Als je merkt dat als je iets wil vertellen en je bent drie woorden ver, er telkens wel iemand is die net dan iets veel interessanters kond wil doen
Als je een hele avond in gezelschap bent en er is amper iemand die het de moeite vindt om iets tegen jou te zeggen
Als je merkt dat het voor de meesten niet het minste verschil uitmaakt of je er bent of niet
Dan doet dat pijn
Dan voel je je kinderachtig omdat dit je toch doet huilen
Dan doet dat geen goed aan je zelfbeeld, dat sowieso al levenslang op drijfzand huist
Dan kan je het uiteraard niemand verwijten dat ze je niet leuk of sympathiek of slim of charmant of onweerstaanbaar vinden, want je bent maar doodgewoon en middelmatig
Dan moet je daarmee eindelijk eens leren leven
Ik wou dat ik dat kon
Het zal wel weer slijten
Voorlopig alleen even afstand houden
Maar wat ik nog het allerergste vind: als je merkt dat je kinderen met dezelfde problemen kampen, en je ze daarmee niet eens kan helpen, omdat je zelf nog steeds niet geleerd hebt om ermee om te gaan
… Dan zegt dit meer over de tegenpartij dan over jou.
Je kunt niet met iedereen even goed overeenkomen. MAAR er is wél nog altijd zoiets als elementaire beleefdheid. Zo heb ik altijd geleerd dat je iemand laat uitpraten voor je aan je eigen vertelling begint (je onderbreekt dus niet na drie woorden) én zelfs al heb je het niet echt voor iemand of heb je weinig raakpunten, dan nóg kun je op zijn minst wat moeite doen.
Trek het je dus niet aan! Ze verdienen het niet dat jij er je slaap voor laat!
By: Zita on mei 31, 2008
at 4:45 pm
Die laatste zin: dat is erg, hè. Dat is hier bij alle kinderen hetzelfde. Waar ik mee worstel, worstelen zij ook (meestal) en ik kan er allemaal niks aan doen.
By: Marleen on mei 31, 2008
at 6:09 pm
Allemaal samen een assertiviteitscursus doen? ‘k zou het soms beter zelf ook doen, maar ja…
By: smiley on mei 31, 2008
at 8:22 pm
En dan zeg je dat je altijd een half boek nodig hebt om iets duidelijk te maken….
Kort maar zeer krachtig noem ik dit! Kippenvel krijg je ervan.
En Zita heeft gelijk (ook al weet ik dat het je niet direct verder helpt).
By: je zus on juni 1, 2008
at 8:53 am
Eeey pssst, je had ook naar zapmoosboeffeestje kunnen komen. Niks van dit alles hoor!
Volgende keer! Doen.
In zo’n gevallen als het jouwe laat ik mijn zelfbeeld even uit zijn krammen schieten : “Zal ik mijn verhaal nu even afmaken? Of had je weer iets belangrijkers dat je nu persé moet meedelen?”
Euh… dat doe ik enkel bij mijn goei vriendinnen die dat onderbreken niet expres doen. In andere gezelschappen pak ik mijn sjakos op en ben ik weg. In ‘t frituur naast de deur is’t gezelliger.
By: zapnimf on juni 1, 2008
at 10:03 pm
V, het doet pijn dit te lezen. Je bent een prachtige, verstandige, warme en bijzonder interssante vrouw en laat niemand je iets anders wijsmaken. Geloof in jezelf, en geloof me, iedereen heeft die momenten dat je je buitengesloten voelt. Vroeger wou ik perse met iedereen de beste vrienden zijn. Maar met ouder worden heb ik dat leren relativeren, het kan niet met iedereen klikken en versopil geen energie om het te doen klikken met iemand waarmee je niet ‘connect’. Steek je energie in de mensen die je apprecieren, waarderen en liefhebben en laat die anderen gewoon links liggen. Trek je hier niets van aan!!
By: Tessa on juni 2, 2008
at 3:39 am
Ja, ik ben het met Tessa eens. Er zijn veel sympathieke mensen die je wel appreciëren en die je energie ‘verdienen’. Maar het blijft natuurlijk heel onprettig, zo’n ervaring. In feite zou je dan inderdaad, zoals Zapnimf zei, beter je sjakos nemen en wegwezen. Maar in sommige situaties is dat niet makkelijk.
Ik hoop dat het je nooit meer overkomt! En als het je toch nog eens overkomt, denk dan aan al deze fijne reacties…
By: Kris on juni 2, 2008
at 8:53 am
v. ik hoop echt waar van harte dat ik in de verste verte niets te maken heb met het gevoel dat je nu overvalt…. maar als ik in eigen boezem kijk: ik durf al eens zo een lomp mens te zijn die overal mijn kwebbel tussenslaat. bekijk het dan aub zo: jij ben in zo’n situatie de charmante persoon, die andere de lomperik (want ja, ik voel mij soms gigantisch lomp kind omdat ik weer eens te weinig geluisterd heb naar anderen, of geen oog gehad heb voor anderen)
By: tvdv on juni 2, 2008
at 9:32 am
Lieve lezers. Heel hartelijk bedankt voor jullie steunende en bemoedigende reacties. Ik had nooit verwacht dat een blog soms zo deugd kan doen.
Wel hierbij nog een kleine verduidelijking: ik ben er wel van overtuigd dat wat gebeurd is absoluut geen kwaad opzet was of bewuste tegenwerking. Dat maakt het gevoel natuurlijk niet minder pijnlijk, integendeel, misschien zelfs nog meer. Want als iemand bewust tegenwerkt, is dat uiteraard niet leuk, maar dan erkent die in feite wel dat je bestaat. En dan heb je iets concreets om kwaad op te zijn of om het van je te laten afglijden.
Wat nu gebeurd is, was dan weer zo onbewust dat het mij het gevoel gaf gewoon te verdwijnen, niet te bestaan en dat vind ik persoonlijk veel moeilijker om te bestrijden, ook al omdat ik op dat punt supergevoelig ben. Dat weet ik wel van mezelf maar het is ook gebaseerd op het levenslang meemaken van dezelfde ervaring. En soms word je gewoon moe van altijd maar weer dat beetje zelfvertrouwen alleen maar uit jezelf te gaan halen.
Maar bon, genoeg geklaagd en getreurd nu. We boeren voort. Enne, nogmaals bedankt.
By: pharailde on juni 2, 2008
at 10:25 am