Al maanden zijn we op het werk bezig met de voorbereiding van een boek en al weken steken we een tandje bij om enkele omkaderende activiteiten klaar te hebben. Vanavond was het dan het orgelpunt met de feestelijke voorstelling van de publicatie en ik keek er echt naar uit. Uitgerekend deze ochtend mocht ik toch wel naar wederhelft E. bellen om mij te komen ophalen omdat het echt niet meer ging: flanellen benen, maagpijn, overgeven (iets dat mij pas om de zoveel jaar eens overkomt), krampen, enz. Ik moet er geen tekeningske bij maken zeker. Ik had tegen mijn baas gezegd dat ik ging zien of ik ’s avonds alsnog kon komen, maar in de loop van de namiddag bleek dat ijdele hoop. Ik bleek veroordeeld tot volstrekte en platte rust. Bedankt alweer, mister Murphy, indien het dan toch moest, een dag later ware even zo goed geweest.

Bovendien is het ook thuis een streep door mijn rekening, want ik ben bezig met een artikel voor Het Project en loop met nog ideetjes rond voor andere artikels, en jullie hebben normaal gezien morgen nog een bevallingsverhaal te goed, want onze jongste spruit ‘viert’ vanavond haar laatste dag als elfjarige. Nog even geduld dus, het zal voor later deze week zijn. Hoop ik.