Vandaag Pasen. En alweer een mijlpaal bereikt. Vandaag het eerste paasfeest met de kinderen waarop we geen eieren verstopt hebben. Daarvoor zijn ze toch wat te groot geworden. We hebben er wel gekocht natuurlijk, paaseieren, maar we hebben ze gewoon bij de versierde ontbijttafel gezet.

 

Maar we konden nu toch wat minder chocolade kopen. Want als ze met zijn vieren moeten zoeken, moet er een en ander zijn om te vinden, nietwaar? Anders is er ook geen lol aan.

De paashaas verstopte bij ons nooit eieren in de tuin. Bij mijn ouders ook niet, bij wederhelft E. wel. Maar bij ons dus niet. Hij verstopte de eieren binnen. Dat kon hij gemakkelijk de avond voordien doen, als alle kindjes vredig lagen te slapen. Want ik kan het mij niet voorstellen, zeker in ons klimaat, dat je paaseieren al ’s avonds in de tuin verstopt, en al helemaal niet als ik denk aan mieren en slakken en katten en wat nog allemaal ’s nachts in de tuin durft passeren. Dus dan moet je dat ’s ochtends doen, voor de kindjes wakker zijn, lees dus, eigenlijk voor dag en dauw.  Maar wij zijn altijd slechte ouders geweest, dat zal u gaandeweg wel merken, en in het weekend wilden we toch wat langer slapen. Gelukkig hebben onze kinderen onze biologische klok geërfd. Zij waren ook nooit echt vroege vogels en wij hebben nooit om zeven uur ’s ochtends samen puzzels  moeten maken of Duplokastelen bouwen. Als zij wakker waren, gingen zij stilletjes naar beneden en speelden daar of keken naar Samson, of ze bleven in hun bedje spelen, afhankelijk van hun leeftijd.

Behalve twee zondagen op het jaar: op paasochtend en op sinterklaas. Dan was het hen ten strengste verboden om al naar beneden te gaan en moesten ze wachten tot wij waren opgestaan. Ze moesten zich maar op hun kamer wat bezighouden. Natuurlijk waren zo’n dagen extra spannend en vanaf een uur of acht, half negen, trippelden de eerste kindervoetjes onze kamer binnen om met een klein stemmetje te vragen of we nog niet gingen opstaan. “Nog eventjes, mama zal zo dadelijk opstaan, maar weet je wat, kom nog even bij ons in bed.” En dan eindigde het met z’n zessen in het grote bed. Supergezellig. En na het douchen en aankleden, ging ik dan als eerste naar beneden om lichten aan te steken, gordijnen te openen en van die dingen om het gezellig te maken. De kinderen moesten zolang boven wachten. Ondertussen was bij hen de spanning te snijden (ja, we zijn wrede ouders). En dan begon de vreugde van het zoeken. Het was wel altijd zorgen dat iedereen, en dan vooral de jongste(n), kans kreeg om iets te vinden en afspreken dat ze maar één ei tegelijk in de mand mochten leggen, anders gristen ze er drie of vier tegelijk mee. Er was ook altijd de traditionele zoektocht naar de laatste eieren. We telden altijd hoeveel we er verstopten, maar ons geheugen was niet altijd wat het moest zijn en dan was het elk jaar toch even zoeken waar we nu toch weer nog een ei hadden verstopt. De grote eieren zijn altijd teruggevonden, de kleine (verpakte) af en toe niet. Het is nog gebeurd dat weken na Pasen een van de kinderen een – minder regelmatig gedragen – paar schoenen aantrok om daarin nog een paaseitje te vinden. Grote verwondering én blijdschap. We trokken ook elk jaar foto’s, wat niet altijd evident was, want tegen dat je je beeld goed vasthebt, was het onderwerp alweer een meter verder op zoek naar het volgende ei. Ik was van plan om hierbij wat foto’s uit de oude doos te voegen, maar ik heb vandaag geen tijd gehad om die te selecteren (familiale verplichtingen). Ik hou u dat nog te goed voor (over)morgen.

Aan alles komt een eind, ook aan paaseieren zoeken. De kinderen vonden het wellicht nog een beetje leuk, maar het werd te geforceerd en dan moet je ermee stoppen. Bovendien was er niet veel lol meer aan, want na al die jaren kenden ze doorgaans de traditionele verstopplaatsen wel.

En u, lieve lezer, hoe ziet de paastraditie er bij u uit?

En dan nog even dit als toemaatje. Terwijl ik dit hier zit te schrijven is het al enkele uren aan het sneeuwen. Een zeer vreemd gevoel: het is Pasen en alles verwijst dan naar lente en mooi weer en buiten zijn en hoop op de zomer, en als je dan buiten kijkt, zit je nog volop in de winter, met bij manier van spreken meer sneeuw dan we de hele winter gehad hebben. Zeer bizar.