Terwijl ik zo de begankenissen van die zeilschepen in Oostende aan het gadeslaan was, werd mijn historisch gerichte nieuwsgierigheid geprikkeld. Ik kon mij zo een voorstelling maken van het beeld dat de kustbewoners van eeuwen geleden hadden, toen zij naar de zee keken. Een wirwar van touwen en zeilen – bezanen, fokken, lijzeilen, schijzeilen, en al die andere zeilen waarvan ik de naam niet ken, al dan niet gehesen of gestreken – van al die bedrijvige schepen die de haven in- en uitvoeren (en ook de onrust of de schippers behouden terugkeerden, want ik heb toch een vermoeden dat het aantal schipbreuken toen wel groter was).
Het was hoe dan ook bij tijden een boeiend schouwspel (hoewel veel gezeurd werd en er voor de gelegenheid veel op de motor werd gevaren).