Ze heeft er lang naar uitgekeken.
Ze werd er soms depressief en doodongelukkig van.
We leefden met haar mee maar konden nog altijd geen mirakels verrichten.

Maar.

Vanavond is het dan eindelijk zover.
Na twee en een half jaar logeren op onze kamer, slaapt dochter E. vannacht eindelijk, eindelijk op haar eigen kamer.
Niet dat alles klaar en afgewerkt is, maar er is geschilderd, de plinten zijn bevestigd, er is stroom en er staat een bed. Wat hoeft een mens nog meer?
Jaja, nog een kleerkast en een bureau en een boekenkast en nog veel meer om van een kamer je eigen nest te maken, maar dat komt de komende weken (we hebben zaterdag alvast die Zweudse meubelgigant geplunderd).
Inmiddels wordt ook de kamer van dochter M. gereorganiseerd door de aankoop van een tweepersoonsbed (euh ja, ze hebben daar zaterdag goed verdiend aan ons), dus we weten de komende weken nog wat gedaan.

Foto’s volgen later.