Ik heb net voor de achtste keer vandaag Miel, onze wasmachine, opdracht gegeven enkele kilo’s was weg te werken (niet dat we zooo veel kleren hebben vuil gemaakt maar wassen, dat is hier weekendwerk en vermits we ervandoor waren, moet ik dat nu inhalen, zo gaat dat) maar nu ga ik eerst en vooral de annalen wat bijwerken. Zodat ik later, als mijn geheugen tot meer gat dan geheugen verworden is, toch nog kan achterhalen wat er in mijn eigen leven (of toch stukken ervan) zo allemaal gebeurd is.

Vrijdag kwart voor twaalf. Wederhelft E. start de motor en we rijden van de oprit. ‘Slechts’ een uurtje later dan verhoopt, maar plannen en correct tijden inschatten zullen eeuwig en drie dagen zwakke punten blijven. Ik kijk achterom en geniet ervan om onze nakomelingen lekker ruim in de auto te zien zitten. We hebben immers sinds een kleine twee maanden, na heel lang wachten, een nieuwe auto, een ‘buske’, en nu kunnen we eindelijk reglementair en comfortabel overal naartoe rijden, met zelfs genoeg ruimte voor de bagage. Dit is een eerste test en we hebben er echt zin in. We zetten koers richting provincie Namen want wederhelft E. wil eerst nog het aangename aan het nuttige paren en ginds een werfbezoek afleggen. Het is blijkbaar mode dat Vlamingen zich tijdens weekends en vakanties in de Waalse bossen terugtrekken op zoek naar rust en natuur. Nog even geduld en alle Vlamingen bevinden zich over de taalgrens en dan zijn er meteen een aantal politieke problemen opgelost. Maar dit volledig terzijde.

Het weer is grijs maar het blijft gelukkig droog, hoewel fris en we picknicken vlak bij de werf. Vervolgens rijden we richting Marche-en-Famenne en dan verder naar Hotton, waar we zus I. en co ontmoeten, die reeds een dag eerder zijn toegekomen. We arriveren er vlak na elkaar en gaan uiteraard eerst iets drinken om wat bij te praten. We zitten zowaar buiten op het terras! Vervolgens richting Marcourt naar een eenvoudig hotelletje, installeren en dan tijd voor een wandeling in de omgeving. We genieten. Rond half negen worden we verwacht voor het avondmaal in het hotel (Ardense ham met meloen, tomatensoep, gebakken forel met sla en frietjes, en pannenkoeken als dessert) en veel te gauw is het middernacht en gaan we dus weer veel te laat slapen. Bovendien duurt het helaas tot na half drie eer ik de slaap kan vatten. Op vakantie moet ik altijd wennen aan een ander, vooral veel smaller, bed en kan ik me veel moeilijker nestelen zoals thuis (tenzij ik wederhelft E. veroordeel tot slapen op het matje).

Rond half negen loopt de wekker af. Ik hoop wat wakkerder te worden door een douche, maarrrrrr! Dat is in dit hotelletje geen evidente zaak. De badkamer lijkt er immers eerder op een ‘badcel’, een soort cabine van 1 op 1,8 m, jawel u leest het goed, waarin een toilet, een lavabo en een zitbad zijn gestouwd. Als je naar het toilet gaat, zit je geprangd tussen de wand en het bad (en ja, ook bij de slankere leden van het gezin) en in dat zitbad kan je onmogelijk gewoon rechtstaan om te douchen door het schuine vlak dat afhelt naar de afloop. Grote luxe behoeven we absoluut niet, maar een klein beetje comfort maakt een vakantie toch een stuk aangenamer, vinden we. En dan stellen we ons toch de vraag hoe het mogelijk is dat dit vergund wordt (tja, dat komt ervan als je een kritische specialist ter zake mee hebt). Gelukkig waren we er maar voor twee nachten, en we hebben er ons weekend niet door laten vergallen. Zoveel zin voor avontuur hebben we nu ook nog wel.

Zaterdagochtend dus. Bezoek aan Durbuy. Hadden we op vrijdag geluk met het weer, op zaterdag is het minder. Het regent als we vertrekken. Durbuy is een pittoresk, historisch stadje, maar het ziet ernaar uit dat hele stadje leeft van het toerisme. Daarvoor ben ik dan weer blij dat we er op een kille, regenachtige dag zijn. Ik hou namelijk niet van massa’s. We kuieren wat door het stadje - gelukkig regent het niet meer - en maken dan een wandeling. Een pad brengt ons naar boven en maakt dan een omtrekkende beweging rond de stad, om enkele kilometers verder weer af te dalen naar het centrum. Ergens boven staat ook een toren die een panoramisch uitzicht belooft. Helaas gesloten. Het regent weer zachtjes en we eten wat in een Italiaans restaurant. Na de middag vertrekken we naar La Roche voor een bezoek aan het dierenpark. Althans, dat is het plan. Onderweg begint het evenwel zo erg te regenen dat we dat dierenpark in die omstandigheden niet echt zien zitten (en ervan uitgaan dat er niet veel dieren zullen te zien zijn, die schuilen ook voor de regen). We stoppen bij het hotel en besluiten wat af te wachten. Met zijn allen spelen we -tig spelletjes Uno, het blijft een leuk spel voor jong en oud samen. Ondanks de aanhoudende regen willen wederhelft E. en zoon S.W. naar buiten en gaan de deur uit voor een klim naar een kapelletje in de buurt. Rond vijf uur is het eindelijk gestopt met regenen en de rest van het gezelschap wil ook naar buiten. Ik besluit om mij met mijn boek op mijn kamer te nestelen en te genieten van een rustig uurtje. Tegen zeven uur is iedereen terug en een half uurtje later zitten we beneden voor het lekkere avondmaal (Ardense paté, brandnetelsoep, kip met bier en taart). En het toppunt? We zijn ruim een uur vroeger gaan slapen dan de dag ervoor en ik heb toch wel weer wakker gelegen tot zeker drie uur. Ik had zodanig last van mijn maag, dat ik weer niet in mijn vertrouwde slaaphouding, zijnde op mijn buik, kon liggen. Bijzonder frustrerend. Maar enkele uurtjes later stonden we weer ‘fris en monter’ klaar voor de nieuwe, en helaas alweer laatste, dag.

Voor dit relaas moet u echter nog wat geduld oefenen tot morgen, want ook deze dag is alweer ten einde. Het is dus een “Wordt vervolgd”. Ik probeer er dan evenwel nog wat fotootjes bij te voegen.

Slaap wel en droom zoet.

Your response: