Ze zijn al enkele dagen voorbij, de Gentse Feesten. En het lijkt al een eeuwigheid geleden. We zijn inmiddels druk in de weer voor het volgende op de planning: onze reis naar Noorwegen binnenkort.

Maar toch nog even terug naar de Feesten, of althans mijn hoogtepunten ervan. Want achteraf bekeken, heb ik veel meer gedaan dan ik aanvankelijk gedacht had te doen (en vergeef me, ik ben momenteel nogal lui en heb geen zin om bij alles wat ik deed, linken te leggen, maar als u zoekt op Gentblogt vindt u gegarandeerd een en ander). Dat is natuurlijk de kern van de feesten: je wat laten drijven op het feestgewoel en zien wat er uit de bus komt (en heel soms het toeval een handje helpen natuurlijk)

De vooravond is traditioneel voorbehouden voor de première van het stuk van Kamer 58, dit jaar Catwalk, en het plezier om dochterlief aan het werk te zien. En extra leuk dit jaar: mijn metekind was mee samen met haar vriend, en ook mijn broer. Het grootste deel van de tijd was ik natuurlijk te vinden in het Europees Figurentheatercentrum (EFTC) in het Patershol voor Puppetbuskers, maar ik vond toch de tijd om naar Willem Vermandere te gaan (op zondagavond bij Sint-Jacobs, samen met dochter E.), om naar het vuurwerk te gaan (op dinsdagavond) en om met een deel van de redactie een boottochtje te maken naar Portus Ganda en de Oude Dokken (op woensdagochtend, toen we wat te vroeg waren en nog een muffin gingen smullen op het terras van Julie’s House). ’s Avonds ging ik met Lien en dochter nog een stapje in de wereld zetten maar de weergoden staken daar een stokje voor, en zo werd het een gezellige kletsavond. Dat het stevig geregend had, was thuis goed te merken: de badkamer lag bezaaid met doorweekte kleren.
Donderdagavond was ik van plan om rustig thuis door te brengen, maar een telefoontje bracht mij in plaats daarvan naar het NTGent voor een voorstelling van De Nieuwe Snaar. Ik had hen eerlijk gezegd nog nooit aan het werk gezien, en ik was bijzonder aangenaam verrast. Het was zeer goed. Halverwege riep het kermisthema van deze productie heel sterk beelden van Fellini op, vooral de film La Strada: de kermismuziek (met o.m. trompet en accordeon), de melancholie, de onderhuidse tristesse, het onweer.

Op vrijdagavond hadden we thuis vrienden van het EFTC uitgenodigd, samen met een koppel Nederlandse vrijwillige medewerkers die we beter hadden leren kennen, en het werd een supergezellige avond.
Even supergezellig werd het op zaterdag toen we met San en Michel Mexicaans gingen proeven bij Pablo’s (enfin, wij gingen proeven want we kenden die keuken niet maar San en Michel wel). Het werd hilarisch toen bleek dat we een eeuwigheid op alles moesten wachten (drie kwartier bv. vooraleer ze alleen nog maar de bestelling kwamen opnemen, en dan zwijgen we nog over het brengen van drank en eten). Op de duur werd het zo extreem dat we er alleen nog maar ons plezier in hadden (ook omdat we Mexicaans wilden en te lui waren om elders iets te zoeken). Enfin, we eindigden de avond op het terras van het Waterhuis aan de Bierkant en op de Groentemarkt om pas rond half vier in ons bed te liggen. Wat bijzonder pijnlijk was toen om kwart voor negen de wekker afliep. Jawel zo vroeg, want – op mijn voorstel nota bene – waren we met enkele redactieleden afgesproken om tien uur voor het Middeleeuws ontbijt in het MIAT, iets dat ik na 25 jaar (zolang bestaat dit dus al) nu eindelijk eens wou doen. En ik moet zeggen, het is voor herhaling vatbaar.

Op zondagavond was er de afsluitbarbecue van Puppetbuskers, en op maandag, wel op maandag zijn we gewoon thuisgebleven. De pijp was uit, en om in mijn eentje de stad in te trekken (man- en zoonlief waren naar het EFTC voor de afbraak), daarin had ik niet veel zin.

Wat ik wel wou doen, maar door het volle programma niet echt meer gelukt is, was Bataclan. Maar ja, een mens kan niet alles hebben. En blijkbaar stoppen ze ermee, dus is er geen herkansing volgend jaar.

Maar volgend jaar zijn er wel opnieuw Gentse Feesten. Jiepie!!!