Casa Murphy

Januari is examenmaand

pharailde — Thu, 26 Jan 2012 00:40:29 +0000

Voor de studenten in het hoger onderwijs zijn dat sinds een aantal jaren synoniemen: examens en januari (voor de rest van ons is januari doorgaans nieuwjaarsmaand).
Raar maar waar, dit jaar is het alsof deze periode aan ons voorbijgaat, en dit ondanks twee studenten in het hoger onderwijs. Niet dat er geen examens waren, maar het ligt allemaal al lang achter ons.
Zoon J. had de eerste week na de kerstvakantie vijf examens, elke ochtend één, en de volgende mocht hij alweer naar de les. Niks vakantie, niks recupereren, gewoon doordoen. Dus zit hij alweer in lesroutine.
Dochter M. had slechts 2 examens (het grootste deel van het eerste semester bestond uit stages, dus waren er bijna geen lessen, en dus bijna geen examens). Haar eerste was vorige week maandag, haar laatste vorige week dinsdag. Dus zij is er ook al lang van af, en geniet nu van vakantie. Meer nog, ze is zelfs op reis met vriend M, voor enkele dagen naar het Zwarte Woud.
Het enige dat wel nog moet komen is de uitslag. Dus blijft het op dat vlak toch nog wel even spannend.

(En voor diegenen die hier komen meelezen en wel nog examens hebben, heel veel succes gewenst!)

Stil

pharailde — Wed, 25 Jan 2012 20:29:12 +0000

‘t Was stil vanmiddag in den bureau op het werk.
En ik genoot.
Want normaal gezien zitten we daar minstens met vier, soms met vijf of zes.
En vanmiddag was ik daar per uitzonderlijk toeval helemaal alleen. Zalig gewoon.

Over glas en papier

pharailde — Mon, 23 Jan 2012 23:30:16 +0000

Ik zag vandaag ergens op Facebook een status passeren over het buitenzetten van glas en papier, wat er mij deed aan denken dat ik vanochtend gewekt werd door de glasophaling door IVAGO (enfin, ‘gewekt’, ik moest eigenlijk al zo stilaan opstaan, en de wekker stond op ‘snooze’ maar ik had wél nog enkele gekoesterde minuten respijt).
Wat mij dan weer doet denken aan het gegeven dat de ophaling aan het einde van het jaar eigenlijk slecht geregeld is: normaal gezien komen ze mooi elke maand glas en papier ophalen, maar op de een of andere manier schuift dat op, waardoor de laatste ophaling van het jaar begin december valt en de eerste van het volgend jaar pas eind januari. Een blik op de kalender toont dat er dus zo een kleine twee maanden tussen zit. En dat net op een moment dat je door die eindejaarsfeesten heel wat meer glas- en papierafval hebt. Een mens drinkt immers al eens een glazeken cava en pakt al eens een cadeauke uit.

Ingmar

pharailde — Tue, 17 Jan 2012 23:10:41 +0000

Jawel, we hebben het weer gepresteerd.
Toen ik de affiches in het straatbeeld zag verschijnen over de tentoonstelling over de Zweedse regisseur Ingmar Bergman, was ik al zeker dat ik die wou zien. En zeker niet wachten tot de laatste dag, want dan is er altijd veel volk. Dat was begin oktober. En wanneer gingen we naar de tentoonstelling, jawel, vorige zondag. Op de laatste dag. En er was behoorlijk wat volk (gelukkig voor de organisatoren, want ik had al horen waaien dat de opkomst niet zo denderend was). Het is echt duidelijk: ik heb deadlines nodig.

