Dezer dagen konden we weer genieten van een schitterende volle maan. Vraag me nu niet of het gisteren, eergisteren of vandaag volle maan was of is, het gaat om het beeld en de sfeer.
Geen paniek: ik krijg geen zenuw- of andere aanvallen bij volle maan (allé, toch niet dat ik weet, thuis denken ze daar misschien anders over) en ik verander bij mijn weten ook niet in een weerwolf.
Maar de maan speelt wel een zeer belangrijke rol, gewoon omdat ik die bijzonder mooi vind.
Pak nu zo’n flinterdun sikkeltje, bij het begin van eerste en einde van laatste kwartier, een dun streepje oranje dat tegen het zwarte firmament gepenseeld werd.
Of die stralende schijf die het hele landschap in een magisch licht onderdompelt.
Of het beeld van een volle maan tussen jagende wolken dat je onmiddellijk op “the moor” in The Hound of the Baskervilles brengt.
En hebt u ook ooit het beeld gezien van de opkomende maan die als een extra grote, knal oranje schijf net boven de huizen uitkomt? Wonderlijk vind ik dat.
Een ding vind ik jammer. Echt jammer.
De oriëntering van ons huis.
Onze slaapkamer ligt aan de noordkant.
En ik kijk zo graag naar de maan vanuit mijn bed.
Geplaatst in Van de mooie dingen des levens
morgen misschien meer geluk!
