Ik ben vreselijk. Ik.

Zoals de meeste mensen, zo vermoed ik toch, tel ik de dagen af als er een lang weekend in het verschiet ligt. Joepie, een korte werkweek en dan enkele dagen genieten. Althans, dat is het plan. De praktijk, dat is iets anders. De vooravond van het (lange) weekend is altijd zalig. Hopen tijd liggen in het verschiet. Maar neem nu vorige week. ’s Ochtends wordt er al wat langer geslapen, en met tieners lukt dat zonder problemen. In de praktijk komt het erop neer dat ik meestal opsta rond half tien (soms wat vroeger, soms wat later) maar tegen dat de laatste, mits enige zachte dwang, aanschuift voor het ontbijt is het al gemakkelijk elf uur, dus tegen dat iedereen klaar is (en ja, wij zijn van die conservatieve mensen die eraan houden om samen te eten, dus wachten we tot iedereen beneden is) en er afgeruimd is, is de dag al halverwege.

En dan, dan voltrekt zich de ramp. Dan, lees donderdagmiddag, begin ik aan de opmaak van een todolist. Die is zeer snel zeer lang. Want volgende week is het plechtige communie, en het zou wel leuk zijn als een aantal eeuwig uitgestelde (huishoudelijke) taken, zoals daar zijn living en bureau opruimen of ruiten kuisen, tegen dan misschien toch eens aangepakt werden. En ja, ik weet wel dat als je een bende van meer dan twintig man over de vloer krijgt, je beter je huis pas achteraf kuist, maar toch. Ik vind dat het toch een beetje toonbaar moet zijn. En om het halfjaar eens de ramen poetsen, is toch niet overdreven. Neen toch? Donderdag was het echter geen ramenpoetsweer, dus maar weer uitgesteld en gestart met het opruimen: stapels met op te bergen papieren van de verschillende scholen (wel afgehandeld, dus geen verrassingen), losse administratie die nog geen plaats gevonden heeft, nog te lezen knipsels en (vak)tijdschriften, foto’s-die-voor-de-een-of-andere-nodig-waren-voor-school-maar-nog-niet-teruggestoken-en-dus-nu-uit-te-zoeken-waar-die-in-godsnaam-zaten, enz. U kent dat wel. Indien u dat niet bekend voorkomt, hoe doet u dat! Het frustrerendste is dat je daarmee uren zoet bent, en dat je amper ziet dat er iets opgeruimd is.

Plots is het dan donderdagavond en dan komen ze. De spoken, de buien, de frustraties. Er is al één dag van het zo verlangde weekend om, op die lijst valt nog nauwelijks iets te schrappen, en vooral, het hoofdstuk genieten van de vrije tijd is nog ver te zoeken. Er komen toch nog dagen? Jazeker, maar die zitten ook al volgeboekt, vooral met boodschappen. Zoals op vrijdag. ’s Avonds hadden we bezoek en daarvoor moesten we eerst nog naar de Colruyt (om dan meteen ook onze wekelijkse boodschappen in te slaan). Tussen haakjes, dat Colruytbezoek, dat bleek pas een ramp. We hebben het geweten dat onze vertrouwde winkel wel open was en veel andere niet. Wij rond twaalf uur naar daar om in een complete chaos te belanden: de parking overvol, waar mogelijk dubbel of zelfs driedubbel geparkeerd, en iedereen maar zoeken naar een plekje. Op de koop toe was er een rij wachtenden om een kar te bemachtigen. Ons niet gezien en wij weer naar huis. Twee uur later nog eens geprobeerd, te voet (is vlakbij), een kar bemachtigd, ons tussen het volk gewurmd, onze boodschappen gedaan (althans wat er nog te krijgen was - op sommige plaatsen was het net een slagveld), de nodige tijd aangeschoven aan de kassa (tussen de bijna lege karren) en dan met de kar te voet naar huis, via kasseien een stuk op het fietspad en hier en daar een borduur op en af. Een avontuur op zich. Maar ’s avonds was alles in orde en het was een zeer gezellige avond. De eerste barbecue van het jaar trouwens.

Terug naar de frustraties. Dergelijke dagen geven altijd een dubbel gevoel. Ik kan maar echt van nietsdoen genieten als de boel - toch een beetje - op orde ligt. Maar op die dagen ontbreekt ook een beetje de fut en de zin om in gang te vliegen en eerst het noodzakelijke te doen, waardoor dat langer duurt dan gepland waardoor ik ambetant loop dat het niet vooruit gaat, en voor ik het weet zit ik in een vicieuze cirkel en is het weekend om en heb ik mij amper geamuseerd en is er het onbehagen omdat ik lang niet alles gedaan heb wat ik wou doen. Kan u nog volgen?

Maar ik begin te leren. Zondag heb ik mijzelf verplicht om een groot deel van de dag buiten op het terras te zitten en te genieten van het mooie weer. Akkoord, ik heb ondertussen wat herstelwerk gedaan dat daar al heel lang lag, maar ik zat toch buiten. En ik heb ook een en ander gelezen. Ik moest er bovendien van profiteren want het weer nu is mijn lievelingsweertype: aangename temperaturen om buiten te zitten en niet te warm waardoor ik nog iets kan doen. Alleen houdt dit weer nooit lang aan. Ofwel slaat het na een paar dagen om en begint het weer te regenen, ofwel wordt het crescendo warmer en daar kan ik dan weer zeer slecht tegen (sorry voor al de dames en heren die pas opleven bij tropische temperaturen, ze zijn aan mij absoluut niet besteed). 

Ik kijk al uit naar het volgende lange weekend en de extra dagen vrijaf die ik genomen heb, maar door de plechtige communie zondag weet ik nu al dat er voor genieten van nietsdoen niet veel tijd zal resten. Die ruiten zijn bv. nog steeds niet gekuist. Goed hé.

Your response: