Dochter E. zit nu al eventjes op haar nieuwe kamer, en die geraakt stilaan meer en meer afgewerkt (alleen de verlichting blijft een heikel punt – maar dat is evenzeer een probleem op de andere kamers – maar ik vind dat een bijzonder moeilijk element trouwens, verlichting).

Inmiddels hebben we enkele foto’s, maar eerst nog even terug keren naar hoe het was, toen de beide meisjes na de verhuis de kamer (van dochter E.) deelden.

Inmiddels, met veel tijd en boterhammen en frustraties en tranen en noeste arbeid, is er een en ander veranderd, en heeft dochter E. eindelijk ook haar eigen plek.

Ondertussen werd ook de kamer van dochter M. wat herschikt met nieuwe meubels (bed en bureau).

Zondagavond dus. Zoon S.W. landde om 19.40 u. op Zaventem. Een van de vorige keren dat hij terugkwam van Stavanger kwam hij met de trein naar Gent, maar die deed er veel langer over dan verwacht.
Daarom hadden we beslist om hem toch met de wagen op te halen: het is immers al avond, hij moet nog eten, en op maandag is er weer school.
Wij dus richting Zaventem. Weliswaar een beetje te laat vertrokken (we hadden eerst zelf nog gegeten, anders werd het voor iedereen te laat), maar we rekenden ook de tijd bij tot hij buiten is, zodat we niet in de parking moesten.
Het viel ons meteen op dat het bijzonder druk was en bleef op de snelweg: een zee van rode lichten voor ons uit, een zee van witte lichten in de andere richting. Wij, die verwachtten op zondagavond een heel kalme snelweg aan te treffen, hadden er in de verste verte niet aan gedacht dat het het einde van de herfstvakantie betekende. Maar soit, het was druk maar wel vlot verkeer, dus geen probleem. Tot aan Ternat. Dan was het filerijden, van traag tot stapvoets tot soms stilstaand. Meer dan een half uur tot in Groot-Bijgaarden (waar een kettingbotsing moet gebeurd zijn). Gelukkig is er zoiets als gsm, dus konden we hem verwittigen. In Zaventem zelf hadden we nog een probleem met slecht verlichte borden, en wellicht vermoeidheid, maar we namen de verkeerde afslag en waren toch op weg richting parking ipv richting aankomsthal. Even een gevaarlijk manoeuvre (shht, even achteruit gereden) uitgevoerd – gelukkig was er daar niet zoveel volk, om zoonlief enkele minuten later terug te vinden en in te laden.
Terug naar Gent, met een hongerige wolf vol verhalen over van alles en nog wat. En lap, weer slecht verlichte borden en ipv de afslag richting Ring, reden we rechtdoor richting Brussel en Evere. Helaas was er de eerste kilometers nergens een plaats om te keren, dus zouden we wel dwars door Brussel rijden op zoek naar Gent. Op een gegeven moment reden we langs de VUB en ik herinnerde mij nog uit mijn studietijd aldaar dat je rechtsaf kan slaan naar de Kroonstraat en dan de Troonstraat, waar je uitkomt aan de Naamse Poort. Vandaar rij je gemakkelijk via de tunnels richting Gent.
Gemakkelijk?
In de laatste tunnel zaten we weer … in de file. Het leek echt maandagochtend ipv zondagavond (en blijkbaar is het in onze hoofdstad een gebruik dat je gewoon door het rood licht rijdt), met zeer stapvoets verkeer. Toen we bijna het ‘licht’ aan het einde van de tunnel zagen, viel het me op dat iedereen blijkbaar een godsdienstige aandrang had en richting Basiliek reed. Pas op het laatst bleek dat je niet rechtdoor kon, rechtstreeks naar de Ring, we moesten rond de basiliek. Waarom? Geen idee, maar ik vind dat ze dat wel een stuk vroeger mogen aankondigen (tenzij we er weer over gekeken hebben natuurlijk).

De rest van de rit verliep gelukkig vlot, maar we waren toch meer dan een uur later thuis dan voorzien. Misschien de volgende keer toch maar weer de trein.

De nachten worden koud en ik vind dat dus zalig om dan een extra dekbed op te leggen en dan u zo helemaal diep onder de dekens te nestelen en het warm te krijgen (iemand trouwens een idee wat te doen om het topke van je neus warm te krijgen – neus onder de dekens is niet zo praktisch als je nog wat lucht wil binnenkrijgen, maar ik heb daar dus altijd last van, van die koude neus).