We vertrokken dus zondag na het ontbijt (bij ons is dat dan al gemakkelijk half een) richting Caermersklooster voor Ingmar Bergman. Ik kende eigenlijk maar een paar van zijn films, degene die ik gezien heb (Scènes uit een huwelijk, De Toverfluit, Herfstsonate en Fanny en Alexander – en ik vermoed dat ik Kreten en gefluister ook ooit heb gezien, maar ik herinner er mij niet veel van), maar de sfeer ervan bleef wel hangen.
We hadden een heel boeiende namiddag in zijn gezelschap en zagen fragmenten van films waarvoor we graag hadden blijven zitten om het vervolg te zien, … tot we weer meegezogen werden in de volgende film. Dat is natuurlijk wel een nadeel van filmtentoonstellingen: je moet veel tijd uittrekken om al die film- en documentairefragmenten te bekijken (de zon stond al behoorlijk laag toen we rond half vijf weer buiten stonden), naast het gewone tentoonstellingsmateriaal zoals brieven, programma’s, kostuumontwerpen, draaiboeken, notities, decorontwerpen en maquettes, enz.

Zondag hebben we dus niet zo veel andere dingen meer gedaan, maar ik was wel blij dat ik er nog geraakt ben. Ik heb een mateloze bewondering voor mensen die zo creatief zijn en dingen kunnen creëren. Al was Bergman wellicht niet de meest gemakkelijke mens om mee samen te leven, aangezien hij niet minder dan vijf maal getrouwd was, plus nog enkele relaties.

Verwachting

pharailde — Sat, 14 Jan 2012 21:09:44 +0000

Toen ik donderdagavond thuiskwam, leek het alsof er een kleine storm door de living gewaaid was. En ook door de keuken (net als door de badkamer, zo bleek later). Een en ander stond op kop.
En ik was daar zowaar blij om. Want dit wou zeggen dat de loodgieter was geweest. En dat we in de living een nieuwe radiator hebben. Niet dat er iets mis was met degene die er stond, maar hij was een beetje te groot voor wat komen gaat.
Want we zijn in blijde verwachting. Van een boekenkast. De plannen zijn gemaakt, de offerte is binnen, er is alleen nog een beetje geduld nodig (en hopen dat Murphy zich koest houdt) en dan zouden we over luttele maanden onze boeken eindelijk in een kast kunnen steken in plaats van in al die lelijke dozen. Ik ben echt benieuwd.

Waarom dan ook de keuken en de badkamer overhoop stonden? De loodgieter heeft meteen ook het broodnodige onderhoud van de verwarming gedaan (en de ketel staat op de badkamer, en er lopen een aantal leidingen in een koker in de keuken).

Jasje

pharailde — Fri, 13 Jan 2012 18:22:26 +0000

Geachte heer Colruyt,
Beste Jef,

Wie is er in ‘s hemelsnaam bij jullie op het onzalige idee gekomen om des winters de komkommers allemaal een individueel plastic jasje aan te trekken? Tegen de kou kan het toch moeilijk zijn, want de temperatuur in de koelafdeling van uw winkels blijft gelijk, winter en zomer. Weet u wel hoe ergerlijk dat is, om onze wekelijkse jacht en visvangst, die komkommers uit te kleden? Vooreerst lukt dat niet zonder gereedschap, die folie zit veel te nauw, en bovendien gebeurt het meermaals dat het ontpellen allesbehalve vlot verloopt. Dan kan je slechts stukje plastic na stukje plastic verwijderen. Toegegeven, vanavond ging het redelijk vlot (misschien speelt inmiddels een zekere mate van ervaring mee), maar na een drukke werkweek kunnen wij echt wel leukere activiteiten bedenken om onze vrijdagavond te spenderen.
Daarenboven, dat kan toch niet goed zijn voor onze ecologische voetafdruk? Ook al hebt u wellicht de soortelijke waarde (of hoe je het ook in fysische termen moet omschrijven) van het plastic sterk verminderd (zoals bij veel andere folies). En economen zullen zeggen dat het goed is voor de werkgelegenheid (jasje aantrekken, plastic afval verzamelen en verwerken, enz.), maar toch.
Voor ons hoeft u dit echt niet te doen.

Met vriendelijke groeten,
Casa Murphy

P.S. En ja, wij eten komkommers des winters. Ook dan is het leuk om rauwe groenten te eten. Daarenboven, de tomaten die u nu verkoopt, smaken naar niets.

