Lifeblogging vanop het International Puppetbuskersfestival op de Gentse Feesten. Het is eens iets anders. Het is dit jaar de twintigste editie van de festival en ook de twintigste keer dat wij (of ook een periode alleen wederhelft E.) meedraaien. Een uitgebreid relaas over dit festival en onze herinneringen eraan kan u hier lezen (u weet het al, ik ben nogal lui van aard en heb geen zin om hier nog eens hetzelfde te herhalen).
En na al die jaren blijft het nog even leuk om te doen, wegens al die andere vrijwilligers die je daar leert kennen en de oude bekenden en vooral vrienden die je er terugvindt, maar ook en vooral wegens de kennismaking met al die artiesten uit alle windstreken die er neerstrijken. Een mens moet niet meer op vakantie gaan om de wereld te ontdekken. Aangezien voor deze jubileumeditie (twintigste keer) alle prijswinnaars van de vorige jaren opnieuw uitgenodigd werden, zijn er heel wat blije weerziens, en staan we ervan te kijken dat het met sommigen nog steeds even goed klikt als pakweg vijftien jaar geleden.
En met sommigen klikt het zo goed, dat we hen al eens bij ons thuis uitnodigen of vice versa. Zo hebben wij jaren geleden Theater Credo uit Sofia (Bulgarije) op bezoek gehad, en zijn wij naar Sofia geweest.
En vanochtend kwamen de ongelooflijk lieve Detlev en Eva van Companhia Marimbondo opnieuw ontbijten. Vorig jaar waren ze hier ook al, en toen goot het water, maar vanochtend konden we op het terras van het mooie weer genieten.

Alle artikeltjes over Puppetbuskers vindt u alhier.

En nu een hapje eten en dan de stad intrekken, want dochter E. wil kraampjes kijken op zoek naar een kettinkje, en strakjes gaan we naar Laïs. Dus zal het weer laat worden (of juist vroeg) vooraleer we ons bed zullen zien. Want vorige nacht was het ook al in de vroege uurtjes. Toevallig met Sandra en Michel op schok geweest en het was laat voor we het wisten en we lagen pas tegen vieren in ons bed. En dat op onze leeftijd! Maar we hebben ons geamuseerd, en dat is het voornaamste, rusten kunnen we volgende week nog doen.

Jullie vragen je misschien wel af hoe het met de première van dochter M. is afgelopen?
Ik kan alleen maar zeggen dat I love work (vzw Kamer 58 ) een schitterende voorstelling was, heel verzorgd en gebracht door gedreven en getalenteerde jongeren. En dat zeg ik uiteraard als fiere moeder, maar evenzeer als objectief toeschouwer. Echt de moeite om te gaan kijken.

Voor een uitgebreider verslag verwijs ik graag door naar hier.

Hier alvast twee foto’s (genomen door Martine Audenaerde)

Vanmiddag had dochter M. om één uur afgesproken in het Bloedtransfusiecentrum om bloedplaatjes te geven en nadien ging ze bij ons komen in het Europees Figurentheatercentrum (EFTC) voor het International Puppetbuskersfestival (IPBF), een onderdeel van de Gentse Feesten. Ondertussen maakten wij ons thuis ook klaar om de bus te nemen en naar het centrum af te zakken.
Het was inmiddels kwart over twee toen de telefoon rinkelde. Dochter E. had opgenomen en kwam mij melden dat het Bloedtransfusiecentrum vroeg waar dochter M. bleef. Ze was blijkbaar niet komen opdagen.
En dan staat je hart even stil. Als ze daar niet was, waar was ze dan wel, want ze nam haar gsm ook niet op. Hij was zelfs niet geactiveerd wat helemaal haar gewoonte niet is. Normaal zet ze die op stil als ze ergens is waar gsm-gerinkel stoort.
Dan schiet er vanalles door je hoofd en vooral: heeft ze pech gehad met haar fiets (neen, want dan zou ze gebeld hebben), was er iets misgegaan met de afspraak en is ze rechtstreeks naar het EFTC gegaan (ik kon wederhelft E. die al voor mij vertrokken was en nog van niets wist, niet bereiken want ik wist dat zijn gsm niet aanstond), heeft ze een accident gehad en ligt ze op een of andere spoed (wanneer begin je de hospitalen af te bellen?), of is er iets nog ergers gebeurd (kan ik eigenlijk wel vertrekken of moet ik thuisblijven voor als de politie naar huis komt met vreselijk nieuws)?
Ik besloot toch maar zo snel mogelijk te vertrekken naar het EFTC en dan verder te zien. Eerst en vooral checken of ze daar was, en bovendien waren we dan met twee om eventuele beslissingen te nemen.
De bus kon niet snel genoeg rijden, en al dat volk waar we ons doorheen moesten worstelen - het zijn dus wel Gentse Feesten hé - slenterde volgens mij veel te traag.
En dan, we waren bijna ter bestemming, de telefoon. Dochter M. Een zucht van verlichting bij het zien van dat schermpje.
En dan, laconiek, “Jij hebt gebeld?”
“Ja natuurlijk heb ik gebeld! Waar ben jij nu?”
“In het Bloedtransfusiecentrum, waar anders?”
“Hoe, maar ze hebben daarstraks gebeld dat je niet was komen opdagen!”
“Ah ja, maar dat bleek een misverstand te zijn. Het was de persoon onder mijn naam die ze eigenlijk zochten!”
Grrrr. Maar vooral ook Oef!
Missen is menselijk natuurlijk, en mijn gedachten lijken achteraf wat overdreven, maar op het moment zelf …

Ja, ik leef dus nog.
Het is wel drukker en chaotischer dan tijdens een gewone werkweek.
We hebben een redelijk vast ritme.
Mijn huishouden ligt nog meer op z’n gat dan anders.
Ik ben moe en we zitten nog maar aan dag 3.
Oei, zijn er al drie dagen voorbij? En we hebben ’s avonds nog geen voet in de stad gezet.
Het is koud en nat en somber. Ik wil een beetje zon en warmte, niet te veel maar toch wel meer dan nu, want dit weertype hoort er niet bij.
Voor wie het nog niet wist, het zijn Gentse Feesten.

Over wat we dan zo allemaal uitspoken, hoop ik later deze week wat meer te vertellen.
Maar nu eerst slapen.

Ze hebben gedaan! De plakkers. De zolder is gepleisterd.
Nu nog een vloer en verven en verlichting en inrichten en dan kunnen de jongens naar boven en dan dochter E. haar kamer schilderen en inrichten en dan kan zij eindelijk ook terug op haar eigen kamer.
En dan nog drie verdiepingen te gaan. En dan misschien eens enkele trappen. En dan …
Maar first things first. Opkuisen. Een beetje. Want straks moeten we weg. Naar dochter M. gaan kijken dus. Gelukkig is pleister redelijk gemakkelijk: het kruipt wel overal, maar met wat water krijg je alles snel weg, zonder veel te moeten schrobben.

Vakantie! Yes! Sinds gisteren.
Maar het vakantiegevoel moet gelijk nog komen.

Om te beginnen het weer. Donker, grijs, kil. Verdere uitleg hoeft niet, me dunkt.

Woensdagavond was ik bovendien - na die vergadering in Leuven - pas na negen uur thuis (ipv normaal om half zes) en toen moest ik nog eten.

De plakkers zijn gelukkig goed bezig en normaal gezien zijn ze vandaag klaar.
Maar delen van ons huis zien er niet uit. En aangezien morgen de Gentse Feesten beginnen en dat dat een periode is dat we met heel andere dingen bezig zijn (en neen, niet van uitgaan maar van meewerken), weet ik niet goed wanneer ik tijd zal vinden om de boel op te kuisen. We zien wel.
Ik had er evenwel ook nooit bij stilgestaan dat ze ook op de badkamer moesten zijn, maar ze moesten daar blijkbaar water nemen. Dus ook daar vuil, sommige spullen verplaatst en dus in de weg, plassen water (ah ja, hun slang lekt en het is moeilijk om er iets onder te zetten - nu een geluk bij een ongeluk dat onze badkamer ook nog in ruwbouwfase is, dus dat water veroorzaakt geen schade, alleen ongemak - je moet een beetje afstand houden van de lavabo en dat is niet praktisch om bv. je tanden te poetsen).
Met mijn verstand weet ik natuurlijk wel dat dat er allemaal bijhoort, dus dat ik daarover niet niet lastig mag doen, maar puur qua zintuiglijke gewaarwordingen loop ik daar de muren van op. Ik vrees dat ik soms wel enigszins supersensitief ben, om eens een modewoord te gebruiken. En ik weet dat dat zeer contradictorisch klinkt, enerzijds zagen over plakkers die niet komen, en anderzijds zeuren over plakkers in huis, maar door de zeer lang aanslepende werkzaamheden aan dit huis, ben ik helaas op dit vervelend punt gekomen: ik kan er slecht tegen als er niet gewerkt wordt, maar ik kan er ook niet tegen als er wel gewerkt wordt. Begrijpe wie begrijpen kan.

