Het zijn drukke tijden tegenwoordig en dan lukt het niet altijd om hier te passeren.
Zeker niet op avonden als dinsdagavond. Het was weer van huisje weltevree, en we konden andermaal een hoofdstuk aan ons eigen medisch boek (stilaan een encyclopedie) toevoegen.

Om een lang verhaal kort te maken: zoon J. voelde zich niet lekker met als resultaat dat hij is beginnen te hyperventileren (alleen wisten we dat toen nog niet) en ik (eerst hopend dat het vanzelf weer zou overgaan) wist dan ook niet goed meer wat aan te vangen. Naar de huisarts van wacht gebeld en dan, op diens aanraden, naar de ziekenwagen, en daar zeiden ze dat ook de MUG ging meekomen omdat daar een dokter bij was, en toen zat de eetkamer plots vol volk, en toen moest hij toch mee naar de spoedafdeling en toen hebben ze wat onderzoeken gedaan (hart en bloed en zo nog van die dingen) en toen is hij na verloop van tijd eindelijk gekalmeerd, en toen mocht hij weer naar huis, en toen heeft hij goed geslapen en gisteren is hij dan zijn laatste examen (Engels) gaan afleggen.
Oef. Gedaan.

Maar ondertussen zit je de hele avond op een emotionele rollercoaster: je bent wel niet in paniek, maar toch ongerust, je moet praktische zaken regelen (telefoneren, papieren bijeenzoeken, zorgen dat hij zijn schoenen meeheeft – die we dan alsnog vergeten zijn), je moet de anderen opvangen (die allemaal verschillend reageren), je bent moe (en inwendig vloek je ook wel een beetje omdat je je de avond toch wel lichtjes anders had voorgesteld), je moet wachten in de wachtzaal (en ondertussen verplicht naar oranje voetballende mannekes kijken), je denkt met schrik terug aan een gelijkaardige periode drie jaar geleden (toen dochter M. zwaar te kampen had met hetzelfde maar met compleet andere symptomen), je zorgt en draaft en luistert (en ’s anderendaags krijg je de weerslag, de eerste uren lukten niet echt goed om te werken, maar ook dat gaat – gelukkig – voorbij).

En dan zijn er ook nog van die zaken die eruit springen.
Nadat je de situatie zo toch eventjes bekeken hebt en tevergeefs vanalles geprobeerd hebt om het tij te doen keren, staat er maar een ding meer te doen: hulp bellen. Omdat hij volledig bij bewustzijn was en tijdens adempauzes kon communicereren, besloot ik de huisarts van wacht te bellen.
Dus ik bel naar de centrale huisartspost (was inmiddels ergens rond half tien) en kom uit bij een secretariaat.
Verhaal gedaan (1ste maal).
“En u woont in Gent zelf mevrouw?” Ja dus. “Ah maar voor Gent zelf is hier geen huisarts beschikbaar. De Gentse artsen spreken de wachtdiensten onder elkaar af. Bel gewoon naar uw eigen huisarts.”
Eigen huisarts gebeld. Na lang rinkelen kom ik uit bij een secretariaat.
Verhaal gedaan (2de maal).
“Een ogenblikje mevrouw, ik probeer uw huisarts te bereiken. Blijft u aan de lijn.
Mevrouw, ik kan uw huisarts niet bereiken en schakel u door naar de dokter van wacht. Blijft u aan de lijn.”
Huisarts van wacht aan de lijn.
Verhaal gedaan (3de maal).
“Ja mevrouw, ja daar moet inderdaad naar gekeken worden maar ik heb nog spreekuur en kan voorlopig niet weg. Het is best dat u een ziekenwagen belt, dan kan hij eventueel opgenomen worden om te onderzoeken wat er aan de hand is.”
Dan ben ik zo stom om in de verwarring 101 te bellen i.p.v. 100, maar volgens de mevrouw aan de dispatching is dat geen probleem.
Verhaal gedaan (4de maal).
Enkele gegevens gecheckt en dan “Ik schakel u door naar de dienst 100, en blijft u vooral aan de lijn, u zal even niets horen, maar blijft u vooral aan de lijn (en dat een keer of twee, drie).”
Doorgeschakeld naar de 100.
Verhaal gedaan (5de maal).
Na nog wat uitleg en checken van gegevens, kreeg ik het bericht dat ze een ziekenwagen gingen sturen.
Een minuut of vijf later. Telefoon. Dat de ziekenwagen onderweg is en dat ook de MUG zal komen.
Ziekenwagen arriveert.
Verhaal gedaan (6de maal).
MUG arriveert.
Verhaal gedaan (7de maal).
Zoon J. mee met de ziekenwagen naar de spoedafdeling.
Toen wij daar dan aankwamen, kreeg ik de mededeling dat de dokter bezig was met hem te onderzoeken. Of we wat wilden wachten in de wachtkamer, ze zouden ons dan roepen.
Na een half uur was het mij toch wel beu en ben ik nog eens gaan informeren en vragen of ik er niet bij mocht. “Maar natuurlijk mevrouw”. Hij lag daar dan moederziel alleen (ik geef toe dat het wel behoorlijk druk was die avond) in zo’n unit en was nog steeds niet beter. Ik had inmiddels vernomen dat alle onderzoeken ok waren en dat hij naar huis mocht als de ‘aanval’ voorbij was. Gelukkig kwam er een verpleegster bij die hem zeer kordaat uitlegde hoe hij moest ademen, en nadien is het geleidelijk gebeterd en konden we naar huis (was inmiddels al rond middernacht).

De afgelopen jaren hebben we helaas al kennis mogen maken met de spoeddiensten van de voornaamste Gentse ziekenhuizen en ik heb nooit te klagen gehad over opvang en begeleiding. Jammer genoeg was dat dinsdagavond minder het geval. Zoon J. vertelde achteraf dat ze tijdens de rit in de ziekenwagen tegen hem bezig waren dat hij moest stoppen met komedie spelen, en dat hij zijn familie ongerust aan het maken was, en dat het alleen was om de aandacht af te leiden van zijn minder goed examen van ’s ochtends. En blijkbaar hoorde hij het verplegend personeel in het ziekenhuis tegen elkaar ook zo over hem praten. Echt een ideale manier om een jongen die in paniek is (want uiteindelijk houdt dat een aanval van hyperventilatie grotendeels in stand) tot rust te brengen. Integendeel, want inwendig was hij zich daarover serieus aan het opwinden wat de hele historie zeker geen goed gedaan zal hebben. Ik vrees alleen dat ze misschien al te veel gezien hebben met tieners en daarom wellicht bevooroordeeld zijn. Misschien. Maar het zou toch niet mogen.