Eventjes maar.
Maar toch.

Dat alle werken in huis veel trager vooruitgaan dan gewenst, tja, daar is niet veel aan te doen.
Dat er nog heel veel moet gebeuren, daar kan ik – bij momenten – zelfs mee leven.
Dat de voorlopige oplossingen na bijna vijf jaar van hun pluimen laten, tja, dat is normaal zeker.

Maar dat ge miserie hebt / krijgt met de dingen die wel al afgewerkt zijn, daar word ik dus meer dan eens zo vreselijk moedeloos van (en nu is zo’n moment).

Zoals daar zijn:
- onze keukenvloer: in tegenstelling tot gezegd en verwacht, moet je er zo mee opletten want als je de verkeerde dingen morst, geeft dat plekken die er niet meer uitgaan (ze vreten zich in de steen). Nu duiken er plots problemen op met het product dat ik tot nu toe gebruikte om schoon te maken (nochtans op basis van lijnolie) met als resultaat dat hij op sommige stukken niet meer om aan te zien is (en ik heb geen flauw idee hoe we het kunnen oplossen).
- het keukenwerkblad: een houten werkblad uit allemaal kubusjes kopshout in beuk, ingeolied met een niet-giftig beschermend product. Heel mooi, maar dat product reageert, door de aanwezige nafta, verkeerd met de lijm die al die blokjes samenhoudt: op de plaatsen die te nat blijven (is dus wel een keukenwerkblad hé, dus wordt het af en toe wel eens nat) verandert die lijm in een kleverige smurrie die uitloopt op het blad en alleen weg te schuren is. Het probleem doet zich al lang voor, maar pas sinds kort kennen we de oorzaak ervan. Nu nog een oplossing vinden (nooit gedacht dat je een chemicus moest zijn om je huis in te richten).
- de toiletten: blijft een aanslepend probleem. Het getjol met emmers begint danig mijn keel uit te hangen, maar ja, ook hier is geduld het codewoord. Er een regenwaterput. Ooit.
- het dak in de eetkamer: door technische onvolkomenheden regent het bij zware regenval en ongunstige windrichting binnen. Wel altijd op een andere plaats, het moet toch spannend blijven, nietwaar (en niemand om tegen te reclameren want hij heeft het zelf geplaatst).
- onze wingerd: in het voorjaar wingerd geplant om een vreselijk lelijke muur te bedekken, en groen is altijd aangenaam. Hij deed het een hele poos heel goed, maar nu staat hij er maar belabberd en triest bij. Blijkbaar gebruikten die kleine, schattige, harige monstertjes die plantenbak iets te veel als kattenbak. Weer iets om een oplossing voor te zoeken.
- en zo kunnen we nog even doorgaan.

Is het dan zo abnormaal om wat vooruit te willen, en niet alle energie te moeten steken in dingen die in orde hadden moeten zijn?
En heeft het eigenlijk nog zin om te proberen voortdoen, als ge dan toch moet herbeginnen.