Gepost door: pharailde | juli 22, 2011

Van administratie en Murphy

Even de situatie schetsen:
Zoonlief S.W. zit sinds 10 juli in Stavanger bij vriendin J.
De ouders van J. wonen sinds begin april in Singapore door een verandering van job.
S.W. en J. kregen de uitnodiging om in de tweede helft van augustus op bezoek te gaan naar Singapore.
Ergens vorige week – rijkelijk laat, ik weet het, maar we zijn ook niet direct ervaringsdeskundigen – begonnen enkele radertjes zich in mijn hersenen te roeren, en vroeg ik me af of hij voor die reis toch geen documenten als paspoort of visum nodig had.
Dat MSN-gewijs aan hem gevraagd. Zoonlief heeft dat daar thuis gevraagd, en volgens hem hadden zij niets speciaals nodig.
Ik twijfelde en zocht het begin deze week toch maar zelf eens op, en uiteraard, had hij wel een paspoort nodig.
Enfin, om een lang verhaal zo kort mogelijk te houden: dat kon geregeld worden via de ambassade in Oslo, hij moest het wel persoonlijk komen aanvragen, en dan kan het opgestuurd worden met de post naar het ereconsulaat in Stavanger. Dat zou dan op een week of twee geregeld moeten zijn (het kon ook volledig per post, maar dan zou dat meer dan vier weken duren, en dat haalden ze niet).

Vanuit Stavanger naar Oslo reizen, is niet echt hetzelfde als hier efkes de trein naar Brussel nemen, dat ligt toch tussen 400 à 500 km van elkaar, en veel bergen ertussen. Ze zochten de goedkoopste en eenvoudigste oplossing, de trein, en vertrokken gisteravond rond 22.20 u. om vanochtend rond 7 u. in Oslo te arriveren. Ik was nog ongerust of de ambassade wel open zou zijn (schrik dat ze een brugdag zouden maken met de nationale feestdag gisteren), maar dat bleek niet op voorhand te achterhalen (geen boodschap op een antwoordapparaat en geen vermelding op de website, waar trouwens ook niet vermeld stond dat ze gisteren gesloten waren). Via sms kwam ik vanmiddag dan te weten dat het in orde was: het paspoort was aangevraagd. Vanavond gingen ze dan met de trein terug.

Deze namiddag belde dochter M. mij (ik was op puppetbuskers) met de vraag of ik nieuws had over zoon S.W. Ik stelde haar gerust en zei dat alles in orde kwam, mij ondertussen erover verbazend dat ze zo inzat met de papierwinkel betreffende haar broer. “Jamaar neen”, zei ze, “er was een ontploffing in de administratieve wijk in Oslo geweest”, zo had ze net gelezen op De Standaard. Ervan overtuigd dat hij ergens in een compleet andere wijk zou zijn, belde ik hem voor alle zekerheid op (soms zijn die moderne communicatiemiddelen toch een zegen), om dan te horen dat hij heel vlakbij in de bioscoop was. Ze hebben de ravage (slachtoffers en materiële schade) met eigen ogen gezien, maar zelf zijn ze ongedeerd. Oef. Hij vond het wel ongelooflijk dat wij dat al wisten, want volgens hem was het pas een halfuur daarvoor gebeurd. Maar ik neem ook aan dat zijn tijdsbesef niet helemaal correct was.

Het was pas toen ik daarstraks thuiskwam en beelden op het internet bekeek, dat ik gelijk pas goed besefte waaraan hij ontsnapt is. Voor hetzelfde geld …
We vinden het echt creepy en kunnen er maar niet bij wat mensen bezielt om aanslagen te plegen.

About these ads

Responses

  1. Brrr. Ik mag er niet aan denken.

  2. [...] daar in Noorwegen, en dichter dan we ooit hadden kunnen [...]

  3. Je ongerustheid kan ik volkomen begrijpen. Gelukkig is voor jullie als goed afgelopen.
    Het moet ons allen wat doen, wat daar is gebeurd.

  4. Brrr-kes zeg.

  5. [...] zijn paspoort, dat heeft hij netjes binnen de twee weken ontvangen (en zonder explosieven, dit keer). En nu maar [...]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

%d bloggers like this: