Wow, zo’n maagdelijk blank document, net zoals een onbeschreven schrift of schetsboek, helemaal klaar om beschreven te worden, met als toemaatje dat dit hier nooit vol geraakt, denk ik.

De kogel is door de kerk. Na heel lang blogs lezen, enkele blogschrijvers te leren kennen, opgenomen te worden in de redactie van Het Project, begon het hoe langer hoe meer te kriebelen, maar het heeft het dan toch nog een tijdje geduurd. Faalangst, daar heb ik wel meer last van. Ik wil echter ook de meer technische aspecten van de materie onder de knie krijgen, en hoe kan je dat beter leren dan je in het water te gooien en te zwemmen. Wees dus niet verwonderd als er nog dingen ontbreken of af en toe eens iets mis gaat, op technisch vlak ben ik een absolute nitwit. Maar hier ben ik dus. Helemaal op het net.

Veel voorstellen ga ik niet doen, je zal me gaandeweg wel leren kennen. Het volstaat te weten dat ik geboren en getogen ben in Gent, geschiedenis gestudeerd heb, al zeventien jaar gehuwd ben (toen ik zwanger was van nummer 2, jawel), vier tieners (twee meisjes en twee jongens) tussen bijna twaalf en bijna twintig probeer op te voeden, fulltime uit werken ga in een archiefinstelling en al jaren tussen het bouwstof en andere toestanden zit (daarover zul je wel meer dan eens lezen). In mijn schaarse vrije tijd probeer ik een boek te lezen, naar muziek te luisteren (momenteel vult de Mattheuspassie van Bach de living), een tentoonstelling bezoeken en af en toe een artikel te plegen voor Het Project.

Verwacht hier evenwel geen grote literatuur, geen forum voor maatschappelijke discussies, geen uitgebreide cultuurbesprekingen, geen diepzinnige politieke beschouwingen. Verwacht hier enkel het relaas van de kleine en grotere dingen in mijn voor de rest compleet oninteressante leven - een archief ervan (zoals San het ergens zo mooi verwoordde) -, mijn vreugdes en mijn frustraties (ik zal mijn uiterste best doen om die niet de bovenhand te laten krijgen), mijn kleine beschouwingen over de dingen rondom mij.

En nu, nu word ik gevraagd om van achter die computer te komen en wat socialer te doen, en mij in de zetel te nestelen. En ga ik voor de eerste keer in mijn leven op ‘publiceer’ klikken, roffel, roffel, roffel. Spannend zeg!