Voila, de soep is gemaakt, de stoverij staat te pruttelen, het wassalon draaide op volle toeren en er is weer een hoop rommel gesorteerd. Neen, die strijk is niet meer voor vandaag, en helaas dat artikel ook niet meer. Oh ja, en mijn haar, dat zit in de verf, terwijl ik alvast begonnen ben met schrijven. Kijk niet verbaasd op als ik straks even wegloop om de boel te gaan uitspoelen, en wees niet ongerust, ik kom terug.

Gisteren hebben we besloten om hier ten huize geen wijvenweek, maar toch wijvendag te houden, d.w.z.: de vrouwen des huizes zijn – noodgedwongen – wezen shoppen. En o wonder, ze hebben een fijne tijd gehad. Noodgedwongen, inderdaad, want dochter E. doet half mei haar communie en het werd zo toch stilaan tijd om voor haar eens aan het vestimentaire aspect van dit gebeuren te denken. Grote zus M. mocht mee voor de gezelligheid en als raadgeefster (ze heeft nogal dikwijls een positieve invloed op haar zus). Want E. heeft het momenteel nogal moeilijk met zichzelf, door ontluikende puberteit en veranderingen die ze absoluut nog niet wil. Dat vertaalt zich ook in haar kleren, waarbij ze de indruk geeft van zich vooral te willen verhullen. Ik zou haar bv. graag eens met een rok of kleedje zien, maar dat wil ze niet. Broeken moeten het zijn. Ik ben er gerust in dat dit de komende jaren nog wel zal veranderen.

Voor haar communie had ze geen idee wat ze wou, wel wat ze absoluut niet wou. Geen typische communiekleren, geen kleed of rok, geen romantische frutselkes en bloemetjes. Dat was natuurlijk al iets. Voor haar mocht het iets gewoons zijn, een zwarte broek en een t-shirt was genoeg, ik vond dat het wel iets feestelijkers mocht zijn. Maar we spraken af dat we niets gingen kopen waar ze niet achter stond. We trokken dus naar de Veldstraat als ‘een onbeschreven blad’ en zagen wel wat er in de winkels lag (had het voordeel dat we geen uuuuuren winkel in, winkel uit moesten op zoek naar iets wat we in ons hoofd hadden maar niet vonden). We begonnen bij Mexx en ik dacht zelfs al dat we prijs hadden, maar dat zou te mooi geweest zijn. De meeste dingen die we uit de rekken haalden, zag ze wel zitten, maar bij het passen bleek de witte broek dan toch niet goed je dat en het jasje (want half mei kan het nog flink koud zijn) dat we haar nog toonden, vond ze absoluut niet mooi. Maar bon, we hadden al een basis in de vorm van een t-shirt (en dan nog een minikleedje voor de zomer). Nu nog op zoek naar een witte broek (dat stond inmiddels ook al vast) en een jasje voor erop.

[Joepie, inmiddels zijn mijn grijze pluimen weer voor enkele weken verdwenen, wat mijn jongste zoon de commentaar ontlokte dat ik er weer jong uitzag. Waarom wacht ik daar toch elke keer veel te lang mee]

Een bijkomend probleem is inmiddels ook dat dochter E. qua mode zowat tussen 2 stoelen valt (ik heb dat met de anderen ook gehad). In de winkels waar ze ook kinderkleding verkopen is het aanbod voor de tieners eigenlijk niet zo groot, maar voor de (jonge)damesmode is ze eigenlijk nog iets te klein. Voor t-shirts gaat dat nog, die mogen wat ruimer zitten, maar voor broeken is dat moeilijker. We trokken vervolgens naar Pimkie. Ik was er nog nooit geweest maar dochter M. was daar altijd enthousiast over. Dus maar eens proberen, ook al hebben ze daar geen kinderafdeling. Vrijwel onmiddellijk vonden we een witte broek (die alleen maar moet ingekort worden). Tijdens het passen kwam dochter M. met iets aanzetten (weet zelfs niet meer wat) dat haar zus eens moest proberen, maar de enige reactie die we kregen waren traantjes en dat ze dat nu niet wou doen, maar wou wachten tot ze naar het middelbaar ging. Ik wist dat ze veel problemen heeft met een aantal kinderen op school, maar niet dat het zo diep zat. Toch maar eens contact opnemen met haar juf. En met haar afgesproken dat we gingen kijken naar de kleren die ze zelf leuk vond, maar dat ze er desnoods niet mee naar school ging. En geleidelijk begon ze op te leven, vooral nadat ik beslist had dat ik de dingen die ze graag zag, ook ging kopen. Als ik mijn dochter gelukkig kan maken met een aantal betaalbare t-shirts, dan ga ik dat zeker niet laten! En zo kwamen we met heel wat meer dan voorzien thuis, en hadden we met ons gedrieën een leuke shoppingtrip gehad (misschien zijn we toch niet zo’n abnormale vrouwen dan we dachten).

Toppunt. Bij thuiskomst alles nog eens aangepast om aan papa te tonen (en zelfs de combinatie voor de communie veranderd) en wat bleek? Dat minikleedje was haar toch wel een stuk te klein zeker! En ze had het nochtans gepast. Wat was er nu gebeurd? Blijkbaar is het nu ook gebruikelijk om voor kinder/tienerkleren te werken met maten S, M, L en XL. Ik zat dus met damesmaten in mijn hoofd en had haar een S gegeven. Het was het eerste stuk dat ze gepast had en op het eerste gezicht zag het er goed uit. Dus had ik al beslist om het haar te kopen. De andere stukken waren duidelijk te klein en daarvoor keken we naar grotere maten, maar door over andere dingen te denken en te beslissen, heb ik gewoon niet meer aan dat eerste gedacht. Tot ze het thuis aandeed en het duidelijk te klein was. Ik heb toen eens goed naar die maat gekeken en een S komt blijkbaar overeen met een 134/140 (9-10 jaar). Geen wonder dat ze het moeilijk alleen kon uitdoen. Gelukkig kon dochter M. het diezelfde middag nog ruilen. Nu zit het als gegoten en ligt het in de kast te wachten tot de grote dag.