Het is uiteraard even zalig om over enkele maanden, bij de eerste warme dagen/nachten, die extra deken weer te kunnen afwerpen. Dat geeft dan zo’n heerlijk licht gevoel …

Gisteren was boodschappendag. Ik had een dagje vrij genomen om met dochter E. nieuwe kleren te zoeken, en gelukkig hebben we een en ander gevonden. Ze moet de komende winter niet in haar nakie rondlopen. Ik had aanvankelijk wat schrik dat we niet veel gingen vinden, want in de eerste winkels, was er niets dat door de beugel kon. We zijn dan maar linea recta naar Pimkie, haar lievelingswinkel, getrokken en daar was het wel prijs. Nog zo gemakkelijk natuurlijk, om alles onder één dak te vinden. Een broek, wat t-shirts, enkele jasjes en een paar handschoenen (enfin, wat zij handschoenen noemt: een soort want zonder top waardoor de vingers eigenlijk vrij blijven – ik stel mij vragen bij het nut daarvan want als ik handschoenen nodig heb, is het omdat mijn vingertoppen kou hebben, maar zij vindt dat handiger zo op de fiets).

Gisteravond was het dan natuurlijk ook Colruyt-time. Aangezien we door onze voorraad rosé zaten (en wie mij kent, weet dat ik niet zonder rosé kan – allez, bij manier van spreken uiteraard natuurlijk), stond dat op het boodschappenlijstje. En toen … en toen … zeg dat het niet waar is … maar het was wel waar: geen rosé van ons merk te vinden. Het was bovendien geen kwestie van gewoon op, want dan zou er gewoon een lege plek op het rek zijn, met het vertrouwde etiket eronder, maar niets van dat, geen lege plek, geen etiket, niets, gewoon geschrapt. Voor alle zekerheid nog even nagevraagd, maar ons merk was inderdaad uit het assortiment gehaald. Toeme toch.
Enfin, het had geen zin om daar lang moeilijk over te doen, en dan maar gekeken naar een gelijkaardige wijn. Een fles gekocht, thuis rustig geproefd en goed bevonden. Alleen ietske duurder.

Na het vlees, de koekerijen en de ontbijtgranen, belandden we bij de verzorgingsproducten. Deo X stond er op het boodschappenlijstje (jawel, elk zijn/haar merk deo). Zelfde scenario: de bewuste deo was nergens te vinden, geen leeg rek, geen etiket, niets, gewoon geschrapt (wellicht, we hebben het niet meer gevraagd) en dus was het weer kiezen en zoeken wat dan wel in aanmerking zou kunnen komen. Maar in volle ‘winkelavondspits’ valt dat allesbehalve mee, dat zoeken en kiezen (de nieuwe deo blijkt mee te vallen, maar voldoet minder dan de vorige).

Enkele weken geleden was het staalwol met zeep, iets dat ik al eeuwen gebruik. Nu plots niet meer te krijgen.
Ik haat het als dingen in de winkel plots veranderen. Boodschappen moet ik routinematig kunnen afwerken, zonder al te veel nadenken. Als ze weer eens zaken van plaats veranderen of erger, als vertrouwde producten niet meer te verkrijgen zijn, roept dat bij mij eerder ergernis op dan de neiging om meer te kopen. Ik wil zelf bepalen wanneer ik iets anders koop, als ik bv. behoefte heb aan een ander merk of een ander geurtje.

Ik begrijp natuurlijk ook wel dat af en toe vernieuwen nodig is, en dat ze niet alles in de rekken kunnen houden (bovendien is er de vraag: haalt de winkelier het uit het assortiment, of stopt de fabrikant met de productie), maar ik vind dat die veranderingen zich de laatste tijd veel frequenter voordoen dan vroeger. En natuurlijk is Murphy van de partij, want het betreft uiteraard altijd de producten die jij koopt (vanzelfsprekend: de andere, daar let je niet op).

Komen jullie dat ook zo frequent tegen, en geeft dat dan ergernis, of gaan jullie daar dan zeer stoïcijns mee om, zo van “nou, dan kopen we toch gewoon iets anders”.

Tja, de tijd gaat zo snel dat een mens niet eens de kans heeft om zijn blog aan te vullen (het alternatief is nog een uurtje later gaan slapen, maar slechts 5 uur per nacht is toch wel helemaal te weinig). Niet dat er echt wereldschokkende dingen gebeurd zijn, maar allez.

Vorige donderdag, na de gebruikelijke routine van thuiskomen, koken en eten, was er oudercontact voor zoon J. Ik moet toegeven dat we niet echt fervente oudercontactgangers zijn, zeker niet als er geen noemenswaardige problemen zijn. Maar nu, met een compleet nieuwe richting (podiumtechnieken) en nieuwe school, leek het aangewezen om eens kennis te maken. We spraken met de leerkracht Klank en kregen alleen maar bevestigd wat we al wisten, nl. dat hij zich blijkbaar goed in zijn vel voelt (we krijgen veel meer enthousiaste schoolverhalen dan vroeger). Hij had een zeer goed rapport en mocht voor de eerste keer in zijn leven meemaken dat hij de beste van de klas is, wat hem alleen maar deugd kan doen. En wij fier natuurlijk.
Thuis hem het goede nieuws gemeld (hij wou niet mee), nog even nagepraat, en vervolgens naar mijn ouders om een glaasje te drinken voor mijn vader zijn 74ste verjaardag.
Oh, en tussendoor nog de laatste praktische regelingen getroffen met zoon S.W. die op vrijdagavond weer naar Stavanger trok, maar die ik op vrijdag niet ging zien. Globetrottende kinderen, dat went blijkbaar snel.

Op vrijdagavond waren we uitgenodigd om een hapje te eten bij San en Michel vooraleer we de eer van gentblogt gingen verdedigen bij een algemene kennisquiz. Het relaas van deze memorabele avond en de gevolgen, is reeds uitvoerig beschreven en ook hier te lezen. Memorabel omdat we tegen alle verwachtingen in toch derde geëindigd zijn, en omwille van de rijkelijk vloeiende cava (hoewel sommigen overdrijven over het aantal flessen). Ik geloof niet dat ik in mijn hele leven al zoveel bubbels op één avond gedronken heb. Maar gezellig dat het was, ge hebt daar geen gedacht van.
Alleen die hoofdpijn was er te veel aan. En gelukkig hadden we een paar wreed intelligente mensen in ons team, anders zouden we nooit zo hoog geëindigd zijn.
(Tussendoor moest ik ook af en toe even denken aan ons eerste lustrum in ons huis en vooral niet proberen te denken aan wat er nog moet gebeuren)

Op zaterdag, nadat de rook om mijn hoofd was verdwenen (lees, nadat de fantastische anti-migrainepillen hun werk begonnen te doen), we onze wekelijkse bijdrage aan de winst van Jef Colruyt hadden gestort en de spullen – die we in ruil voor die bijdrage in onze auto gestopt hadden – netjes in de kast stonden, was het tijd voor wat buitenwerk. De wingerd, die zoals ik reeds schreef, maar een triestige aanblik bood, had een opknapbeurt nodig. Op advies van de verkoper moesten we de aarde uit de bak zoveel mogelijk verwijderen en vervangen. Er liggen inmiddels al een tijdje bakstenen op de aarde, en de katten blijven er nu toch uit. Die bakstenen hebben we uiteraard teruggelegd (met zelfs een brugje over de voorjaarsbloemen waarvan ik van sommige vergeten was dat ik ze in de grond gestopt had – andere zijn al bijzonder goed aan het groeien) en ik hoop dat hij in het voorjaar weer begint te groeien.

Zondag werd, na de immer terugkomende huishoudelijke klussen, besteed aan werken voor het werk. Er moest een deadline gehaald worden, en een dagje extra thuis werken gaf weer een comfortabele voorsprong. Het weer was toch niet van dien aard om erop uit te trekken. November was pas begonnen of het was al echt novemberweer: grijs, winderig en kletsnat. Enkel de zachte temperaturen pasten niet in dit plaatje. Gelukkig had ik een weerbericht gezien en hadden we de ‘tuinwerken’ de dag ervoor gedaan.

