Awel soms, ben ik een echt kieken.

Ik was er al heel de tijd van overtuigd dat ons koppelke komende vrijdagavond weer naar het noorden zou vertrekken, maar eergisteren wist zoonlief mij te melden: “Maar neen, mama, waar haal jij dat? Donderdagochtend vertrekken we, met het vliegtuig van elf uur.”
Euhm slik dus.
Zou dat een vorm van Alzheimer zijn?
We zullen het maar houden bij een vorm van slordigheid en onzorgvuldig nakijken. Maar het houdt mij nogal bezig.
Niet dat dit vroegere vertrek ook maar enig plan dwarsboomt, het is gewoon de mentale omschakeling dat ze vroeger weg zijn dan ik in mijn hoofd had. En het feit dat ik het verkeerd voor had.
Heb ik ooit al gezegd dat ik een rare ben.