We zijn dus naar het toneel geweest gisteravond. Het was een heel gezellig avondje uit, maar voor de rest weet ik eigenlijk nog altijd niet goed wat ik ervan moet denken. Ik vond het niet direct een onverdeeld succes. Het stuk bevatte uiteraard alle ingrediënten die bij zo’n stuk horen: de misverstanden, de versprekingen, de ‘deurtoestanden’ (als de ene net buiten is, komt toch wel de andere binnen zeker), het spraakgebrek, de situatiehumor, enz., maar ik vond het verhaal bij tijden vrij zwakjes. De hoofdrolspeler acteerde zeer sterk, de rest van de vertolkingen was van uiteenlopende kwaliteit. Het zal wel aan mij gelegen hebben, want de rest van het publiek reageerde bijzonder enthousiast en de lachsalvo’s waren niet van de lucht (waardoor helaas ook een stuk van de tekst verloren ging), ook bij de scènes die mij enkel tot een glimlach konden bewegen.
Ik kan alleen maar besluiten dat het duidelijk niet onze cup of tea is, en we voelden ons eerlijk gezegd een beetje als toeristen in andermans wereld (waarmee ik dus geen enkel waardeoordeel wil uitbrengen).

Ik heb wel de hele dag lopen denken over wat goede humor eigenlijk is en blijkbaar is het niet zo evident om een goede komedie te schrijven. Maar ik ken te weinig van deze materie om er veel zinnigs te kunnen over schrijven. En wat ik erover weet, dateert nog van de lessen Nederlands in de humaniora, en dat is toch alweer bijna dertig jaar geleden. Ik veronderstel ook wel dat het sterk persoonsgebonden is.
In elk geval houden we allebei van verbale, uitgestreken, droge humor, maar die is niet zo gemakkelijk te vinden (tenzij ik niet weet waar te zoeken natuurlijk). Een van de kinderen vroeg mij een tijd geleden naar een humoristisch boek, en ik kon daar niet direct een antwoord op geven. Ik kwam eerlijk gezegd niet veel verder dan Don Camillo (Giovannino Guareschi), waar ik altijd geweldig om moest lachen, alsook met de verfilming met Fernandel.

Dus, als iemand tips heeft voor een goed, humoristisch boek, laat maar komen.