Uitgevlogen

Dit waren zo de zaken waar we de voorbije weken tegenaan keken:

Overal in huis verschenen dergelijke stapels dozen.
Sinds gisteren zijn ze evenwel verdwenen. En niet alleen de stapels.

Dochter M., ons oudste kuiken, spreidde haar vleugels en verliet het ouderlijk nest, om te gaan samenwonen met vriend M. Het heeft nog heel wat voeten in de aarde gehad vooraleer ze gisteren de deur achter zich kon dichttrekken (een betaalbaar appartement vinden, moeizame communicatie met het immokantoor, enz., maar ondanks het uitstel van het moment van sleuteloverdracht – pas vorige donderdag ipv vorige zondag – gepaard gaand met de nodige stress, kon de verhuizing gisteren toch doorgaan. En werd het een dag van meubels uit elkaar halen, dingen versleuren (op die ladders niet altijd evident), auto vol steken (ik was verbaasd hoeveel je in ons ‘buske’ kan stouwen, zeker met de zetels eruit), spullen weer uitladen en naar de derde vierde verdieping versassen (niet evident met smalle (voor)deuren en een minilift), meubels weer in elkaar steken, enz. Het was ruim na tienen toen alles hier buiten was, waarna we de avond afsloten met een gezellig etentje in ons huisrestaurant. Het deed wel even raar toen het jonge koppel daarna naar hun ‘thuis’ trok.

Zodoende was het vanochtend toch wel een speciale moederdag, met iemand minder aan tafel.
Anderzijds: zo hoort het, en zo is het goed. Ze was er klaar voor om haar eigen nest in te richten, en uiteindelijk is het toch onze taak, als moeder, om onze ‘jongen’ daarop voor te bereiden. En zo beschouwd, vind ik het toch wel een heel bijzonder moederdagcadeau.

About these ads