Feest(je)

pharailde — Fri, 13 Jan 2012 12:08:07 +0000

Gisteravond maakten we het ons gezellig. We waren wel te moe om uit eten te gaan en ook te moe om zelf te koken (zeker nadat we de living/keuken/badkamer weer in een leefbare omgeving hadden getransformeerd – meer daarover in een volgend postje). Dus gingen we wat meeneemchinezen afhalen. En later op de avond, bij een goeie ouwe Frost, dronken we een glazeke roze champagne (allez, twee om precies te zijn). Een mens is niet alle dagen 21 jaar getrouwd op 12.1.12 nietwaar.
(voor wie ze nog niet las, herinneringen hier en hier en hier)

Gedaan

pharailde — Sun, 08 Jan 2012 23:00:29 +0000

Deze ochtend reden we de – inmiddels vertrouwde – weg naar Zaventem om zoon S.W. op te halen. Natuurlijk kan hij van de luchthaven met de trein komen, maar als het enigszins lukt, gaan we hem toch ophalen. Ik weet dat hij dat graag heeft want die vluchten zijn best vermoeiend. Vooreerst heeft hij nooit een rechtstreekse vlucht, wat altijd (enfin, als er geen vertragingen in het spel zijn) de nodige uren wachten oplevert. Vanochtend vertrok het vliegtuig in Stavanger al om zes uur, wat wil zeggen dat hij ruim op voorhand in de luchthaven moet zijn, en hij dus toch om half vier, vier uur uit zijn bed moet. Bij dergelijke vluchten steekt hij dan doodeenvoudig de nacht door, uit vrees om niet tijdig wakker te worden. Ik kan me dus voorstellen dat het comfortabel is dat mama en papa hem komen halen. En ja, soms verwennen we onze kinderen een beetje, maar vooral ook omdat ik het gezellig vind, dat uurtje samen in de auto, waarbij hij honderduit vertelt.
Anderzijds is het ook een beetje deprimerend, het feit dat hij weer thuis is. Want dit wil vooral zeggen dat de vakantie gedaan is. En het morgen dus weer werkdag is.

Meestal kijk ik met een goed gevoel terug op de voorbije vakantie maar nu is het eerder met gemengde gevoelens. Het was niet echt wat ik mij voorgesteld had, en zeker geen ontspannen vakantie. Het is uiteraard gewoon leuk om thuis te zijn, en dat blijft positief, maar er moest nog een en ander gebeuren voor het werk (deadlines te halen voor een publicatie), ik wou nog een en ander doen voor Gentblogt dat ik in de weken ervoor wat verwaarloosd had, er waren de nodige voorbereidingen voor bezoek op kerstdag en op nieuwjaar, er moesten cadeaus gekocht worden, er moesten andere boodschappen worden gedaan (zoals een nieuwe bril voor mij, nieuwe bh’s, nieuwe kleren – en allemaal vóór de solden, jawel), er moest geluisterd worden naar kinderen met examenstress, er moest naar dokters gegaan worden en daarnaast is er natuurlijk dat eeuwige huishouden met koken, wassen, plassen en altijd maar opruimen. Bovendien bleek er meer dan eens van alles samen te komen, wat zeker niet bevorderlijk is voor een relaxed gevoel. Gelukkig was er nog onze uitstap naar Cadzand.

Een weekje vakantie om te ontspannen zou mij eigenlijk wel goed van pas komen.

Stijfjes

pharailde — Fri, 06 Jan 2012 15:35:57 +0000

Vandaag voel ik mij wat stijfjes. Wat spierpijn in armen en benen. En voor jullie aan grieptoestanden en dergelijke dingen denken, ik voel me kiplekker hoor, behalve constant moe (begin te denken dat dat gewoon chronisch is).
Maar gisteren was er een regelrechte primeur: ik ben gaan sporten of fitnessen of hoe je het ook wil noemen. Jawel. Weliswaar op doktersvoorschrift, en in het UZ. Niet in een fitnesszaal met allemaal afgetrainde lijven in flitsende pakjes, daar ben ik nog lang niet aan toe. Maar mijnheer doktoor vond het dringend tijd dat ik wat voor mijn spieren zorgde (want blijkbaar is een mens zijn lijf zo sluw dat het bij het afvallen ook spiermassa wegwerkt en het vet laat waar het zit). En dus kreeg ik een voorschrift voor bewegingstherapie. Onder begeleiding van kinesisten.
Gisteren was het dus de eerste keer, onder individuele begeleiding om te kijken wat en hoe. Ik zag er vreselijk tegen op, want ik en sporten, het spijt me, dat gaat niet goed samen. Ik heb vooral een hartsgrondige hekel aan zweten en mij verhit voelen en rood zien en al. Laat mij uren wandelen, da’s geen probleem, maar iets waarvan ge gaat zweten, laat maar. Ook lopen doe ik niet graag, dat was al een ramp indertijd in de turnles op school, ik kon dat niet goed en deed dat dus ook niet graag (of omgekeerd). En ik was toen maar enkele kilo’s te zwaar. Ik was altijd blij als we gewoon gymnastiekoefeningen mochten doen.

Ik had dus visioenen over een uur zwaar afzien en buiten adem zijn en veel moeten lopen e.d. maar viel dat allemaal even mee. Het was wel nog niet op volle sterkte, maar er waren vooral spieroefeningen aan alle mogelijke toestellen (u weet wel, zo’n fitnessmarteltuigen) en een tiental minuutjes fietsen. Vanaf volgende keer is er ook wel de loopband bij, maar dat gaat dan vooral om snel stappen, het woord ‘lopen’ werd zelfs niet uitgesproken.

Ik voel nu dus wel mijn spieren (vooral als ik mijn armen wil strekken), maar al bij al valt het eigenlijk nog goed mee. En vanaf nu zien mijn woensdagavonden er plots licht anders uit.

Frustrerend

pharailde — Thu, 05 Jan 2012 23:35:07 +0000

Deze zomer kreeg ik van familie via mijn ouders een sigarenkistje vol oude familiefoto’s in bruikleen, met de bedoeling die in te scannen. Maar je weet hoe dat gaat, een mens plant van alles, maar tussen droom en daad …
Nu was (enfin, ben) ik tijdens de kerstvakantie twee weken thuis, en profiterend van de lange winteravonden – jawel, die uitgelezen avonden waarop een mens ál die in de loop van het jaar uitgestelde taken dan toch eens onder handen zal nemen – begon ik aan het scanwerk. Eerst inscannen, later zou ik er dan zo veel mogelijk gegevens (wie, waar, wanneer) aan toevoegen.
Na een foto of tien wou ik toch wel eens het resultaat op groot scherm bekijken (de kleine voorbeeldjes zagen er op het eerste gezicht goed uit), maar groot was mijn frustratie dat alle scans eigenlijk onbruikbaar zijn: op alle beelden lopen brede balken van wat op allemaal blauwe pixels lijkt, zoals op onderstaand voorbeeld (een foto van mijn grootmoeder langs vaderskant – voor mijn eigen geheugen):

Een vriend van zoon J. die hier die avond toevallig was, en behoorlijk wat verstand heeft van ICT-dinges, heeft het bekeken, heeft van alles geprobeerd en opnieuw geïnstalleerd, maar helaas, zonder resultaat. De blauwe balken blijven verschijnen.

En nu heb ik geen flauw idee wat ik daarmee aan moet. Is het iets softwarematig? Ligt het gewoon aan een mankement in de scanner zelf? Iets dat herstelbaar is (en oh leuk, de winkel waar ik hem kocht, bestaat al niet meer)? Of moet het een nieuwe worden? Soms wil ik bij dergelijke dingen gewoon van struisvogel spelen (kop in het zand, en wachten tot de dingen zich vanzelf oplossen), maar ik vrees dat daarmee het probleem niet zal verdwijnen.