Maar genoeg daarover. Op naar de leuke dingen.
Zoals gistermiddag. Een artikel schrijven voor Het Project over de Gentse Feesten. Dat is natuurlijk ook wel een vorm van werken en dat neemt behoorlijk wat tijd in beslag, maar het is leuk om te doen. En de komende dagen valt er voor de Gentse Feesten heel wat te schrijven (ik voel me alleen soms wel wat schuldig ten opzichte van de kinderen, want voor hen maakt het niet veel verschil uit of mama aan het werk is of zit te schrijven aan de pc).
Zoals gisteravond. Een heerlijk etentje in bijzonder aangenaam gezelschap. Enkele vrouwen tope te gare om gewoon lekker te eten en gezellig te kletsen over de grote en kleine dingen des levens. Een ideale formule voor mij, zo een beperkt gezelschap, want dat geeft je de gelegenheid om met iedereen te kunnen praten. En ik heb al meermaals gemerkt dat ik minder goed functioneer in te grote groepen.
Zoals vanavond. Premièreavond van de Gentse Feestenvoorstelling I love work van vzw Kamer 58 in de Backstage, waar dochter M. al heel de vakantie intens voor aan het repeteren is. En daarvoor weer gezellig iets gaan eten met vrienden die meegaan en mensen die foto’s gaan nemen, want achteraf volgt er uiteraard een verslag op Het Project. Maar dat is voor morgenvoormiddag.
(En als het hier wat stil is, weet je waar mij te vinden om te weten te komen waar ik mijn Gentse Feestendagen zoal doorbreng).

Het wordt een saai verhaal, ik weet het, maar ik het ook niet helpen. Echt niet.

Vanmorgen waren de heren daar dus niet. Eén pluspunt: ze hebben gebeld (ik heb het al anders geweten). Ze komen morgen. Zeggen ze.
Toen bleek ook dat ik gisteren wederhelft E. verkeerd begrepen heb: de platen hangen er nog niet allemaal, enkel de bovenste (we hebben een hele hoge zolder). Dus gaat hij dat vandaag zelf doen, met de hulp van dochter M. (die gelukkig maar op vijf uur repetitie heeft). Dan kunnen ze morgen beginnen met het effectieve pleisteren.
Ik stel mij dan wel de vraag over de zin om een vakman te laten komen teneinde niet alles zelf te moeten doen. Ten langen leste komt het toch op je eigen schouders neer. Maar ook voor ons heeft een dag maar vierentwintig uren.

Idem voor de fietsen. Eén ervan is bestemd voor dochter E. om in september naar school te gaan maar moet hier en daar hersteld worden, een karwei dat almaar weer uitgesteld werd. Ik overtuig dan eindelijk wederhelft E. om die fiets in handen van de fietsenmaker te geven, kwestie dat hij zijn tijd ook eens zou kunnen besteden aan iets dat hij liever doet. Ik bel de man gisteren op: ah, maar hij is al met vakantie. Ok, dat lag in de lijn der verwachtingen. En wanneer eindigt zijn vakantie? Ah, begin september. Blijbaar moet er veel geld te verdienen vallen met fietsherstellingen.

Ik heb de laatste tijd nogal sterk het gevoel dat hoe meer ik dingen probeer op voorhand te plannen en te regelen, hoe meer alles in de soep draait. En nu zit ik op een moment waarop gelijk alles op één punt samenkomt - werk, hobby’s, gezin, verbouwingen, Gentse Feesten - en dat ik het niet goed meer overzie. En indien ik nu de sluis der waterlanders zou kunnen openen, zou dat al een heleboel opluchten, maar dat is nu absoluut onmogelijk. Dus luchten we ons hart op deze manier en gaan we ons maar weer concentreren op ons werk.
En uitkijken naar vanavond, naar een voorbereidende vergadering voor de werkverdeling van de verslaggeving van het International Puppetbuskersfestival op de Gentse Feesten, maar daarover hoort u meer in de loop van de week.
Als ik de dingen weer wat op een rijtje heb.

Jawel. Ze stonden voor de deur deze ochtend!
En inmiddels hangen alle gipsplaten tegen de dakwanden. Ik hoop nu wel dat ze goed werk geleverd hebben, want wederhelft E. heeft hen met handen en voeten moeten uitleggen hoe het bevestigingssysteem werkte, want op die manier (vraag mij nu ook niet meer technische details) hadden ze dat nooit gedaan.
‘t Is nu te hopen dat ze er morgen weer staan, want bij het afscheid wisten ze te melden dat ze morgen elders een afspraak hebben, en dat het voor woensdag zal zijn, waarop wederhelft E. contact nam met de coördinator / baas / whatever die van niets wist en hen ging verplichten morgen naar hier te komen. Zo blijft het spannend natuurlijk. Ik hoop in elk geval dat ze voor zaterdag gedaan hebben, want dan beginnen de Gentse Feesten en dan staat mijn hoofd op andere dingen dan ons huis te ontdoen van een laag wit stof.

