Vandaag is het er dan eindelijk van gekomen om de kleerkast van dochter E. uit te ruimen.
De nieuwe staat al een tijdje te blinken op haar kamer, maar bevatte alleen nog maar de kleren die ze courant draagt.
De rest moest nog verhuisd worden.
De rest? Welke rest?

Na een grondige controle door dochterlief (versleten, te klein, wil ik niet meer) vormde er zich een reuzenstapel bestemd voor de kringloopwinkel, en een ministapeltje richting nieuwe kleerkast.
“Tja”, zei ze, “ik denk dat het nodig is om eens te gaan shoppen.”
Ok, ik wil dat gerust doen, maar dan wil ik dat ze de dingen die we kopen, ook effectief zal dragen. En niet zoals nu, dat ik kleren moet wegdoen die nooit of amper rond haar lijf hebben gezeten.
Ik vond zelfs een broek met het etiket er nog aan.