Ik ben boos. Woedend. Ontgoocheld. Machteloos.
Herinnert u zich dit en dit?
We staan dus nog altijd even ver. Neen, eigenlijk niet. Er is nog een hoop frustratie bijgekomen. Want het is blijkbaar verschrikkelijk moeilijk om onze zolder gepleisterd te krijgen. Nochtans betalen wij op tijd, en eten wij geen mensen op, en mishandelen wij ze niet. We zijn ook geen pest- of lepralijders of zo.
Die collega plakker waarvan sprake is komen kijken en ging het wel doen, maar hij zag dat niet zitten om dat alleen te doen maar dat ging wel lukken om af te spreken met een collega en hij ging bellen en zo ging er een week voorbij en zo gingen er twee weken voorbij en zo gingen er drie weken voorbij en wij ondertussen ook naar hem bellen, maar ja volgende x-dag ging hij iemand zien en dan ging hij echt wel bellen, beloofd. Niets dus.

Ten langen leste had wederhelft E. dan toch iemand anders aangesproken en ja, die kon het doen. Enfin bon, komen kijken, en uiteindelijk afgesproken: vorige dinsdag gingen ze beginnen. Heb jij al iemand gezien? Nou, wij niet. Want toen kwam de kat op de koord: het materiaal moest nog gehaald worden en dat gingen ze dinsdag doen en toen bleek die handelaar niet genoeg in huis te hebben en het zou donderdag (gisteren) geleverd worden en mijnheer de aannemer ging dat dan gisteren binnensteken en vandaag beginnen. Ondanks telefoontjes over en weer gisteren, niemand gezien. Ja morgenmiddag, rond een uur ging hij bellen en dan de boel binnensteken. Het is nu vijf uur en nog altijd geen materiaal gezien, laat staan dat er ook maar al 1 gram pleister aan de zolderwanden hangt.
Ik weet het nu echt niet meer. Dus als iemand een goeie plakker kent, die volgende maandagochtend aan ons deur kan staan om de klus te klaren, laat maar komen!

Van mijn laptop idem dito. Vorige week donderdag binnengestoken en ging dinsdag of woensdag klaar zijn (er zijn nog x wachtenden voor u). “We geven zeker een seintje als hij klaar is.” Dinsdag niets. Woensdag niets. Gisternamiddag zelf gebeld.
“Ah mevrouw, de technici zijn ermee bezig.”
“Ah, da’s goed. En wanneer zal hij dan klaar zijn?”
“Dat weet ik niet mevrouw, daar heb ik geen zicht op. Maar ze zijn ermee bezig.”
“Ik zal hem toch hebben voor het weekend, want ik heb hem wel stilaan nodig.”
“Oh, dat zal zeker zijn mevrouw.”
Het is nu vrijdag vijf uur en nog steeds niets gehoord.

Grrrrrr.

En nu ga ik uit. Mijn gedachten verzetten. En vooral naar Lejo gaan kijken.