Nog twee daagjes werken en dan is het vakantie. Joepie. Als afscheidscadeautje voor woensdag wel nog een vergadering in Leuven geserveerd gekregen. Om 16 u. Dus ipv om vijf uur zal het een stuk later zijn eer ik thuis ben en de vakantie kan beginnen.

Stand van zaken na vrijdag.
Terwijl ik weg was naar Lejo (wat ook een stuk op een ontgoocheling uitliep, want om onbekende redenen heeft hij niet zijn nieuwe productie gespeeld - zoals aangekondigd - maar degene die ik vorig jaar al enkele keren gezien heb. En hoewel ik die voorstelling heel sterk en goed vond, had ik mij eerlijk gezegd de tijd én het geld bespaard indien ik het op voorhand had geweten. Maar niet getreurd, anders had ik een supergezellig kletsuurtje met San gemist) heeft wederhelft E. contact gehad met mijnheer de aannemer (natuurlijk uiteindelijk wel zelf gebeld) en een uurtje later kwam de man het nodige materiaal leveren.

Tot onze grote verbazing kregen we vandaag rond de middag - we zaten net aan tafel om jawel, te ontbijten (na een etentje met vrienden bij ons thuis was het redelijk laat geworden) - een telefoontje in gebroken Engels (!) om te vragen of we thuis waren en dat ze nog een en ander van materiaal brachten. En zo gebeurde het dat wederhelft E., ipv gezellig met zijn gezin aan tafel te zitten, op een zondag op de middag onvoorzien zo maar eventjes 1250 kg plaaster mocht verleggen en nog wat houten latten en hoeklatten en nog zo van die dingen.

Maarrrrr. Het geeft nu toch wel het gevoel dat het concreet wordt.

Duimen maar dat ze hier morgenvroeg effectief om half negen aan de deur staan (en kunnen doorwerken zodat ze klaar zijn vooraleer ik woensdagavond op het werk de deur voor even toetrek).

Ik ben boos. Woedend. Ontgoocheld. Machteloos.
Herinnert u zich dit en dit?
We staan dus nog altijd even ver. Neen, eigenlijk niet. Er is nog een hoop frustratie bijgekomen. Want het is blijkbaar verschrikkelijk moeilijk om onze zolder gepleisterd te krijgen. Nochtans betalen wij op tijd, en eten wij geen mensen op, en mishandelen wij ze niet. We zijn ook geen pest- of lepralijders of zo.
Die collega plakker waarvan sprake is komen kijken en ging het wel doen, maar hij zag dat niet zitten om dat alleen te doen maar dat ging wel lukken om af te spreken met een collega en hij ging bellen en zo ging er een week voorbij en zo gingen er twee weken voorbij en zo gingen er drie weken voorbij en wij ondertussen ook naar hem bellen, maar ja volgende x-dag ging hij iemand zien en dan ging hij echt wel bellen, beloofd. Niets dus.

Ten langen leste had wederhelft E. dan toch iemand anders aangesproken en ja, die kon het doen. Enfin bon, komen kijken, en uiteindelijk afgesproken: vorige dinsdag gingen ze beginnen. Heb jij al iemand gezien? Nou, wij niet. Want toen kwam de kat op de koord: het materiaal moest nog gehaald worden en dat gingen ze dinsdag doen en toen bleek die handelaar niet genoeg in huis te hebben en het zou donderdag (gisteren) geleverd worden en mijnheer de aannemer ging dat dan gisteren binnensteken en vandaag beginnen. Ondanks telefoontjes over en weer gisteren, niemand gezien. Ja morgenmiddag, rond een uur ging hij bellen en dan de boel binnensteken. Het is nu vijf uur en nog altijd geen materiaal gezien, laat staan dat er ook maar al 1 gram pleister aan de zolderwanden hangt.
Ik weet het nu echt niet meer. Dus als iemand een goeie plakker kent, die volgende maandagochtend aan ons deur kan staan om de klus te klaren, laat maar komen!

Van mijn laptop idem dito. Vorige week donderdag binnengestoken en ging dinsdag of woensdag klaar zijn (er zijn nog x wachtenden voor u). “We geven zeker een seintje als hij klaar is.” Dinsdag niets. Woensdag niets. Gisternamiddag zelf gebeld.
“Ah mevrouw, de technici zijn ermee bezig.”
“Ah, da’s goed. En wanneer zal hij dan klaar zijn?”
“Dat weet ik niet mevrouw, daar heb ik geen zicht op. Maar ze zijn ermee bezig.”
“Ik zal hem toch hebben voor het weekend, want ik heb hem wel stilaan nodig.”
“Oh, dat zal zeker zijn mevrouw.”
Het is nu vrijdag vijf uur en nog steeds niets gehoord.

Grrrrrr.

En nu ga ik uit. Mijn gedachten verzetten. En vooral naar Lejo gaan kijken.