Eerst even tijd (en zin om binnen te zitten) nemen om een en ander op te schrijven voor het nageslacht.
Dochter E. deed zondag haar Plechtige Communie. Onze laatste. Waarmee weer een hoofdstuk in ons gezinsleven afgesloten werd. Er zijn diverse en uiteenlopende redenen waarom onze kinderen hun communie doen/gedaan hebben, en geloof hoort daar niet bij. Ik weet zelfs niet, indien we konden herbeginnen, of ik het opnieuw zou doen. Maar ik heb geen zin om daar verder veel over uit te weiden of te discussiëren.

Zondag was een stralend zonnige dag en we kunnen terugkijken op een heel gezellig en geslaagd feest. Mijn ouders waren er en mijn schoonmoeder (mijn schoonvader is vorige zomer helaas overleden), mijn broer (zijn kinderen waren er jammer genoeg niet), mijn zus met echtgenoot en dochter, mijn schoonbroer met vrouw en zonen (dochterlief was verhinderd), dochter E. haar peter met vrouw, zoon en dochter. En wij met ons gezessen natuurlijk.
Bakske vol dus (wij hebben niet echt een traditie om bij familiefeesten op restaurant te gaan, veels te duur). Omdat ik ook geen zin had in het koken van een volledige maaltijd in zeven gangen noch om iedereen aan tafel te wurmen, heb ik geopteerd voor het klaarmaken (en bestellen) van hapjes en slaatjes en pasta en zo van die dingen. Niet dat dat minder werk was, maar het is wel veel en veel gezelliger. Door het mooie weer konden we bovendien buiten op het terras zitten.

We onthouden ook nog dat:

• De kerkdienst een beproeving was. Niet omwille van de inhoud of de dienst zelf, wel omwille van de aanwezigen. Blijkbaar kunnen veel mensen het niet opbrengen om zich te gedragen in een omgeving die hun wereld niet is. Vlak achter ons zat een familie met twee kinderen continu te kletsen (en niet alleen de kinderen) en naast ons zat een gezelschap van drie tienerjongedames (variërend in leeftijd van pakweg vijftien tot negentien, misschien twintig), een baby in de buggy en een peuter van pakweg een jaar op de schoot. En dat peutertje zag al dat stilzitten niet echt zitten. Dus was er continu geroezemoes om die kleine stil te houden - regelmatig onderbroken door een huilbui - (en begrijp me nu niet verkeerd, ik heb er geen probleem mee als kindjes af en toe eens van zich laten horen, het blijven kinderen, maar dit werd echt irritant), vonden die tieners het halverwege nodig om te beginnen argumenteren wiens schuld het was dat die kleine niet stilbleef, kwam er tegen het einde nog een wreed jong koppelke bij dat dacht dat ze op de Graslei of zo zaten: telefoneren, afspreken, kletsen, enz. Giftige blikken in hun richting waren blijkbaar niet giftig genoeg want ze hadden geen enkel effect. En ik had geen zin om een scène te beginnen maken.
• Ik een verschrikkelijke ‘bleittrien’ ben. Bij ontroerende momenten kan ik die sluizen in mijn ogen niet dichthouden. En als het met de kinderen te maken heeft, vind ik veeeeel momenten ontroerend. Al is het maar gewoon het binnenkomen in de kerk. Ik vind dat zo stom van mezelf, maar het is nu eenmaal niet anders. Gelukkig bestaat er zoiets als waterproof mascara en was ik vooruitziend.
• Er redelijk weinig alcohol gedronken is en dat ik zeer blij mocht zijn dat de bak spuitwater goed gevuld was.
• We het bijzonder jammer vonden dat de familie uit Kortrijk reeds om vijf uur moest vertrekken. Een feest is toch niet hetzelfde meer als de helft al vroeger weg moet.
• Nadat de laatste gasten vertrokken zijn, ik genoten heb van dat halfuurtje samenzitten met ons gezin alleen, zo buiten op het terras nakeuvelend in het halfduister, met nog wat hapjes of wat fruitsla.
• Ik dus absoluut niet kan rekenen of schatten en altijd schrik heb dat we te kort zullen hebben, en er dus altijd veel en veel te veel is. Ook nu. Bijgevolg heb ik nog wat mensen uitgenodigd en hebben we maandagavond het lange weekend in bijzonder aangenaam en lief gezelschap op een leuke en ontspannen manier beëindigd en hadden we twee keer feest voor de prijs van één.

Update: Ik ben verschrikkelijk boos op mezelf dat ik zo onachtzaam geweest ben, maar ere wie ere toekomt: bovenstaande foto is niet door onszelf genomen, maar wel door onze goede vriend Charles.

Your response: