Wij hebben geen televisie.
‘t Is te zeggen: wel het toestel maar geen kabeldistributie.
Dus geen dagelijks tv-journaal bij ons.
De actualiteit waait evenwel af en toe binnen. Via de radio, via de doorgegeven krant, via het wereldwijde net. Soms intens, soms in flarden. Soms direct, soms ruim na datum. Maar doorgaans weten we toch wat in de wereld gebeurt.
Zo ook over Barack Obama (en vergeef me, maar ik verwar zijn naam altijd met die van een andere, intens opgespoorde, bebaarde en betulbande wereldburger – let wel, het zijn de namen die ik verwar, niet de personen). Over zijn verkiezing en over zijn eedaflegging. Over mensenmassa’s en volksfeesten. Over boodschappen van hoop en vreugde, niet alleen in Amerika maar ook bij ons. Over de grote veranderingen die nu eindelijk op til zijn.
En dan. Dan maak ik mij enkele bedenkingen.
Zullen al die mensen over vier jaar nog zo euforisch zijn?
Zullen ze hem nog op handen dragen of zal hij inmiddels tot op de grond afgekraakt zijn?
Op die manier wordt toch een megagigantische druk op ’s mans schouders gelegd?
Op die manier worden toch verwachtingen geschapen die binnen 1 ambtstermijn niet realiseerbaar zijn? Zelfs niet binnen 2.
Een president van Amerika heeft nu wel veel macht, maar toch ook niet de ultieme macht om alles naar zijn/haar hand te zetten, en gelukkig maar.
Ben ik nu fatalistisch? Pessimistisch? Of alleen maar realistisch? Een buitenbeentje in de euforie? Denken mensen daar dan niet over na?
Met je voeten op de grond blijven, is toch niet te veel gevraagd?
Laat het duidelijk zijn: ik ben 100 % pro Obama en ik heb vanmiddag links en rechts wat beelden van de plechtigheden bekeken (gelukkig liepen er op dat moment geen collega’s rond in de bureau: leg maar eens uit dat je gemoed vol schiet omdat je ontroerd bent door het moment van de eedaflegging – ik ben dus zoooooo’n watje op dat vlak). En dan vraag ik mij in de eerste plaats af: hoe voelt dat aan als je van gewone burger plots president wordt van een land als de Verenigde Staten. Wat gaat er dan door je heen?
Hoop doet leven.
En hij kan het allemaal goed zeggen.
Je bent de derde al van wie ik weet dat hij/zij met tranen worstelde. (Ik was zelf de tweede)
By: zapnimf on januari 21, 2009
at 9:31 pm
Ik heb er ook over geschreven en heb dezelfde vragen, maar laten we voorlopig maar leven op goeie hoop!
By: tijdtussendoor on januari 22, 2009
at 9:16 am
tis hem gegund.. , al hij zal het wellicht niet makkelijk hebben. de tijd zal het uitwijzen hé
By: hilde on januari 22, 2009
at 9:33 am
Hij is in elk geval goed bezig. Amper anderhalve dag president, en hij heeft al de oorlog in Gaza gestopt en Guantanamo gaat dicht.
De eerlijkheid gebied natuurlijk om te zeggen dat de inval van de israeli’s gebeurt op het einde van het Bush-tijdperk, en de terugtrekking van diezelfde troepen de dag voor Obama president wordt totaal niks met elkaar te maken hebben. Maar toch, zou zoveel toeval echt bestaan????
By: Estevan on januari 22, 2009
at 10:46 pm