Er zijn voorjaarsbloeiers en er zijn laatbloeiers. Ik ben blijkbaar een laatbloeier in het voorjaar. Ik ben er om een of andere reden in geslaagd om die hele lange sombere winter bacterie- en virusvrij door te komen, ondanks de besmettingshaarden thuis of op het werk. Maar nu, nu de zon het land en onze harten opwarmt en we de winter achter ons laten, nu zijn ze daar, de virussen, de niesbuien, het gesnotter, het zwaar hoofd en al wat daar bijhoort. Ik heb al het antivirusprogramma van de pc uitgeprobeerd, maar dat helpt gelijk niet echt. Dat belooft dus tegen zondag. Bedankt zoon J.
Tot zover het medisch bulletin.

Zoals ik reeds eerder schreef, zijn wij niet direct haantjes-de-voorste als het erop aan komt om onze neus buiten de deur te steken. Ofwel komt het er niet van om tickets te bestellen, ofwel is het evenement al lang voorbij als we er ergens over lezen. Ook bij wedstrijden of tombola’s komen de prijzen nooit onze kant uit (we nemen dus wijselijk nog zelden deel). Maar soms, heel soms wordt er ons iets in de schoot geworpen. Zo konden we gisteren, dankzij Het Project naar de documentaire film Theremin: An Electronic Odyssey uit 1993. Alhier leest u er veel meer over. Ik moet eigenlijk wat nuanceren. Wederhelft E. kon naar de film, en ik hield hem gezelschap. Want hij is de persoon ten huize die redelijk wat interesse heeft voor elektronische muziek, en er ook ietentwat over weet. Hij had dus al over die Theremin en zijn uitvinding gehoord. Ik langs geen kanten. Maar ik was wel nieuwsgierig geworden na het lezen van het desbetreffende artikel op Het Project.

Gelukkig dat ik dat artikel gelezen had, zo bleek ik de film tenminste te kunnen volgen. Want ik had eigenlijk een chronologisch opgebouwde biografie verwacht, weliswaar doorspekt met interviews met de betrokken personen, maar ook gekaderd in een historisch perspectief. Niets daarvan dus, alleen de interviews waren er en enkele oude en minder oude opnamen van concerten met de theremin. Ik moet wel toegeven dat ik weinig affiniteit heb met elektronische muziek. Technisch gezien is het wel fascinerend om te zien wat de mogelijkheden zijn, maar qua klank en muziek ligt het mij toch niet. Het geluid van een theremin bleek mij vrij snel te vervelen (ik zat mij af te vragen hoe men zou reageren als er via de antenne plots signalen uit de ruimte zouden doorkomen …). Ik had ook het gevoel dat de theremin eerder beschouwd werd als een attractie uit een rariteitenkabinet dat men absoluut moest gezien hebben, in plaats van een volwaardig muziekinstrument. Anderzijds, het stukje “Le Cygne” uit Carnaval des Animaux (Camille Saint-Saens) dat Theremin lang geleden tijdens een concert begeleidde, was wel de moeite.

Voor de rest was het best spannend. Jazeker. Waarvoor ik vreesde is gebeurd. Ik heb heroïsche gevechten geleverd. Met Klaas Vaak. Ten eerste ben ik daaraan zeer gevoelig (onze videotheek is ruim gevuld met films waarvan ik alleen de eerste helft gezien heb, en bij politiereeksen kennen ze hier al mijn geijkte vraag na afloop: ‘mmm … en wie was het nu?”). Bovendien is een documentaire geen spannende speelfilm, zeker als de film vooral opgebouwd is uit interviews. Bleek ook dat er geen onderschriften waren (behalve Engelstalige bij Theremin zelf) en al kan ik een redelijk mondje Engels, de inspanning om te volgen is toch groter, zeker omdat ik van mezelf weet dat ik een slecht luisteraar ben, zelfs in het Nederlands (ik mis altijd de helft van wat gezegd wordt). Maar ik heb gewonnen. Hier en daar is mij wel een fragment ontsnapt, maar zeker geen grote stukken. En ik ben blij dat ik het gezien heb. Ik heb vooral een en ander bijgeleerd en dat stemt mij altijd gelukkig.

Your response: