Waarschuwing: frustratiealarm!
Herinnert u zich dit nog? We hebben de plakker toen op het afgesproken tijdstip teruggebeld, maar ja, tja, hij moest eigenlijk beginnen aan een groot werk (een appartementsgebouw of zo) en ja, hij kon dan niet onmiddellijk bij ons komen en het ging nog zeker zes of zeven weken duren, enz., enz. Maar uiteindelijk, na heel wat over en weer gediscussieer heeft hij beloofd dat hij er ons toch nog ergens tussen kon nemen. Op 29, 30 en 31 mei, wist wederhelft E. mij te vertellen. Ik kreeg al onmiddellijk de koude rillingen want op 31 mei hebben we ’s avonds bezoek. Bezoek van vrienden die we al geruime tijd niet meer gezien hadden en met wie een datum vastleggen geen sinecure is. Uitstellen was dus geen optie. Dat bracht in mijn hoofd een kaleidoscoop aan beelden teweeg: een plakker die nog aan het opruimen is als het bezoek voor de deur staat, een huis onder een laag wit stof terwijl ik aan het koken ben, geen tijd meer om te kuisen. Ik moet er geen tekeningetje bij maken zeker.

Enfin, zoals gebruikelijk heb ik me weer zorgen gemaakt om niets en lossen de zaken zich vanzelf op. De plakker komt niet op 31 mei. En ook niet de 29ste en de 30ste. Hij komt gewoon niet. Hij heeft vandaag laten weten dat het hem helemaal niet lukt. En als ‘geste’ kregen we de gegevens van een collega van hem. Zijn we weer volledig bij af. Ik durf niet meer te denken wanneer de kinderen allemaal op hun eigen kamer zullen zitten. Laat staan dat ik durf te dromen van wanneer onze slaapkamer en de badkamer en de eetkamer en de keuken en de living en de vestiaire en de gang en … Stop! Anders word ik gek. Maar ik vind het sneu voor dochter E. Toen ik haar onlangs voor haar communie vroeg waarmee ik haar een plezier kon doen, en nu ook voor haar verjaardag volgende week, krijg ik als enige antwoord: ‘een eigen kamer’.
Iemand verbaasd dat ik allergisch ben aan aannemers?

De rest van het weekend was het ook al van ‘neen’.
Dochter E. had nog wat zomerbroeken nodig, dus trokken we gisteren nog eens de stad in. Maar ze is nogal moeilijk over wat ze wil dragen: spreek bv. het woord rok of kleedje niet uit of je krijgt een scheve blik. Een knie- of kuitbroek viel gelukkig wel nog in de smaak (en na winkel zoveel dan toch gevonden). Maar daarbij stelt zich dan weer het schoenenprobleem. Daar is ze mogelijk nog moeilijker. Nu draagt ze een paar hoge gympen, genre All Stars, maar onder een kniebroek is dat niet zo mooi. Bovendien is dat ook warm als het buiten 30°C is. Wij dus een schoenenwinkel binnen, met een hele collectie ballerina’s en open gympen (wat ikzelf mooi en elegant schoeisel voor jonge meisjes vind). Geen enkel paar vond ze mooi (ze gruwt bv. van ballerina’s). Correctie, toch wel één enkel paar. Hadden ze toch wel uitgerekend haar maat niet. Voor de rest was het allemaal ‘neen’. Grrr.

Zoon J. moest vrijdagnamiddag naar de orthodontist en kreeg nu ook in zijn onderkaak een metaalwinkel aangemeten. Wat dus weer wennen betekent. En vooral pijn bij het bijten. Maar elk voorstel van mogelijk voedsel dat ik dacht dat hij wel kon eten of toch proberen, werd afgewimpeld met een ‘neen’, ‘ik lust dat niet’, ‘ik heb daar nu geen zin in’. Grrr. Ik heb hem dan maar zijn plan laten trekken. Hij leeft nu al drie dagen grotendeels op spaghetti (en ik weet ook wel dat hij daarvan niet doodgaat).