Maandag was dan weer werkdag (alleen de kinderen hadden vakantie) en ook ’s avonds nog een stuk gewerkt.
Dinsdagochtend moest ik met docher E. naar de ‘wrattendokter’, waar we – na het wachten aan de kassa en in de wachtzaal – amper binnen geweest zijn: de tijd om te zeggen waarvoor we kwamen, kousen en schoenen uit te doen, op de tafel te gaan zitten, te horen dat de gevolgde behandeling ok is en dat we mogen voortdoen, kousen en schoenen weer aan, nieuwe afspraak maken voor de volgende controle en weer buiten.
’s Namiddags gaan werken, en ’s avonds uit eten met wederhelft E. Zoonlief J. had enkele vrienden op bezoek om te pokeren en zo, en dan is het soms aangenaam als je je huis kan ontvluchten.

Iemand geïnteresseerd in een hoogslaper?
Wij hebben er hier een op overschot en die mag opgehaald worden.
Je kent dat wel: kinderen van een jaar of zes, zeven zijn daar dol op en willen absoluut zo’n exemplaar, maar tegen dat ze dertien zijn, zijn ze daar dan wat te groot voor (zeker als er in het nieuwe huis niet zoveel ruimte meer is tussen bed en plafond) en willen ze weer een gewoon bed.
Het is een metalen hoogslaper, met een bureau / speelvlak eronder in blank hout.

Geen paniek: de rommel is niet inbegrepen (is nog foto van lang geleden, toen ze nog niet op onze kamer sliep, maar op haar eigen – uiteraard nog onafgewerkte – kamer).
Ook niet inbegrepen is een matras.

Wie interesse heeft in het “bananenblad” boven het bed, laat het ook maar weten.

Er is bedenktijd tot 15 november, ’s anderendaags komen ze van de kringloopwinkel, maar ik wou eerst eens hier informeren of er mogelijks interesse is.

Ik moest eigenlijk alweer een tijdje naar de huisarts. Niet zozeer omdat er iets scheelde, maar eerder met een boodschappenlijstje. En dus was het niet zo dringend. En dus kwam het er maar niet van.
Maar wat is dat nu met dat boodschappenlijstje?
Wel. Een tijd geleden stuurde ik een van de kinderen – voorzien van geld en voorschrift – naar de apotheker. Bij terugkomst, bleek dat ze een nieuw voorschrift nodig hadden: het bestaande bleek niet meer geldig.
Enkele dagen later, hetzelfde scenario (ging weliswaar om een ander medicijn). Maar toen was de boodschapper wederhelft E. en die vroeg uiteraard een woordeke uitleg. Blijkt dat ze bij de mutualiteit een stuk strenger geworden zijn (lees, een maatregel van twee jaar oud strikt beginnen toe te passen) en dat voorschriften slechts drie maanden geldig zijn.
Pffff. Ik begrijp wel dat er soms misbruik gemaakt wordt, maar erg praktisch is het toch allemaal niet. Kunnen we dat nu weer in de gaten beginnen te houden en zorgen dat we op tijd naar mijnheer doktoor gaan, enkel en alleen om wat papierkes te gaan halen. Want dat is het nadeel van een dagske ouder te worden: een mens heeft al eens last van wat chronische mankementen waarvoor een pilleke of een zalfke soelaas bieden. ‘t Zal nu een kwestie worden van de data op de voorschriften in de gaten te houden. Want blijkbaar is daarvoor een oplossing voorzien, op dat voorschrift, met het invullen van een tweede datum, zijnde deze waarop het farmaceutisch product afgeleverd mag worden.

Gisteren werd ik dan bijgestaan door het lot, en had ik een reden om richting mijnheer doktoor te gaan (en ondertussen die hele papierwinkel af te handelen): zoon S.W. had alweer enkele dagen pijn in zijn knieën en dat verontrustte hem nogal erg. Je moet weten dat hij zo’n goeie 9 jaar geleden ook een probleem met zijn knieën had, dat hij soms met moeite de trap op kon vanwege de pijn, dat dat een groeistoornis bleek te zijn, dat er een probleem was met een stukje bot dat slecht doorbloed werd (de oorzaak van de pijn) met als risico dat dit zou kunnen afsterven en afbreken (officiële naam voor wie het mocht interesseren: osteochondritis dissicans) en dat hij toen veroordeeld werd tot twee jaar rust: niet lopen, springen, zwemmen, sporten, enz. … enkel nog wandelen en fietsen. En dat overkwam S.W., mijn grootste woelwater, mijn zoon waarvan ik placht te zeggen dat ik hem ging verhuren aan Electrabel om al zijn vrijgekomen energie ergens op te slaan en nuttig aan te wenden. Een jongen van 9 die tijdens de speeltijd op een bank moet blijven zitten ipv met zijn vrienden te voetballen. Wij (en hij) hebben afgezien.

En nu is de kans groot dat hij een gelijkaardig probleem heeft, maar dan op een andere plaats. Voorlopig enkele weken afwachten en als het dan niet beter is, doorverwijzen voor foto’s en orthopedist en we zien wel wie nog allemaal. Inmiddels dezelfde veroordeling: kalm blijven en niet belasten. Gelukkig mag hij nog naar school fietsen.

En nog meer gelukkig, heeft hij toch iets om naar uit te kijken: overmorgen vertrekt hij weer naar het noorden, voor de herfstvakantie. Ze kan hem dan eens goed vertroetelen.

Ruim een half jaar nadat dochter M. haar rijbewijs haalde, doet de L op onze auto (die er eigenlijk nooit af geraakt is) weer dienst.

Jawel, zoon S.W. is deze week geslaagd voor zijn theoretisch examen (de tweede poging, en bijna opnieuw gestruikeld over vragen omtrent chemische processen van benzine, en iets over berekeningen van parkeerafstand tot de hoek van een straat, afhankelijk van de hoogte van je auto, dacht ik), is – tot mijn verbazing – binnen de twee dagen zijn voorlopig rijbewijs gaan afhalen, en stond vanochtend te popelen of zijn papa aub please ergens een gaatje vond voor die allereerste keer achter het stuur.

Zodoende heeft hij vandaag dus ook zijn allereerste rijles gekregen. Om te beginnen nog oefenen om niet altijd stil te vallen (en toegegeven, dat ligt ook een groot deel aan de auto zelf – wederhelft E. moest er ook aan wennen toen we hem pas hadden).
Zodoende hangt er nu een nieuw logboek aan de koelkast om tijdstip, duur en plaats van misdaad bij te houden.
Zodoende is dit weer een bewijs dat onze kinderen groot worden.

Vandaag is het er dan eindelijk van gekomen om de kleerkast van dochter E. uit te ruimen.
De nieuwe staat al een tijdje te blinken op haar kamer, maar bevatte alleen nog maar de kleren die ze courant draagt.
De rest moest nog verhuisd worden.
De rest? Welke rest?

Na een grondige controle door dochterlief (versleten, te klein, wil ik niet meer) vormde er zich een reuzenstapel bestemd voor de kringloopwinkel, en een ministapeltje richting nieuwe kleerkast.
“Tja”, zei ze, “ik denk dat het nodig is om eens te gaan shoppen.”
Ok, ik wil dat gerust doen, maar dan wil ik dat ze de dingen die we kopen, ook effectief zal dragen. En niet zoals nu, dat ik kleren moet wegdoen die nooit of amper rond haar lijf hebben gezeten.
Ik vond zelfs een broek met het etiket er nog aan.

Gisteren ben ik eindelijk nog eens bij de kapper geraakt. Het moest er al langer eens van komen maar met die wondehistorie was dat nog niet gelukt.
Niet dat er iets noemenswaardig veranderd is, alleen een beetje bijknippen zodat er weer wat model in zat.

Maar ik vind dat ze bij kappers tijdens bepaalde fases van de behandeling de spiegel moesten verbieden.
Je komt dan bv. van de wastafel om plaats te nemen in de ‘knip’stoel, en, baf, je wordt geconfronteerd met een allesbehalve flaterend beeld van jezelf: natte haren, tegen je hoofd geplakt (je moet dan weten dat ik doorgaans al het mogelijke doe om wat volume in die dunne, steile pluimen te krijgen).
En het wordt nog erger. Je krijgt dan een soort cape omgeslagen, die natuurlijk wel functioneel is, maar daarom uiteraard heel nauwaansluitend rond je nek wordt gesloten. En als er nu één stijl is waar ik voor mezelf absoluut, maar dan ook absoluut van gruw, is het een ras de cou. Vreselijk zie ik er dan uit.

Naar de kapper gaan, dat is verwennerij, dat is even aandacht en tijd voor jezelf, dat is genieten (akkoord, dat is ook gewoon nodig om er een beetje toonbaar uit te zien). Maar zo’n confronterend beeld van jezelf, schiet er van genieten niet veel over. Tenzij je de ogen sluit. Maar dat is dan weer niet zo communicatief tegenover de kapper.