Vanmiddag vrijaf genomen om met dochter E. te gaan shoppen. Ze zit de laatste tijd wat slecht in haar vel en dan moet je mensen eens uit hun huis halen, nietwaar.
Zo gezegd, zo gedaan. Afgesproken in de Veldstraat, een broodje gekocht, ons geïnstalleerd op de Kouter (ik vergeet altijd hoe slechte banken dat daar zijn, ik kan nauwelijks met mijn voeten op de grond) en de nodige boodschappen gedaan zoals een driekwartbroek en een bloesje voor haar (evenwel niet allemaal in de solden). Zoals te verwachten viel, waren we het na een kleine twee uur beu maar hadden eigenlijk nog geen zin om naar huis te gaan.

Het was redelijk mooi weer en we hebben ons geïnstalleerd op de trappen van de “Pisserkes” op het Braunplein, met een ijsje (zij vanille, ik meloen), genieten van de zon en de mensen en het nietsdoen (zo zalig dat dat is, van die dingen doen op een moment dat je normaal aan het werk bent), en ondertussen wat uitleg geven aan dochterlief over de monumenten.
En het is ook nu weer gebleken: een mens leert alle dagen bij. Ahum. Op een gegeven moment waren we omsingeld door een groep Duitssprekende toeristen die met hun gids op schok waren. Met het beetje Duits dat ik mij nog van de middelbare school herinner, kon ik opmaken dat hij uitleg aan het geven was over het gedenkteken voor de gesneuvelden tijdens de oorlog, en over de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog in Gent (althans, dat is wat ik eruit opgemaakt heb, de precieze details verstond ik ook weer niet: als zo’n Duitser vloeiend aan het spreken is, in een of andere streektaaluitspraak, kan ik niet echt volgen).
Ik had de assertiviteit niet om hem erop te wijzen dat het monument waar we ons bevonden, opgedragen was aan burgemeester Emile Braun, als erkenning voor alles wat hij voor zijn stad gedaan heeft. Tsss.
(en nu maar hopen dat er op het Braunplein niet toch nog ergens een oorlogsmonument te bespeuren is)