Ik weet niet wat ze gegeten of gedronken hebben vandaag, maar de kinderen waren aan tafel vanavond bijzonder druk, en twee van de vier ook nog eens zeer lichtgeraakt. Een snak en een beet zaten gauw gereed. En voor de rest was het vooral een kwestie van dooreen en vooral luid te praten (en onze zonen hebben nogal een stemvolume, dat kan ik je verzekeren), er zat er een met een liedje in haar hoofd en wij mochten constant ‘meegenieten’ van ‘dat heet dan gelukkig zijn’, er was er een die vond dat hij moest bijdragen aan dat gelukkig zijn en dan maar met een lepel op de potten de maat (of toch zoiets) sloeg. Gezellig nakaarten over de dag was er voor ons niet bij. We kregen er gewoon geen speld tussen. Zouden het dan toch heel misschien lentekriebels kunnen zijn?