt aantal uitzenduren, nu is, denk ik, het kinderaanbod ongeveer de klok rond), welke spelletjes (o.m. naspelen van Pokémon) en vooral hoe ze ons in de luren gelegd hebben met geleende gameboys (van ons mochten ze dat niet kopen, we vonden een pc in huis al meer dan voldoende, daar werd al genoeg over gezaagd). Ik genoot van de avond.

Op vrijdagochtend trok ze dan echt de laatste keer naar hun school. Ik weet dat ik daar misschien wat te veel over doorboom, maar ik realiseerde me dat we nu eenentwintig jaar samen zijn en dan vormden die zestien jaar lagere school toch wel een substantieel deel van onze leefwereld.

Nu, die sentimentaliteit op dat vlak leeft vooral bij mij. Docher Dochter E. is maar wat blij dat ze de lagere school achter zich kon laten. De laatste tijd was ze daar helemaal niet gelukkig meer en ze hoopt nu echt op een nieuwe start in het middelbaar onderwijs.
Ze vroeg mij dan ook of ik aub haar tekening hier wou zetten. En waarom zou ik haar dit kunnen weigeren?

And for the record: deze ochtend in het Administratief Centrum dan eindelijk haar elektronische identiteitskaart gaan afhalen (moest al enkele weken geleden in orde gebracht zijn). Onze twaalfjarige heeft nu ook haar identiteit.